Het verdict is hard en onherroepelijk. Een genetisch gendefect maakt topsport onmogelijk voor Jasper Dejaegher. De 24-jarige renner van Sport Vlaanderen-Baloise moet zijn professionele wielercarrière noodgedwongen beëindigen. Na een jaar vol medische onderzoeken en onverklaarbare prestaties is er eindelijk duidelijkheid. Een moeilijke maar ook verademende diagnose. “Het is enorm jammer, maar aan de andere kant ben ik ook opgelucht dat er nu een verklaring is.”
Lange zoektocht
De onzekerheid is voorbij. Na maanden van kwakkelen, van hoop en teleurstelling, weet Jasper Dejaegher eindelijk waarom zijn lichaam niet meer meewilde. Een genetische aandoening, vastgesteld in het UZ Leuven Gasthuisberg, trekt een definitieve streep onder zijn droom. “Door dat gendefect moet ik noodgedwongen stoppen. Ik had het liever anders gezien”, grijnst de 24-jaroge Gistelnaar. “De diagnose kwam begin deze maand, na een reeks testen op de dienst metabole ziekten. Een goede week geleden kwam het verdict en kreeg ik het nieuws.”
De problemen sleepten al een heel jaar aan. Na een goede winter startte Dejaegher in de Mallorca Challenge, maar de benen draaiden vierkant. “Daar ging het eigenlijk echt niet goed”, kijkt hij terig op die dagen eind januari en begin februari 2025. “Dat was wel een verrassing, want ik had een goede winter gehad en ik had niet verwacht dat het zo slecht zou gaan.” Het was het begin van een lange lijdensweg. Tussen februari en mei stond hij al eens 3 maanden aan de kant. Er volgden talloze onderzoeken, van de ene kliniek naar de andere, zonder resultaat.
In mei keerde hij terug in het peloton, maar het patroon bleef hetzelfde. “De 1e koers ging het goed, en vanaf dan ging het weer bergaf. Met slechts af en toe een piekje”, legt hij uit. “Zelfs vorig jaar was het al meer slecht dan goed. Als je over een heel seizoen maar 1 of 2 goede dagen hebt…. Daar doe je het niet voor.” De opluchting over de diagnose weegt dan ook zwaar door. “Ik heb nu tenminste een verklaring van waar al die miserie komt.”
Onverenigbaar met topsport
De oorzaak is een specifiek enzym dat niet correct functioneert. De gevolgen voor een topsporter zijn desastreus. “Er is een bepaald enzym zijn dat ervoor zorgt dat ik, in vergelijking met een normale coureur, veel meer recuperatietijd nodig heb tussen trainingsarbeid en wedstrijden. Ik ben ook gevoeliger voor spierpijn en krampen. En verzuur ook veel sneller dan andere renners.”
Dejaegher beschrijft hoe zijn spieren op een gegeven moment volledig uitgeput raken, omdat ze niet de juiste energie en stoffen aangeleverd krijgen. Het leidde tot frustrerende situaties. “Ik zat al vaak terug in de bus zit terwijl de finale nog moest beginnen”, zucht hij. “Het ging zover dat ik zelfs het openingsuur moeilijk kon overleven. De zeldzame goede dagen waren blijkbaar enkel te verklaren door frisheid. Less is more. Hoe minder ik trainde en hoe frisser ik was, hoe beter het in principe zou moeten gaan.” Een aanpak die haaks staat op de vereisten van de moderne wielersport. “Helaas is dat niet combineerbaar met topsport”, klinkt het harde besef.”
Het gendefect heeft hij wellicht al zijn hele leven, maar de symptomen zijn echt een ding sinds zijn overstap naar de profs. “Die symptomen komen pas tot uiting als ik mijn lichaam echt tot het uiterste dreef. Inderdaad, vanaf het niveau topsport pas”, verduidelijkt hij. “Stel dat ik nu gewoon een sportieve levensstijl aanneem, zal ik daar wellicht nooit last van hebben. Het is gewoon een beetje zonde dat ik net profrenner was. Dat is wel zuur.”
Mentale verwerking
Nu de diagnose gesteld is, begint voor Dejaegher het verwerkingsproces. De liefde voor de fiets is echter te groot om die volledig aan de kant te schuiven. “Ik heb ergens ook wel het gevoel dat ik nog niet klaar ben met de koers. 24 ben ik nog maar, hé. Ik sluit niet uit dat hij op een lager niveau actief blijf, bijvoorbeeld in het gravel of als Elite 2-renner. Wie weet zeg ik binnen een paar maanden: ‘Verdorie, ik mis de koers toch’.”
Concrete plannen zijn er al voor de nabije toekomst. “Ik ben van plan om deze winter nog wel strandraces te doen. Om toch ook met mijn broer Floris en Sport Vlaanderen-Baloise in schoonheid af te sluiten. Het is een manier om de ploeg te bedanken voor hun onvoorwaardelijke steun. De ploeg heeft is er in die 2 jaar altijd geweest en heeft me alle tijd gegeven. Daar ben ik heel dankbaar voor. Het plezier is nu prioriteit nummer 1.”
Naast het fietsen moet er ook nagedacht worden over een maatschappelijke carrière. Dejaegher heeft een diploma Sport en Bewegen zo goed als op zak, een optie die hij openhoudt. “De komende 2 maanden ga ik rustig mijn tijd pakken om te zien wat mij interesseert en waar ik goesting in heb om aan de slag te gaan.” De mentale klap zal hij moeten verwerken, zeker wanneer het nieuwe wielerseizoen begint. “Dat zal nog even pieken, misschien binnen een maand of 2, 3 wanneer iedereen in Spanje zit en het voorjaar begint. Voor nu ligt de focus op acceptatie en het vinden van nieuw plezier, op en naast de fiets.”
