Ze zijn het koersen verleerd! Dat lijkt ons besluit na een aantal vreemde koersgedragingen van de protagonisten dit seizoen. Het had ook zomaar een uitspraak kunnen zijn van Roger De Vlaeminck. En geloof ons, deze keer is Roger écht de enige sleutel tot de oplossing.
Colle delle Finestre
Tijdens de 17e rit van de Vuelta 2025 zagen we alweer een vreemd tafereel. In 1 van de laatste kansen om elkaar te bestoken, gaven João Almeida en Jonas Vingegaard niet thuis en mocht Giulio Pellizzari naar zijn 1e profzege rijden. En dat nadat de ploeg van de Deen de hele dag op kop had gereden om hem naar de overwinning te loodsen.
Het is niet voor het eerst dat we dit seizoen onze wenkbrauwen fronsen. Zo kende de Giro een bijzondere ontknoping toen Simon Yates naar winst reed op de slotbeklimming van de Colle delle Finestre. Dat deed hij met dank aan Wout van Aert, maar toch ook door het tactische gestuntel van new-kid-on-the-block Isaac Del Toro en de mopperende Richard Carapaz, die hun kans op de eindzege daardoor uit handen lieten glippen.
Herinner ook de taferelen na Dwars door Vlaanderen, waar Tiesj Benoot na afloop vol ongeloof voor zich uit staarde en Matteo Jorgenson voorzichtig zijn frustratie over de gevolgde tactiek uitte. Met 3 Visma’s droegen ze Neilson Powless naar de eindmeet, zonder een poging te doen om hem het leven zuur te maken. De betere koersvolger hield zijn hart al vast voor de sprint: mikken op de Van Aert van begin 2025 met een afgebotte sprintsnelheid, tegen Powless die een patent op een dergelijke sprint in kleine groepjes heeft, dat is linke boel.
Aangeleerde hulpeloosheid
Ze zijn het koersen verleerd en dat komt door 1 man: Tadej Pogačar. De Sloveen dicteert overal de wet, waardoor de koers de laatste jaren ingrijpend veranderde. Hij valt van ver aan, wat alle anticiperende moves bij voorbaat kansloos maakt. Daardoor missen of verliezen de leiders anno 2025 ervaring om zelf de koers te dragen. Het was niet toevallig de koersveteraan Simon Yates die de jeugdige onhandigheid van Del Toro wist uit te spelen.
Als Pogačar gaat, dan leerde iedereen om ernaar te kijken en hem te laten begaan. En als de Sloveen het niet doet, dan verplettert MVDP de tegenstand wel. In de psychologie bestaat een term voor mensen die zo vaak machteloos in een situatie staan, dat ze zich erbij neerleggen. Aangeleerde hulpeloosheid noemen ze dat. Ratjes die in proeven herhaaldelijk een stroomstoot krijgen zonder dat ze kunnen ontsnappen uit hun kooi, leren zich daarbij neerleggen. Ze kunnen er toch niets aan doen. Zelfs wanneer de kooi nadien open staat, leggen ze zich bij hun lot neer. Ze weten niet meer hoe ze controle over hun situatie moeten nemen.
En daar kan Roger De Vlaeminck de protagonisten van vandaag wijze lessen meegeven. De situatie van superman Pogačar lijkt immers sterk op het Merckx-tijdperk. Felice Gimondi verklaarde ooit dat het hem 2 jaar kostte om te aanvaarden dat hij niet meer de sterkste renner was.
Wijze lessen van Roger De Vlaeminck
Niet zo voor Roger. Die legde zich nooit bij de overmacht van Merckx neer en bleef zijn kans altijd zoeken, zelfs al zat die in een klein gaatje. We durven wedden dat die mindset hem hielp om elke opportuniteit te grijpen zodra Merckx niet thuis gaf. Er liggen namelijk altijd kansen: denk aan Mattias Skjelmose die tot zijn stomme verbazing Remco Evenepoel en Tadej Pogačar over de knie legde in de Amstel Gold Race.
Als de kans zich voordoet, dan ben je best voorbereid. Winnen moet je immers leren en onderhouden: niet alleen door tactisch de juiste keuzes te maken, maar ook door met de druk van de winst om te gaan. Door de huidige tendens om minder koersen te rijden, missen de leiders kansen om die ervaring op te bouwen. Dat maakt het zo een goede keuze dat Isaac del Toro de Vuelta links mag laten liggen en momenteel de kleinere Italiaanse koersen opkuist.
Ook Visma speelt het slim door hun leiders van de toekomst – hun zogenaamde ‘White Jersey Group’ – ervaring te laten opbouwen in kleinere koersen, afgewisseld met grotere koersen waar ze kunnen afkijken van de leiders van nu. In die kleinere wedstrijden kunnen ze meestrijden voor de overwinning, waarmee Visma wil tegengaan dat veelwinnaars bij de beloften hun intuïtie verliezen zodra ze bij de profs op een grotere weerstand botsen.
