Toen Brandon McNulty (28) zondag in Montréal naar de wereldtitel reed, voltooide hij een cirkel die 10 jaar geleden in Doha begon. Hoewel jonge talenten tegenwoordig onmiddellijk moeten presteren, bewijst zijn parcours dat een geduldige opbouw nog altijd de sleutel tot succes is. Zijn unieke weg naar de wereldtop biedt waardevolle lessen voor de manier waarop we vandaag met jonge wielrenners omgaan.
Geen Europese vuurlinie
Na zijn indrukwekkende juniorentitel in 2016 – in het tijdrijden – lagen de lucratieve aanbiedingen voor het oprapen. Maar hij koos bewust voor een heel ander traject. In plaats van direct naar Europa te verhuizen, tekende de jonge Amerikaan bij Rally Cycling om gestaag te kunnen rijpen. Dat stelde hem in staat om zijn wedstrijdprogramma te controleren en zijn noodzakelijke rustpunten in eigen land te behouden. Het belangrijkste doel van deze opzet was een geleidelijke overgang te garanderen in plaats van hem meteen te confronteren met zware koersen.
Bovendien bood Rally Cycling hem de kans om te leren van ervaren ploeggenoten zoals Danny Pate, jongens die de WorldTour al kenden. De focus lag tijdens die eerste jaren absoluut niet op resultaten, maar op het absorberen van tactische kennis binnen het peloton. Zijn begeleiders begrepen dat zijn prestatiebereidheid erg hoog was, maar dat zijn lichaam nog tijd nodig had om te volgroeien. Het zorgvuldig matuur maken van zijn spieren en herstelvermogen stond in deze cruciale beginfase van zijn sportieve loopbaan dan ook volledig centraal.
Dat perspectief verwoordde hij zelf. “Het belangrijkste is natuurlijk leren, want de profstap is simpelweg enorm groot. Dus ik wil vooral ontdekken hoe ik ploeggenoten kan helpen.” Terwijl generatiegenoten zich direct in de Europese vuurlinie wierpen, kreeg McNulty de ruimte om fouten te maken en fysiek te herstellen. Die benadering zorgde ervoor dat de prestatiedruk van de buitenwereld vrijwel geen vat kreeg op zijn dagelijkse trainingen in de VS.
Geen haast in een oververhitte wielerwereld
Dat die benadering werkte, bleek toen hij zijn bekken brak en daardoor 2 maanden aan de kant moest. McNulty nam zijn tijd om te herstellen en veroverde die herfst in Noorwegen alsnog zilver op het WK Tijdrijden voor beloften. Wat direct zijn mentale weerbaarheid toonde. Hoewel de WorldTour-interesse na de Ronde van Californië van 2018 toenam, besloot hij zijn contract bij het Amerikaanse team te verlengen. Dat onderstreepte nogmaals het geloof in zijn filosofie van geleidelijkheid en het vermijden van onnodige stappen in zijn loopbaan.
Op 20-jarige leeftijd verklaarde hij dat er geen reden tot haast was, wat in de huidige wielerwereld erg vreemd klinkt. Waar jonge renners tegenwoordig snel panikeren, toonde hij aan dat geduld een strategisch voordeel kan zijn voor een duurzame sportieve carrière. Pas na 3 volledige seizoenen op continentaal niveau, maakte hij in 2020 de overstap naar UAE Team Emirates. Deze transfer kwam op een moment dat hij zichzelf zowel mentaal als fysiek volledig gewapend voelde voor de echte profcompetitie.
Ook bij zijn nieuwe ploeg werd zijn ontwikkeling niet overhaast, aangezien hij de eerste jaren vooral in een dienende rol reed. Door die geleidelijke blootstelling verbeterde hij stap voor stap zijn klimcapaciteiten, wat uiteindelijk leidde tot ritsucces in de Giro d’Italia. De opeenvolging van overwinningen in rittenkoersen zoals de Parijs-Nice, Valencia en de Ronde van Polen vormde de opmaat naar zijn absolute meesterstuk in het najaar. Zijn constante progressie toont overduidelijk aan dat de gestage leerschool bij Rally Cycling een uitstekende basis had gelegd voor latere successen.
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
De ultieme bekroning van een uniek sportief model
Tijdens het WK in Montréal toonde McNulty zijn vorm met een 4e plaats in de individuele tijdrit tegen de klok. Enkele dagen later soleerde hij op indrukwekkende wijze naar de wegtitel, wat een fantastische bekroning betekent voor zijn jarenlange geduldige opbouw. Zijn succesvolle traject bewijst dat het vroegtijdig herkennen van talent niet betekent dat een sporter direct als prof behandeld moet worden. Het identificeren van potentieel is immers slechts de allereerste stap in een proces dat vele jaren van deskundige begeleiding vereist.
De gevaarlijke trend om uitzonderlijke tieners in de WorldTour als norm te beschouwen, creëert ongezonde druk op renners die rustig groeien. De weg die McNulty heeft afgelegd herinnert ons eraan dat fysieke maturiteit zich niet laat dwingen door gehaaste trainingsschema’s van ploegleiders. De 10 jaar tussen zijn 2 regenboogtruien waren geen verloren tijd, maar vormden de noodzakelijke fundering voor zijn huidige stabiele wereldtopstatus. Zonder zijn proces was hij wellicht vroegtijdig opgebrand geraakt in de meedogenloze mallemolen van het hedendaagse professionele wielerpeloton.
Uiteindelijk leert de geschiedenis van deze Amerikaanse wereldkampioen ons dat een succesvolle wielercarrière niet via de allersnelste weg hoeft te verlopen. Ontwikkeling vraagt simpelweg tijd. Geduld brengt uiteindelijk succes. Misschien is het mooiste aspect van zijn verhaal dat er, nadat iedereen zijn talent kende, ruimte was om te groeien. Zijn traject herinnert ons eraan dat de finishlijn belangrijker is dan de snelheid waarmee we aan de start verschijnen.
