Jade Linthoudt combineert een carrière op continentaal niveau bij de ploeg Minimax met een veeleisende Masteropleiding Geneeskunde. Het is een dagelijkse evenwichtsoefening tussen stages, studieboeken en trainingsuren. Ze neemt al jaren veel hooi op de vork maar de onvoorwaardelijke liefde voor de koers blijft. Al heeft ze een toekomst als arts in het vizier. “Op een bepaald moment moet je realistisch zijn.”
Uren en energie
Voor Jade Linthoudt is een dag zelden eentonig. De ene week staat ze als stagiaire op de afdeling oncologie, de andere week maalt ze trainingskilometers af. De combinatie wordt er niet eenvoudiger op. “Dat wordt inderdaad lastiger en lastiger, maar ik probeer wel een goede balans te vinden”, vertelt ze. Haar agenda is een complexe puzzel. “Mijn 2e Master is in juni gedaan 2026 en dan begin ik aan mijn 3e Master. Het zijn nu vooral nog stages en mijn eindexamen en dan zit het er bijna op.”
De afgelopen periode wisselde ze stages in het ziekenhuis van Aalst af met een maand bij een huisarts en een periode op oncologie in Brussel. De trainingsarbeid moet daartussen gepast worden. “Ik probeer wel zeker elke dag minstens 2 uur te trainen. Als ik meer kan, doe ik ook effectief meer.” Soms betekent dat een andere aanpak. “Vaak train ik wat intensiever in plaats van echt volume.”
Gelukkig vindt ze vaak begrip op haar stageplaatsen. “Meestal zijn de artsen en assistenten ook wel meegaand. Dan krijg ik voldoende ruimte om te trainen en toch nog genoeg ervaring op te doen.” Die flexibiliteit is cruciaal om haar beide werelden leefbaar te houden.
Nieuw hoofdstuk
Na haar vertrek bij AG Insurance-Soudal vond Linthoudt dit seizoen onderdak bij Minimax. Een overstap waar ze nog geen moment spijt van heeft. “Het is al een heel tof seizoen. We hebben mooie koersen kunnen rijden en het is een superleuke groep. Ik ben heel blij dat ik daar terechtgekomen ben.” De omkadering is professioneel. “We kunnen echt niet klagen. De mensen van de staf doen alles wat mogelijk is en we hebben al het materiaal dat we nodig hebben.”
Toch liep niet alles van een leien dakje. Naast mooie kansen kende ze ook persoonlijke teleurstellingen. “Soms maak maakte ik dit seizoen als eens een foutje qua positionering of lukt het toch net niet om met de grote groep mee te zijn. Ik heb ook al wat pech gehad, zowel met de fiets als door valpartijen. Zoals in de Ronde van Vlaanderen, nog voor de wedstrijd echt begon. Dat was superjammer.” Het is de harde realiteit van de sport, maar haar reactie toont veerkracht. “We pakken altijd de moed weer op en blijven doorgaan voor de volgende wedstrijden.”
De overstap was nodig, nadat haar vorige ploeg aangaf geen plaats meer voor haar te hebben. “Wat ik ook volledig begrijp”, zegt ze daarover. “Ik heb daar heel veel kansen gekregen. Maar vorig jaar was best wel lastig, omdat we niet zo’n druk programma hadden als belofte. Ik miste het enorm om koersritme op te doen, want ik heb dat nodig” Bij Minimax krijgt ze die kansen wel. “Ik heb nu al, denk ik, dubbel zoveel koersdagen gereden als vorig jaar. Dat is alleen maar goed.”
Keuze tussen dromen
De combinatie van topsport en een zware studie roept onvermijdelijk vragen op over haar toekomst. Hebben haar studies haar wielercarrière afgeremd? “Dat is altijd wel een extra factor geweest”, geeft ze toe. “Het wordt steeds professioneler in het vrouwenwielrennen. Meer en meer vrouwen kunnen zich fulltime focussen. Als anderen rust nemen, ben ik vaak aan het studeren. Zeker met de stages is dat nog een pak lastiger, want ik moet ook effectief fysiek aanwezig zijn.”
De ultieme vraag dringt zich op: als ze moet kiezen, wordt het dan een stethoscoop of een fietsstuur? Linthoudt is daar opvallend nuchter in. “Natuurlijk is het ieders droom om profwielrenster te worden. Ik doe er zelf ook alles voor. Maar op een moment moet je ook gewoon realistisch zijn. Als ik uiteindelijk ooit een keuze ga moeten maken, dan zal dat mijn studie voor arts zijn. Het is dat mijn toekomst ligt, veel meer dan in de koers.”
Dat betekent echter niet dat ze de fiets aan de haak zal hangen. De passie is te groot. “Ik ga nooit stoppen met sporten. Ik ga zeker nog blijven koersen, dat kan ik sowieso niet loslaten. Als ik thuiskom, ben ik blij dat ik nog even kan trainen. Het is mijn uitlaatklep.” Voorlopig focust ze zich op de doelen die voor haar liggen, zoals het Belgisch kampioenschap eind juni. “Altijd een mooie doelstelling”, besluit ze. “Iedereen wil daar het beste van zichzelf geven. Ook Dwars door het Hageland, met zijn gravelstroken, staat overigens met stip aangeduid.”
