Vandaag heeft elke overwinning van Alexandre Vinokourov een soort bittere nasmaak, omdat inmiddels duidelijk is dat hij niet altijd op water en brood reed en af en toe wel eens een spaarcentje investeerde in zijn palmares. Er was echter ook een tijd dat zijn onophoudelijke aanvalsdrang hem tot 1 van de populairste renners van het peloton maakte. De Kazak behaalde exact 20 jaar geleden de mooiste overwinning in zijn carrière. In een zinderende Vuelta versloeg de 33-jarige strijder aan de zijde van zijn bloedbroeder de gedoodverfde winnaar Alejandro Valverde.
Operación Puerto
Het carrièreplan van Valverde leek gedetailleerd uitgetekend: debuteren in 2002, de eerste successen in 2003 en na 2 podiumplaatsen en een debuut in de Tour terugkeren naar eigen land voor de eindzege in 2006. Het mocht stilaan wel eens gaan gebeuren voor El Imbatido, die zijn bijzonder talent al jaren had rondgestrooid, maar de kwantiteit op zijn erelijst diende in te ruilen voor kwaliteit. Daar was hij dat jaar écht aan begonnen met winst in de Waalse Pijl en Luik, zijn eerste overwinningen in België.
Eigenlijk had Valverde die zomer al de grootste kans op de eindzege in de Tour aan zijn neus voorbij zien vliegen. Het was de Ronde van Frankrijk waarin Jan Ullrich en Ivan Basso nog voor de start werden uitgesloten en de eindzege uiteindelijk naar Oscar Pereiro ging. Die was in die periode niet meer dan een oerdegelijke luitenant van Valverde bij Caisse d’Epargne-Illes Balears, maar zijn kopman brak bij een val in Nederland zijn sleutelbeen en diende zijn focus te verleggen op de Vuelta.
Ook Vinokourov miste die zomer de kans van zijn leven om het geel te veroveren onderweg naar Parijs. Door het uitbarsten van de zaak Operación Puerto werd zijn team Astana gedecimeerd en blijven er geen 6 starters meer over. Net als Valverde is ook de Kazak uit op revanche in de Vuelta, al begint hij met een behoorlijke conditieachterstand op de Spanjaard.
Bloedbroeders
Het is zowaar Carlos Sastre die zich de 1e leider van de Vuelta mag noemen, nadat hij met zijn CSC naar de overwinning stoomt in de ploegentijdrit in Málaga. Vervolgens nemen de sprinters over en is Danilo Di Luca de 1e der klassementsrenners die een slagje slaat. Valverde komt na een week onder stoom en wint op Alto de El Morredero. 2 dagen later staat hij ook in de toen nog gouden leiderstrui.
Dan is al duidelijk dat het gevaar voor de Spaanse thuisheld uit Kazachstan komt. Alexandre Vinokourov bengelt na een weekje sukkelen al op meer dan 2 minuten, maar pakt in Lugo uit met een perfecte aanval in de slotmeters en wint ook een dag later op de Alto de la Cobertoria. Bovendien kan hij rekenen op zijn bloedbroeder Andrey Kashechkin, een term die een jaar later helaas te letterlijk bleek te zijn.
Met nog 5 dagen te gaan, heeft Valverde nog altijd een comfortabele voorsprong van 1’42 op Vinokourov en Sastre, Kashechkin volgt al op 2’05. Onderweg naar Granada loopt het echter helemaal verkeerd voor El Imbatido. Het is de bloedbroeder van Vino die het pad effent voor zijn kopman met een aanval op de 1e klim van de dag, de Alto de Abondon. 100 km verder zet hij Valverde opnieuw onder druk op de Alto de Monachil en komt hij in zijn offensief ploegmaat Sergio Paulinho als overblijver van de vroege vlucht tegen.
Putch
Het duo van Astana ziet in de laatste meters van de beklimming ook Vinokourov aansluiten, terwijl Valverde tegen zichzelf vecht op kleine achterstand. De Murciaan wil echter niet nog eens een Vuelta verliezen en duikt zonder na te denken de afzink in. In geen tijd zit hij terug in het spoor van de Astana-trein, maar wanneer hij op het punt staat de aansluiting te maken, schiet Vinokourov wederom weg. Valverde lijdt met lange ‘ij’. Met zijn shirtje nog open vraagt hij om steun bij de toevallig aanwezige Gomez Marchante. Vinokourov stormt zonder verpozen naar vluchter Tom Danielson en sluit in de stijl van zijn carrière een logische deal: jij de rit, ik de trui.
De move van Vinokourov blijkt er eentje te zijn van goudwaarde. Vinokourov pakt meer dan anderhalve minuut terug op Valverde en verovert daar al de leiderstrui. Een dag later geeft Vino de Spanjaard een uppercut en heeft hij zelfs nog de luxe om Kashechkin de etappe te gunnen. Met winst in de tijdrit op de voorlaatste dag onderstreept Vinokourov zijn eindzege, Kashechkin mag mee als 3e op het podium.
Enkele maanden later wint Vinokourov 2 etappes in de Tour, maar wordt hij ook 2 keer betrapt op het gebruik van bloeddoping. Bloedbroeder Kashechkin ondergaat enkele dagen later hetzelfde lot. Het duo verlaat de Tour, maar nog niet de koers. Dat doet Vinokourov pas in 2012 na zijn gouden medaille in London (toen Rigo Urán vergat te sprinten). Ook Kashechkin keert terug, maar rijdt geen deuk in een pakje boter. Valverde wint in 2009 dan toch zijn Vuelta, maar zal aan de Vuelta van 2006 altijd het gevoel overhouden te zijn geflikt door 2 Kazakkendraaiers.
