“Het idee was om een jaar te reizen, liefst zonder vliegtuig.”
Zo vat Camille Jeurissen (28) het begin van hun avontuur samen. Haar partner Jolan Rijmenans (29) glimlacht. “We wilden iets doen dat we nog nooit hadden gedaan, iets dat ons uitdaagde maar ook zinvol voelde. Zo duurzaam mogelijk reizen — dat was het uitgangspunt.” Het werd optie 3: met de fiets naar Zuid-Afrika.
Chinese winter
Het begon met een droom om naar Azië te trekken. “China stond eerst op de planning”, vertelt Camille. “Ik heb Chinese studies gedaan, dus dat leek wel een logisch avontuur. Maar toen we begonnen te onderzoeken hoe we er konden geraken zonder te vliegen, merkten we dat het openbaar vervoer wel erg duur was. Een groot deel van ons spaargeld zou gewoon opgaan aan treinen en bussen.”
Al snel kwam de fiets in beeld. “We keken documentaires over mensen die met de fiets door Azië en Afrika trokken”, zegt Jolan. “Dat kon dus effectief. We hadden geen bikepacking-ervaring, geen superuitrusting, maar we dachten: waarom niet? Camille had nauwelijks gefietst, maar ik ben wel opgegroeid met fietsen. Het leek haalbaar, en vooral: eerlijk reizen.”
Het plan om naar China te fietsen viel uiteindelijk in duigen. “We beseften dat we door de winter moesten fietsen”, zegt Camille. “Dat betekende dikke jassen, handschoenen, thermokleding — te veel bagage. We wilden het eenvoudiger houden. Toen kwam het toeval. Mijn ouders hadden net een huis gekocht in Zuid-Afrika”, vertelt Jolan. “Ze zeiden al lachend: ‘Waarom fietsen jullie niet gewoon naar ons toe?’ Het idee bleef hangen. We zagen video’s van mensen die Afrika doorkruisten, en dachten: oké, dit is niet gek. Het is moeilijk, maar mogelijk.”
Ze besloten de westelijke route te nemen. “We wilden eigenlijk via Turkije en Egypte, maar door de oorlog in het Midden-Oosten was er geen bootverbinding meer”, duidt Camille. “Dus kozen we voor de westkust. Dat werd onze 3e optie, en uiteindelijk de juiste.”
Bekijk hier de uitgebreide foto-impressie!
Hasselt, 16 september 2024
Op een frisse ochtend vertrokken ze uit Hasselt, met 2 fietsen, tassen, tent en kookgerief. “We zagen Europa als training”, vertelt Camille. “Ik had nog nooit zo’n fietsreis gedaan, dus het was allemaal nieuw. Maar het ging verbazend goed. We waren sneller door Frankrijk en Spanje dan verwacht, ondanks de regen.” Na anderhalve maand bereikten ze de boot naar Marokko. “We snakten naar zon”, lacht Jolan. “Marokko was een openbaring. We fietsten door het Atlasgebergte, over bergpassen, dorre vlaktes, eindeloze beklimmingen. We werden sterker met elke kilometer. Na een maand in Marokko waren we in topvorm.”
Vanaf daar volgde een rit van 22 landen. “Mauritanië, Senegal, Guinee-Bissau, Guinee-Conakry, Sierra Leone, Liberia, Ghana, Benin, Nigeria, Kameroen, Gabon, Congo, Angola, Namibië en Zuid-Afrika”, somt Jolan op. “Tussen de 17.500 en 18.000 km, dat weten we niet exact. We hebben een paar keer gelift, maar 98% hebben we zelf gefietst.” Soms was liften noodzaak. “In de Westelijke Sahara was er een zandstorm”, zegt Camille. “We konden gewoon niet door. Een truckchauffeur nam ons een stuk mee.” Jolan: “En in Ghana kreeg ik een spinnenbeet. Mijn enkel zwol op, ik kon niet fietsen. Camille’s ouders kwamen toen op bezoek, dus we hebben een stuk met de bus gedaan.”
Een jaar fietsen betekent routine. “We fietsten meestal 5 à 6 dagen, dan 1 of 2 dagen rust”, legt Jolan uit. “Soms reden we 10 dagen aan een stuk, als er niets was om te stoppen. In het Afrikaanse binnenland waren vaak geen hotels, geen plekken om te blijven. Dan zetten we de tent op waar het kon.” Camille: “Er waren fysieke obstakels, maar ook mentale. De hitte, de vochtigheid, insecten, modder. Tijdens het regenseizoen bleef de klei aan de banden plakken. Soms moesten we 100 km lang met een stok de modder eraf schrapen.”
Gezondheid was een constante zorg. “Ik kreeg malaria in Guinee-Bissau”, zegt Jolan. “Camille in Congo.” Camille: “We namen eerst preventieve pillen, maar dat hielp niet. Daarna kochten we ‘treatment pills’: zodra we koorts kregen, testten we, en namen 4 dagen medicijnen. Dat werkte beter. We hadden altijd testkits bij.”
Bekijk hier de uitgebreide foto-impressie!
Solidariteit onderweg
De reis had ook een doel. “We wilden iets teruggeven”, zegt Jolan. “In Kleinmond is een lokale Cycle Club die jongeren ondersteunt via sport. Ze leren fietsen, maar ook discipline, verkeersregels en verantwoordelijkheid. En ze krijgen een maaltijd.” Camille: “We hebben 8.000 euro ingezameld voor die club. Het geld ging naar fietsmateriaal, maaltijden en onderhoud. Via vrienden in Limburg verzamelden we tevens oude fietsshirts, kledij, helmen, pedalen. Elk jaar brengen Jolan’s ouders zakken vol mee naar Zuid-Afrika.”
Daar bleef het niet bij. “We hebben ook een actie gestart voor de Gaza Sunbirds, een paralympisch wielerteam in Palestina”, zegt Camille. “Die sporters hebben vaak een arm of been verloren door de oorlog. Ze organiseren trainingen en community-werk. We wilden hen financieel steunen.”
Een jaar onderweg voor minder dan 10.000 euro per persoon lijkt onmogelijk, maar Camille en Jolan bewijzen het tegendeel. “Tussen de 8.000 en 9.000 euro per persoon, alles inbegrepen”, denkt Jolan. “Visums, eten, verblijf, reparaties. We leefden sober. Soms gaven we wekenlang bijna niets uit.” Camille: “In Sierra Leone of Liberia was er niets. We kookten zelf, kampeerden in het wild, aten rijst of pasta met groenten van de markt. In de grotere steden, zoals Accra of Windhoek, trakteerden we onszelf op een paar dagen rust, een kamer, goed eten. Dat hield ons mentaal in balans.”
