Een Italiaanse eindwinnaar van de Giro zullen we dit jaar hoogstwaarschijnlijk niet krijgen, maar de Italianen blijven hun helden koesteren. 1 van hen is Damiano Cunego, die als 22-jarige renner al de Giro won en daarnaast 3 keer zegevierde in de Ronde van Lombardije. Hij reed 11 keer de ronde van zijn land en doet vandaag mee aan de GiroE, op de elektrische fiets. “Ik probeer ook een aantal jonge talenten klaar te stomen”, vertelt hij ons aan het prachtige Lago Laceno, waar hij nog eens het podium op mocht.
Monumentale carrière
Damiano Cunego brak in 2004 door op het allerhoogste niveau. In het truitje van Saeco won de wereldkampioen bij de junioren in Verona (1999) 4 etappes en versloeg hij uiteindelijk zijn eigen ploegmaat Gilberto Simoni voor de eindzege. Er werd hem een enorme toekomst voorspeld in de Grote Rondes, maar naast het jongerenklassement in de Tour van 2006 bleef dat beperkt tot ereplaatsen.
Met 3 overwinningen in de Ronde van Lombardije en een zege in de Amstel Gold Race bouwde Cunego een prachtige carrière uit. Na 10 seizoenen in het kenmerkende truitje van Lampre trok hij naar het kleine Italiaanse Nippo-Vini Fantini. Bij zijn laatste deelname aan de Giro in 2016 greep hij net naast het bergklassement, dat voor een ontketende Mikel Nieve was. Toch fietste hij zich dankzij zijn enorme strijdlust in het hart van de Italiaanse wielerliefhebbers. In 2018 zwaaide hij uit op het Kampioenschap van Italië.
Even werden de fans van Cunego na zijn carrière opgeschrikt. In 2020 werd hij in het ziekenhuis opgenomen met een hersenvliesontsteking. Hij werd vaak wakker met barstende hoofdpijn en moest in ijltempo naar de dokter. Uiteindelijk verbleef hij maar liefst 2 maanden in het ziekenhuis, bovendien in een periode waarin dat door de coronapandemie geen pretje was. Gelukkig mocht hij erna naar huis en herstelde hij.
Universiteit
Cunego stortte zich ook op zijn studies. “Ik ben een opleiding in de Sportwetenschappen begonnen”, vertelt hij. “Dat doe ik aan de Universiteit van Verona, in mijn thuishaven dus. Ik begeleid nu al enkele renners, maar die namen doen wellicht geen belletje rinkelen. Ik laat ze rustig groeien en hoop dat ze in de verre toekomst van zich kunnen laten spreken.”
Daarnaast is Cunego natuurlijk nog steeds een ambassadeur van de sport en van de Giro. “Ik fiets ook nog vaak en mijn conditie is eigenlijk best oké”, lacht hij. “Dat moet ook, want ik doe mee aan de GiroE, dat is de Ronde van Italië op elektrische fietsen. Elke dag doen we de etappes, evenwel altijd in andere ploegen. Met de klanten rijd ik onder meer voor Continental, voor Olmo en voor Blizeyewear.”
De Kleine Prins is een drukbezette man geworden, met werk als fysiotherapeut bij Golden Lab en de juniorenploeg Autozai Petrucci. Het is duidelijk dat zijn deskundigheid nog steeds gewaardeerd wordt, al zit hij het liefst op de fiets. “Voor mij en voor de deelnemers van deze GiroE is het mooi om de rittenwedstrijd te beleven”, is hij optimistisch. “Iedereen heeft zo de kans om in de huid van de helden te kruipen.”
Waar zijn de Italianen?
Uiteraard volgt Cunego de strijd om zijn opvolging op de voet. “Evenepoel is natuurlijk een fenomeen, maar ik denk dat ook Roglic een goede kans heeft om het roze te veroveren. Deze etappe dinsdag was natuurlijk al een 1e slag en dat kruipt in de kleren. Schrijf ook Geraint Thomas niet af, dat is volgens mij een 3e renner die straks kan winnen”, aldus de nog steeds atletisch ogende Havik van Montello.
Ooit was de Giro een festijn voor Italianen en na Cunego wonnen ook zijn landgenoten Savoldelli, Basso, Di Luca, Scarponi en Nibali nog de ronde van hun land. De laatste jaren is het echter fameus stilgevallen. Italië wacht nu al sinds 2016 op een nieuwe winnaar en daar lijkt dit jaar geen verandering in te komen. Vandaag staat er zelfs geen Italiaan in de top 10 en Vincenzo Albanese dankt zijn 11e plaats aan een lange ontsnapping. Damiano Caruso zal zijn best doen voor een top 5, meer lijkt er niet in te zitten.
Tenzij in de Giro-E natuurlijk. De klassementen worden per ploeg ingedeeld, maar de leidersshirts worden wel door de kapiteins gedragen. Zo draagt Sacha Modolo de oranje trui in het klassement van de Prova Speciale. Damiano Cunego pronkt in het wit als leider van de Giovani. Zoals Flip Kowlier het zingt: “de grootste sterren blijven eeuwig jong.”
