Wat is er leuker dan met de gravelbike of mountainbike nieuwe streken in Vlaanderen ontdekken? We kunnen niet meteen iets verzinnen. Tijdens ‘Dwars door het Hageland’ werden we getriggerd door enkele leuke gravelstroken in Aarschot en zagen we links en rechts ook technische singletracks in het bos verdwijnen. Dat deed ons besluiten om later terug te keren. Dat was een ‘fausse bonne idée’, zeggen ze in het Frans. En wel hierom.
Bewegwijzering die je niet wegwijs maakt
Wanneer we nieuwe MTB-routes willen ontdekken, laten we ons wel vaker inspireren door de website www.mtbroutedatabase.be Daarop vind je een handige kaart waar je op een icoontje van een gemeente kan klikken, waarna het parcours zich voor jou opent. Vele gemeenten hebben meerdere routes en de database geeft daarbij de lengte en de hoogtemeters aan. Wij kozen voor de ‘rode lus’ van Aarschot, die 21 km lang is en 210 hoogtemeters heeft. Het aanvankelijke plan was om die rode met de groene lus te combineren. Die is nog eens 22 km lang met 240 hoogtemeters. We kozen voor de gravelbiken want weten dat de bodem in de bossen rond Aarschot eerder zanderig is en er langs de Demervallei een mooie grindweg ligt.
We vertrekken aan het tunneltje dat ter hoogte van Gelrode onder de spoorlijn Leuven-Hasselt voert. We komen boven in de Wipstraat en daar heb je het al: je kan rechts, links of rechtdoor. Maar geen rode pijl te bespeuren. “Kan gebeuren”, zuchten we. We hebben voldoende ervaring om te weten dat die MTB-routes niet altijd perfect bewegwijzerd zijn. Intuïtief gaan we links omdat we Aarschot in die richting weten. En jawel, een eind verder bevestigt een bordje met rode pijl dat we goed gegokt hebben. We moeten een kilometer langs een drukke steenweg en verbijten onze ontgoocheling daarover in de hoop op wat komen gaat. En jawel, we slaan scherp rechts in, de Hemelberg op. Dat is een korte nijdige helling van 10% in asfalt.
Een singletrack voert ons verder naar het dorpje van Gelrode, waar we het spoor bijster raken. Geen pijl te zien. Als er geen pijl staat, wil dat meestal zeggen dat we rechtdoor moeten, weten we uit ervaring. Maar als we na 3 kruispunten het dorp uit rijden, voelen we nattigheid. We keren op onze stappen terug, waar we laatst een rode pijl hebben gezien en hernemen het traject. Aan het kerkhof van het kleine dorpskerkje zien we dan toch een rode pijl, overgroeid door haagbeuk. Oef, we zijn weer op het juiste spoor. Zo houden we er de moed in. We moeten de Bergstraat in en dan begrijp je dat er moet geklommen worden. Even, want we slaan alweer links naar beneden.
Familiezoektocht
Helaas, weer een eind verder komen we op een T-kruispunt waar de bewegwijzering opnieuw ontbreekt. Enfin, zo lijkt het. Gelukkig is er wat wind en waaien plots een aantal takken van voor de rode pijl – zie kopfoto bij dit stuk, wie ontdekt de pijl (inzoomen op de struik)? En zo gaat het maar door: op vele plekken ontbreken de bordjes, op sommige plekken heeft een flauwe plezante er een duw aan gegeven zodat het bord uit de richting staat, op andere plaatsen zijn de wegwijzers overgroeid door struiken.
Het meest ergerlijke – want dit wijst echt op onkunde van de parcoursbouwer – is dat het op de route meermaals voorvalt dat er bij een naderend kruispunt geen bordje staat maar pas een eind nadat je rechts of links had moeten afslaan. Als je aan zo’n kruispunt dan niet gaat stilstaan om in de verte te speuren, rijd je verkeerd. Dat is bijvoorbeeld het geval in het Kloesebos, nochtans een ferm stukje zandweg, op en af slingerend door het gemengd naald- en loofbos. We zijn wel 3 keer op onze stappen moeten terugkeren, op een afstand van nog geen 3 km.
Even verder klimmen we naar de Eikelberg, fietsen even over de rug door een tunnel van gebladerte en moeten dan een steile technische afdaling in een holle weg doen. We laveren ons voorwiel links en rechts van de boomwortels en de losliggende roestkleurige Diestiaanse zandstenen. Doordat we ons op het spoor hebben moeten concentreren, hebben we geen bordje gezien wanneer we plots op een T-kruispunt met de Papenakkerstraat staan. We kiezen lukraak voor links. Dat blijkt fout. Beneden begrijpen we onze vergissing en dus maken we rechtsomkeer. Door het constante stoppen en terugdraaien is ons gemiddelde onder de 20 km/u gezakt. Schandelijk! Gelukkig is dit een heel mooie klim, hier gekend als de Liedeberg: 300 meter aan 9% door een prachtige holle weg. We dalen af langs de andere kant en moeten dan scherp links.
Kouterberg
We volgen een asfaltweg door een villawijk en komen aan de drukke ring rond Aarschot. Die moeten we over en dan wacht ons een flinke technische uitdaging: de Kouterberg. Die singletrack gaat steil omhoog, maar het pad wordt onderbroken door trio natuurlijke, door boomwortels gevormde, trappen. Dat halen we nooit, denken we, terwijl we versnellen. We snokken ons voorwiel op het gepaste moment omhoog om dan meteen ons achterwiel op te tillen door een trekkende beweging met de benen te maken. Dit zonder snelheid te verliezen, want de volgende trap komt er weer aan. Maar ons enthousiasme, zelfs bijna euforie, doordat we dit technische stukje toch hebben overwonnen, wordt meteen bestraft met een nieuw raadsel.
We passeren 3 weggetjes die haaks rechts op ons pad komen, maar bij gebrek aan pijl gaan we rechtdoor. We komen aan een Y-splitsing en weer gokken we links. We komen aan een oude vestingtoren van de stad: de 14e-eeuwse Orleanstoren van waar je Aarschot beneden ziet liggen. Weer geen pijl te zien. Onze ergernis is intussen serieus gegroeid. Het lijkt hier eerder een familiezoektocht dan een MTB-route. Bon, we rijden terug en rijden elk zijwegje even in, op zoek naar het juiste spoor. Niets te zien! Dus toch maar terug naar die toren en van daaruit proberen af te dalen naar de stad. En inderdaad, even verder zien we toch terug die vervloekte rode pijl.
Onze ergernis en frustratie doen ons vergeten dat we eigenlijk toch wel al een paar héél mooie en uitdagende stukjes hebben gehad. We willen er eigenlijk de brui aan geven, maar bereiken nu de grote parking aan het zwembad. Vandaar volgen we de Demer stroomafwaarts, grotendeels langs een grindpad. Hier kan je niet meer verkeerd rijden. Na een paar kilometer gidst een rode pijl ons zelfs heel keurig de Vorsdonkbos Turfputten in, waarna we zo weer bij ons vertrekpunt belanden.
Mogen we de sportdienst van de stad Aarschot – maar tegelijk van vele andere gemeenten – toch de raad geven om zélf 1 keer per jaar hun mountainbikeroutes te fietsen. Dan merk je meteen wat er mis is. Want dit is écht geen reclame voor je stad. En dat is doodjammer. Want als je de weg zou weten, zou dit een heel ferm parcours zijn!
