Na een periode vol fysieke tegenslagen en een ferme medische diagnose leek de carrière van veldrijdster Fleur Van De Vyver (20) ten einde. De renster kreeg eind 2024, op 18-jarige leeftijd, te horen dat ze lijdt aan diabetes type 1. Haar wereld en sportieve dromen stortten in. Desalniettemin weigerde ze op te geven en zocht ze naar oplossingen. Dankzij gerichte medische begeleiding, steun vanuit het profpeloton en een succesvolle heropstart in het LRC-circuit staat de Merelbeekse vandaag opnieuw met voorzichtige ambities in het veld.
Matyáš Kopecký
De opeenstapeling van blessures – een longontsteking, gebroken rug en vernauwde aorta – en uiteindelijk de diabetesdiagnose dwongen de veldrijdster eind 2024 om haar fiets gedesillusioneerd aan de kant te zetten. “Ik was gestopt na al die pech”, zucht ze. “Die diabetes was echt de druppel voor mij. Ik was 18 en kreeg het plots op mijn bord. Je leven wordt compleet omgegooid, terwijl je niet weet hoe of wat. Je moet er van de ene op de andere dag mee leven. Alles samen was het echt veel te veel.”
Begin 2025 borrelde toch weer haar passie voor de cross opnieuw op en startte ze voorzichtig met een gestructureerde trainingsopbouw. “Beetje bij beetje ben ik terug beginnen fietsen, gewoon omdat de goesting terugkeerde. Maar die eerste maanden was het vooral herstellen. Dat begon met 30 minuutjes trainen waarbij ik telkens mijn koolhydraten moest noteren om te kijken wat dat met mijn glucosespiegel deed. Zo ben ik blijven opbouwen, ook op school, en ben ik uiteindelijk de zomer goed doorgekomen.”
Een evenement van de Diabetes Liga leidde haar naar Team Novo Nordisk en profrenner Matyáš Kopecký, wat onmiddellijk een mentaal keerpunt vormde. “Ik heb daar met mensen van de ploeg en artsen gebabbeld die weten waar ze over spreken. Matyáš Kopecký is een supersympathieke gast die al alles heeft meegemaakt en mij wijze lessen heeft geleerd. Eigenlijk is het daardoor gekomen dat ik het plezier heb teruggevonden. Hij is het bewijs dat je ook aan topsport kunt doen mét diabetes.”
Europees kampioene
Zonder noemenswaardige trainingen dook de renster van Team Never Give Up by Jolien Verschueren afgelopen winterseizoen puur op karakter het veld in bij de nevenbond LRC. “Ik kwam zonder voorbereiding aan de start, want ik had de maanden ervoor niet trainingsgericht gewerkt. Het was echt gewoon leren werken met diabetes, maar ik had echt zin om te crossen. De bedoeling was om een stuk of 7 wedstrijden te doen als leerjaar.”
Ondanks een moeizame seizoensstart boekte Van De Vyver razendsnel progressie en mengde ze zich wekelijks in de strijd om de podiumplaatsen. “In het begin voelde ik me echt super slecht en werd ik op 2 minuten gereden van de winnares. Maar week na week ging het beter en ik reed al snel wekelijks podium in een mooie strijd met Tiger-Lil Harinck en Sarah Van Wymeersch. We hadden wekelijks een mooie battle met ons 3 en konden het seizoen mooi verdelen.”
De bekroning van haar comeback volgde in december middels een klinkende Europese titel in de categorie voor vrouwen onder 25 jaar. “In Diksmuide ben ik toen Europees kampioene geworden. De paar crossen daarna heb ik er ook nog 2 kunnen winnen, waardoor ik uiteraard zeer blij was. Het is de ideale bond om bij te leren. Ik heb me daar al echt geamuseerd.”
Nieuwe pomp
De overstap van klassieke insulinepennen naar een moderne draadloze pomp bevordert momenteel haar wankele gezondheid en verstoorde nachtrust aanzienlijk. “Het voorbije anderhalf jaar heb ik altijd op een pen gezeten omdat artsen mij bleven overtuigen dat dit het gemakkelijkste is. Mijn waarden waren echter zodanig slecht dat het niet meer te doen was. Ik sliep ook slecht, zo was het gewoon niet meer gezond. Uiteindelijk beslisten we in het ziekenhuis dat een draadloze pomp de enige optie is en daar valt redelijk gemakkelijk mee te sporten.”
Door deze aanpassing stelt de Oost-Vlaamse haar doel om terug te keren naar de Belgische wielerbond nog minimaal een jaar uit. “Nu ga ik nog een jaartje bij de LRC rijden, want met die nieuwe pomp zal dat weer wat zoeken worden. Dat vergt weer een heel andere manier van aanpak met mijn suiker. Mijn niveau is ook nog niet zoals zou moeten. De intentie is om een goede winter te hebben en volgend crossseizoen toch terug bij de bond te rijden.”
Tijdens haar loodzware revalidatieproces rekent ze gelukkig onvoorwaardelijk op een sterk vangnet. “Ik heb zeer veel steun van mijn ouders en mijn zus, want zij zitten daar natuurlijk in en weten hoe mijn leven is. Iedereen dacht dat ik gestopt was en dat het niet meer mogelijk zou zijn om met diabetes verder te doen. Van mijn familie en vrienden krijg ik daardoor zeer veel steun en respect.”
