Normaal is het van een kat dat men zegt dat ze 9 levens heeft, maar ook een Jack Russell kan meermaals overleven. Die Jack Russell, dat is in dit verhaal Lars van der Haar, die al een klein decennium deze bijnaam met zich meedraagt. Na dit seizoen neemt de veldrijder uit Woudenberg (Midden-Nederland) afscheid van de sport die al 20 jaar zijn leven kleurt. Een eerbetoon is op zijn plaats.
In de schaduw
Ooit won de 16-jarige Lars van der Haar de Bollekescross in Hamme-Zogge, maar als kleine 1e jaars junior moest hij vaak het onderspit delven tegen grotere renners als Stef Boden en vooral zijn landgenoot Tijmen Eising. Het was de periode dat ene Peter Sagan nog regelmatig naar België afzakte en vaak met een podiumplaats terug naar Slowakije trok. De kleine Van der Haar lijkt wat verlegen en bedeesd, maar rijdt rond met een intens verdriet. In 2002 verloor hij als prille tiener zijn zus Femke aan kanker, het zal de reden zijn dat hij in zijn carrière nooit opgeeft.
Een jaartje ouder en rijper zet Van der Haar een stevige stap voorwaarts, maar ook nu botst hij op generatiegenoot Tijmen Eising, die onder meer Europees kampioen wordt in Liévin. Op het Nederlands kampioenschap draaien de rollen om wanneer Eising op een vervelend moment lek rijdt. In het blauwwitte truitje van Revor snelt Van der Haar naar de tricolore. Op die manier is zijn seizoen al geslaagd en heeft hij er in Hoogerheide geen moeite mee om af te stoppen voor koploper Eising, die zo wereldkampioen wordt voor eigen volk. Dat Van der Haar uiteindelijk zelf naast het podium valt, doet hem wel pijn.
Na 2 jaar vooraan te hebben gecrosst bij de junioren is het wel even wennen voor Eising en Van der Haar om bij de beloften terug meer tegenstand te hebben. Jaargenoot Corné van Kessel wordt Nederlands kampioen, wat voor de nodige twijfels zorgt. Van der Haar kan zich wel verbeteren doorheen het seizoen, wordt knap 10e op het WK (in het wiel van Matteo Trentin) en sluit het seizoen af met een 2e plaats in de GVA Trofee in Oostmalle, zodat hij met vertrouwen de zomer in kan.
Rabobank
Die ontbolstering komt zoals verwacht een winter later. Van der Haar wint in Zonhoven, Gieten, Essen, Diegem, Valkenburg en Oostmalle en wordt vooral ook Europees kampioen, Nederlands kampioen en wereldkampioen. Waar hij 3 jaar lang in de schaduw van zijn landgenoten heeft geleefd, blijkt hij nu de betere van onder meer Mike Teunissen en Tijmen Eising. Het is geen geheim dat kleinere renners soms wat meer tijd nodig hebben.
Logischerwijze gaat Van der Haar al in zijn 3e jaar bij de beloften proeven van de profcategorie. Zo wint hij dat jaar al in Vegas en Harderwijk en wordt hij 2e in de Nacht van Woerden en Heerlen. Bovendien verlengt hij zijn 3 titels bij de beloften, wat toch een duidelijk statement is. Begin februari 2012 tekent hij een profcontract bij Rabobank. Op de weg laat hij wel eens leuke dingen zien, maar met zijn hoofd en zijn hart zit hij toch in het veld. Al in zijn 1e jaar bij de profs wint hij de cross van Rucphen en wordt hij Nederlands kampioen. In Louisville moet hij op het WK-podium enkel Sven Nys en Klaas Vantornout voor zich dulden. Die regenboogtrui lijkt een kwestie van tijd, maar zal er nooit komen.
Een veelwinnaar wordt Van der Haar niet, maar hij wint in 2013-2014 wel de Wereldbeker. Aan het einde van het seizoen stapt hij over van Rabobank (het devo-team) naar Giant-Shimano. Na opnieuw een zeer constante veldritwinter – met ook een 2e Nederlandse titel – lijkt hij helemaal klaar om de kroon over te nemen. Sven Nys zit stilaan in de herfst van zijn carrière. Niels Albert maakt in mei bekend dat hij gedwongen met de sport moet stoppen. Vanuit de jeugd komt er echter een landgenoot met nog langere adelbrieven vol gouden letters.
2e carrière
Het vervolg laat zich raden. Van der Haar wint de volgende winter enkel nog de Wereldbekers van Valkenburg en Zolder. En de lokale crossen in Rucphen en Surhuisterveen. De rest moet hij aan de jeugd laten. Een jaar later weet hij nog Europees kampioen te worden in Huijbergen, maar daarna staat hij droog. 2 wonderkinderen kapen alles weg en Jack Russell moet blij zijn met de kruimels. In 2016-2017 ligt hij zelfs lange tijd uit met een spierscheur. Maar weet hij bij afwezigheid van Van Aert en een offday van Van der Poel toch de Wereldbeker in Hoogerheide te winnen. Een man met 9 levens, die zijn carrière voortaan verbindt met de ploeg van Sven Nys – het huidige Baloise Glowi Lions.
Ook een jaar later weet Van der Haar een keertje Van der Poel te kloppen (in Ronse) en boekt hij zijn jaarlijkse zege in Woerden. Dat blijft een beetje het verhaal voor de volgende winters. Zelden eindigt de kersverse man van Lucy Garner buiten de top 10, maar winnen is zo moeilijk geworden. Een knieblessure, het virus Epstein-Barr en een schouderblessure helpen daar niet aan. Pas op 7 november 2021 is het nog eens raak: Van der Haar rijdt op de Col du Vam naar de Europese titel. Met een vat Heineken en een kroketje uit de muur viert hij de nieuwe titel. Zoals in de goede oude tijd doet hij er een Wereldbeker in Tábor en een Nederlandse titel bij. Nu de grote 2 zelfs het WK laten schieten, droomt hij van die langverwachte regenboogtrui in Fayetteville. Maar die laat Pidcock natuurlijk niet schieten.
Van der Haar weet in 2022-2023 de Suerprestige te winnen en boekt zijn 4e Nederlandse titel. Met de X20 Badkamers Trofee een jaar later fleurt hij zijn palmares nog verder op. Toch wordt het steeds moeilijker. Een nieuwe generatie, met zijn ploegmaat Thibau Nys voorop, is komen aansluiten aan de top. De man die ooit met zijn vader op het WK-podium stond, beseft dat het liedje is uitgezongen. Maar niet voor een uitgebreid applaus van een veldritwinter lang. Aan het eind doet dat misschien evenveel deugd als de regenboogtrui die hij nooit won.
