Een zaterdagvoormiddag in Middelkerke. Terwijl de wind over het parcours snijdt, staart wielervader Remco Jochems tussen de coaches en supporters over de teamparking van het EK Veldrijden. Met een trotse blik. Zijn dochter Nynke Jochems heeft zojuist zilver gepakt op het EK Veldrijden 2025 bij de junioren. Haar zus Bente stond eveneens aan de start. Voor Remco, zelf een liefhebber óp de fiets, is het een bijzonder moment.
Zonder nadenken
“Altijd een beetje gespannen”, zegt Remco Jochems over zijn persoonlijke aanloo^p naar het EK. “Dat hoort erbij. Je wil dat het goed gaat, dat ze lekker rijden, dat ze zich goed voelen. En dan, ja…. Je staat daar als vader, maar je kunt niks doen.” Remco’s dochters zijn beiden junioren: Bente is 2e jaars, Nynke 1e jaars. “Ja, klopt”, knikt hij. Dat Nynke meteen op het podium zou staan, kwam voor hem niet helemaal als een verrassing, maar wel als iets bijzonders. “Niet verwacht, wel gedroomd”, geeft hij toe.
Op de vraag wat het verschil is tussen zijn 2 dochters, hoeft hij niet lang na te denken. “Nynke is vrijer in haar hoofd. Die denkt niet na, die doet gewoon haar ding. Bente denkt te veel na, denk ik. Dat is het verschil.” Hij lacht even. “En dat zie je ook in hun manier van rijden. Nynke gaat er gewoon voor, die duikt elke bocht in. Bente kijkt eerst nog even, ze is terughoudender.”
Qua type rensters lopen de zussen ook uiteen. “Bente kan wel een goeie sprintster worden, denk ik. Misschien ook op de weg, ja, maar dat moet ze zelf beslissen. Voor nu ligt haar – en bij uitbreiding ons – hart bij het veldrijden.” En Nynke? “Die kan alles wel een beetje. Ze is goed bergop, technisch sterk. Ze is wat lichter, beweeglijker. En ze doet gewoon.”
Familie in het veld
Bij de Jochemsen draait het week na week om de cross. “We zijn met z’n vijven”, duidt vader Remco. “Mijn vrouw, de 3 kinderen en ik. We doen het al van categorie 1. We gaan overal naartoe.” Dat is niet alleen logistiek een uitdaging, het is ook emotioneel intensief. “Het wordt steeds moeilijker om alles te plannen”, geeft hij toe. “Maar we proberen vaak wel op dezelfde locatie te rijden. Dan kunnen we elkaar aanmoedigen, en ben je als gezin samen onderweg.”
Die andere – niet op de foto – in het rijtje is zoon Jelte, 3e jaars belofte. Hij stond niet aan de start in Middelkerke, maar zijn vader volgt hem met evenveel betrokkenheid. “Die had ik hier ook heel graag aan de start gezien”, zegt Remco. “Maar hij kwam net iets tekort voor een selectie. De lat ligt bij de mannen nog een stuk hoger, dat is zo. Hij rijdt overigens nog steeds voor zichzelf, individueel, net als de meiden trouwens.”
Zelf zit Remco elk weekend “overal op de cross”, zoals hij het noemt. “Ja, overal. In België, Nederland. Als er een Jochems meedoet, dan ben ik erbij. Ik heb zelf een beetje op amateurniveau gefietst – en nog steeds. Maar wel serieus. Op mijn eigen niveau zo hard mogelijk rijden. Die ervaring helpt nu om mijn kinderen te begrijpen. Je weet hoe het voelt. Hoe zwaar het is, hoe een slechte dag voelt, of juist een goeie.”
Hij probeert zich bewust afzijdig te houden van prestatiedruk. “Ik leg geen lat. Dat doe ik niet meer. Ze moeten het zelf ontdekken. We willen gewoon het maximale uit de sport halen, maar niet ten koste van het plezier.”
Woerden als voorproef
Een paar weken eerder liet Nienke al van zich spreken in de Nacht van Woerden, waar ze als juniore 6e werd tussen de elitevrouwen. Onder meer Lauren Molengraaf en Anna Kay liet ze achter zich. “Verbaasd, ja. Dat was ik echt. Ze liet daar stevige profs achter, hé. Dat is gewoon mooi. Dat doet wat met je. Van toen ben ik beginnen dromen over een medaille op dit EK. Zonder verwachtingen. We zijn liefhebbers, dat is het. Het moet mooi blijven. Als zij gelukkig zijn op de fiets, is het eigenlijk al lang goed.”
Nynke haar talent valt op, zeker voor haar leeftijd. Ze is nog maar 16. Over favoriete parcoursen hoeft hij niet lang na te denken. “De Koppenberg had haar goed gelegen”, besluit vader. “Als ik daar een goed verzet op had gezet, had ze daar ook kunnen verrassen. Maar het verzet is daar echt belangrijk. Rijd je te zwaar, dan ben je weg.”
Na de race blijft hij nog wat rondhangen langs het parcours. “We doen het met z’n vijven, al jaren. Dat is wat telt”, besluit hij. “Of ze winnen of niet, dat maakt niet uit. We zijn een wielerfamilie.”
