Zijn naam is misschien niet de 1e die bij het grote publiek een belletje doet rinkelen, maar in het circuit van de elites zonder contract is Jonas Volkaert een absolute certitude. Met 12 top 10-plaatsen in 17 koersen kent de renner van VDM-Trawobo een seizoen van indrukwekkende regelmaat. 2 keer mocht hij al het zegegebaar maken. En toch is hij vooral het toonbeeld van clubliefde. “Dit is mijn alweer mijn 9e seizoen bij deze club.”
Laarne
Wie de uitslagen van de regionale wielerwedstrijden dit seizoen bekijkt, kan niet om Jonas Volkaert heen. De renner uit Zwalm rijgt de ereplaatsen aan elkaar. “Ik denk dat ik niet mag klagen van dit jaar”, beseft hij. “Ik zit nu aan 12 top 10-plekken op 17 koersen.” 2 van die ereplaatsen waren overwinningen, waaronder de Grote Prijs Etienne De Wilde in Laarne. Een mooie zege, maar niet zijn mooiste. “Ik denk dat die van vorig jaar in Affligem nog iets mooier was. Affligem is nog altijd 1 van de lastigste interclubs die wij kunnen rijden.”
De honger is echter nog niet gestild. Het doel is niet louter ereplaatsen verzamelen. “Ik wil zoveel mogelijk winnen. Vorig jaar had ik 4 zeges. Het jaar ervoor had ik er ook 4. Nu zit ik aan 2, maar het seizoen is nog lang. Het kan snel komen, maar het kan ook rap gedaan zijn.” Die nuchterheid typeert hem. Zelfs een nipte 2e plaats, zoals afgelopen zaterdag in Wetteren Ten Ede, brengt hem niet van de wijs. “Het was een beetje een dubbel gevoel. Ik heb er een rondje of 5 moeten bekomen van de inspanning om terug in de kopgroep te geraken. Dan is het pijnlijk om geklopt te worden, maar dat is de koers.”
De sport zelf is volgens Volkaert de voorbije jaren sterk geëvolueerd. De snelheden liggen gevoelig hoger dan vroeger. “Vroeger, toen ik belofte was, was 45 gemiddeld een rappe koers. Maar nu is 45 eigenlijk de standaard en is 47, 48 of 49 km/u een snelle koers. Zeker omdat het vaak veel draaien en keren is. Als je dan ziet hoe snel we eigenlijk rondrijden, daar sta ik soms zelf van te kijken.”
9 seizoenen, 1 ploeg
Wat Volkaert uniek maakt, is zijn onwrikbare trouw aan VDM-Trawobo. Waar veel renners van ploeg wisselen op zoek naar betere kansen, is hij zijn team altijd trouw gebleven. “Het is mijn 9e seizoen alweer”, vertelt hij. “Sinds ik in 2018 belofte ben geworden, ben ik hier niet meer vertrokken.” Een eeuwigheid in de wielerwereld. “Ik denk niet dat veel renners dat kunnen zeggen. Ik ben een meubelstuk geworden.”
Die loyaliteit wordt gewaardeerd. “Zaterdag waren de sponsors aanwezig in Wetteren. Dan is het wel plezant voor de voorzitter om te kunnen stoefen dat ik al bijna 10 jaar bij de ploeg zit.” In die 9 jaar heeft hij de ploeg en het peloton zien veranderen. “Ik heb veel renners zien komen en gaan.” Zelf is hij ook geëvolueerd. Van een renner die zelden won, naar… “Ik heb eigenlijk nooit een koers gewonnen, tot ik laatste jaars belofte werd. Sindsdien ben ik traag maar gestaag elk jaar beginnen winnen.”
De combinatie met zijn job als bouwkundig tekenaar bij Danilith is niet altijd evident, maar het zorgt voor een stabiele basis. “In de winter train ik gemiddeld een 16 uur per week. Met een fulltime job erbij is dat wel genoeg”, grijnst hij. Gelukkig kan hij op de werkvloer op begrip rekenen. “De baas is wel koers minded genoeg. Als ik op het werk toekom, vragen ze vaak hoe het is geweest. Dat is plezant.”
Tarteletto afgewezen
Zoals elke jonge renner droomde Volkaert ooit van een profcarrière. Die droom heeft hij bewust opgeborgen. “In het begin droom je natuurlijk, maar een keer dat ik belofte af was, ben ik beginnen werken na mijn studies. Ik heb er mij eigenlijk vrij snel bij kunnen neerleggen dat ik dat zelfs niet meer wil. Ik heb nu een vaste job met een vast inkomen.”
2 jaar geleden kwam er nochtans een concrete aanbieding van het continentale Tarteletto-Isorex. “Dat was eind 2024, toen ik mijn 4e overwinning van dat jaar pakte. Maar ik heb vriendelijk bedankt, omdat ik dat niet meer zag zitten. Ik amuseer me op ons niveau. We kunnen ons ding doen. Op een ander niveau zou dat niet hetzelfde zijn.” Die keuze getuigt van zelfkennis en een duidelijke visie op wat voor Volkaert belangrijk is.
De drijfveer is niet langer de ultieme profdroom, maar het plezier en de vriendschap. Hij traint vaak met profrenner Jenno Berckmoes en Ben Squire, een andere topper bij de elite zonder contract. “Het is plezant dat we alle 3 op hoog niveau presteren in onze eigen categorie. We zien elkaar de hele winter pushen om elkaar beter te maken. Dat geeft motivatie.” De toekomst lijkt eenvoudig. “Ik heb altijd gezegd: als ik geen koers meer win, dan stop ik ermee.”
