Edwin Raats (54) doet ons zijn verhaal vanuit een ziekenhuisbed. Een week geleden stond de Nederlandse Master nog op het punt om voor de 14e keer de Limburgcross Cup te winnen. Nu wacht hij op een hartoperatie. Een verstopte slagader dwarsboomt zijn seizoen en brengt een ongekende zegereeks op een abrupte en pijnlijke manier ten einde. De onzekerheid over zijn toekomst is groot. “Ik ben er net op tijd bij geweest. Het had wel ook meteen fout kunnen lopen.”
Afgesnoepte overwinning
Het noodlot sloeg toe in de laatste fase van het veldritseizoen. “De laatste 3 wedstrijden had ik veel pijn op mijn borst”, vertelt Raats. “Na de 1e wedstrijd dacht ik nog dat het aan de koude zou liggen. Maar sindsdien had ik een knijpende pijn. De 2e koers kreeg ik het weer.” Een test met een hartslagmeter bracht onzekerheid en na een 3e wedstrijd met ondraaglijke pijn belandde hij op de huisartsenpost. “Daar hebben ze me meteen gehouden. Het blijkt nu aderverkalking te zijn. 1 slagader zit voor 90 tot 95% verstopt.”
De gevolgen zijn groot, met name voor de Limburgcross Cup, het klassement dat hij domineerde. “Ik had die graag willen winnen. Daar stond ik ruimschoots aan de leiding. Ik had 30 punten voor en in een wedstrijd zijn er 40 te verdienen, waarbij 10 startpunten. Ik hoefde eigenlijk alleen nog maar te starten en dan had ik hem binnen.” Maar het risico was te groot. “Het was niet bekend hoe snel die aderverkalking bij mij is komen opzetten, dus het was te gevaarlijk om nog te starten. Ik mag mijn leidersplaats niet verdedigen.”
Voor Raats, die het klassement al zo’n 13 keer won, voelt het bitter. “Een overwinning is afgesnoept, zo voelt het. Sinds ik bij de amateurs rijd, heb ik hem elk jaar gereden en nog niet verloren. Het is jammer dat zo’n reeks op zo’n manier ten einde komt, dat is gewoon zonde.” De reeks overwinningen strekt zich uit over zijn tijd bij de amateurs en zelfs op de mountainbike.
Vriendschap in het peloton
De Limburgcross Cup is voor Raats meer dan zomaar een competitie. Het omvat 17 wedstrijden in Brabant en Nederlands Limburg. “Mooie koersen op allerlei niveaus”, legt hij uit. “Er doen Nederlanders, Belgen en Duitsers mee. Het is echt wel een internationale wedstrijd op 40-plus niveau.” Hij verkiest deze regionale competitie boven de nationale. “Te ver reizen en te onregelmatig”, zegt hij daarover. “Deze wedstrijden zijn allemaal iets meer in de buurt. Dat past mij wat beter.”
Wat de competitie echt speciaal maakt, is de sfeer. “Het is echt wel een hele gemoedelijke, vriendschappelijke sfeer.” Dat bleek toen het nieuws over zijn ziekenhuisopname zijn concurrenten bereikte. “De nummer 2 en 3 van het klassement kregen te horen dat ik forfait moest geven en zijn waren eigenlijk in staat om niet te starten. Gewoon omdat ze vonden dat ik dat klassement moest winnen. Ze vonden het eigenlijk niet fair.”
Raats was diep geraakt door het gebaar, maar maande zijn concurrenten om toch te rijden. “Ik heb gezegd: ‘Jongens, rij lekker.’ Het is niet mijn 1e overwinning, dus het is niet dat ik hem per se nodig heb om mijn fietscarrière te laten slagen. Maar ik vind het wel heel leuk en heel typerend dat die vriendschappen zo ver reiken dat ze bereid waren om dat te willen doen.”
Tussen hoop en vrees
Het is de 2e zware tegenslag voor Raats in korte tijd. In 2023 onderging hij een ablatie vanwege hartritmestoornissen. “Dat staat er helemaal los van, dit is eigenlijk gewoon de 2e keer pech. Het duurde anderhalf jaar voordat ik echt weer vertrouwen in mijn lijf had.” Dat vertrouwen was net terug, met een succesvol wegseizoen als gevolg. “En nu krijg ik dit weer op mijn dak.” Komende dinsdag wacht de ingreep die zijn nabije toekomst zal bepalen. De artsen zullen proberen de ader te dotteren en een stent te plaatsen.
Als die ingreep slaagt, zal de opluchting groot zijn. “Dan kan het zijn dat ik volgende week weer vol in training ben”, licht Raats meteen op. “Daar hoop ik natuurlijk op, want het crossseizoen is dan wel ten einde, maar het wegseizoen zit eraan te komen. En ik ben nu Nederlands kampioen bij de 50-plussers. Dan wil ik eigenlijk ook wel graag dat rood-wit-blauw shirt laten zien in de wedstrijden.” Een snelle terugkeer zou betekenen dat hij de opbouw naar het wegseizoen na een gedwongen rustperiode kan starten.
Het alternatief is echter een horrorscenario. “Die vernauwing zit op een lastige plaats. En als ze daar nou niet bij kunnen, dan wordt het een openhartoperatie.” De verhalen van andere patiënten op de hartbewaking schetsen een somber beeld. “Die zien er niet best uit na zo’n operatie”, merkte Raats intussen. “Die zou je niet meteen een racefiets op willen duwen. Als dat gebeurt, dan denk ik dat mijn carrière over is. Dan zie ik het niet meer zitten om nog terug te gaan opbouwen. Je moet zeker een halfjaar herstel tellen.” Voorlopig probeert hij zich vast te houden aan het beste scenario. “Ik ga vooralsnog uit van het beste, want voor het andere ben ik wel een beetje bang.”
