Op maandagochtend volgde de onvermijdelijke vraag: ‘En, was het plezant?’ We aarzelden even. Hoe leg je uit dat je vrijwillig 180 km fietst, 4.100 hoogtemeters overwint, je onderweg afvraagt waarom je dit jezelf aandoet en bijna stilvalt op een strook van 22%? Net dat vormt de aantrekkingskracht van Les 3 Ballons: wanneer afzien en genieten niet langer tegenpolen zijn, maar samenvallen.
Plank van 22%
Wanneer we de laatste bocht van La Planche des Belles Filles aansnijden, lijkt het afzien achter de rug. Tijdens de vlakke slotkilometer draaiden de benen plots weer rond en sprintten we zelfs 2 renners voorbij. Een kleine overwinning op weg naar de finish. Tot plots een slotstrook van 22% opdoemt en de hemelsluizen openbarsten. Rechts van ons hangt iemand verkrampt aan de omheining om recht te blijven. We vragen ons af of de organisatie nog een laatste verrassing achter de hand hield. Of gewoon gevoel voor humor heeft.
Dat slotstuk vat perfect samen waar Les 3 Ballons om draait. Wie zich inschrijft voor 180 km en 4.100 hoogtemeters, weet dat er momenten komen waarop alles pijn doet. Hoe begin je daaraan als gewone fietssterveling? Bij aanvang van onze trainingen hielden we de verwachtingen laag en verzwegen onze plannen. Zo kon niemand vragen stellen. Alles wat je dan antwoordt, voelt immers plots als een statement dat je moet waarmaken. Toch beschermt dat nauwelijks tegen zenuwen.
Door de focus te verschuiven van de uitslag naar de tocht zelf, werd de uitdaging iets om naar uit te kijken. Dat maakte ruimte voor een realistisch doel: finishen en plezier beleven onderweg. Elke lange trainingsrit leverde een nieuw bewijs op dat we de eindmeet zouden halen. Een dag van 6 uur zonder dip. Een dubbele virtuele Ventoux die we beter verteerden dan verwacht. Een rit waarbij we na 150 km nog steeds zin hadden om door te fietsen. Op zoek naar ijkpunten, lieten we in ons hoofd eerdere uitdagingen de revue passeren. Die volledige Luik-Bastenaken-Luik die toonde dat we de hoogtemeters zouden aankunnen. Die dagen waarop de benen urenlang protesteerden maar uiteindelijk toch bleven draaien.
Filevorming op Ballon de Servance
De laatste week voor Les 3 Ballons daalde de rust in. De trainingen werden korter. De fiets kreeg nog een laatste onderhoudsbeurt. Het voedingsplan lag klaar. Het werk zat erop, nu restte ons vooral genieten.
Openen deden we met de Ballon de Servance, wat ons betreft geen gelukkige keuze. De smalle weg bood amper plaats om op te schuiven, waardoor de oprukkende deelnemers van de Mediofondo en motoren een aantal valpartijen veroorzaakten. De neutralisatie van de 1e afdaling bleek dan wel weer een slimme zet van de organisatie.
Toegegeven: we moesten er inkomen. Pas op het einde van de beklimming van de Grand Ballon kwamen we echt op dreef. Na meer dan 85 km verdween de stijfheid uit de benen. Op de tussenstukken lieten we ons een aantal keer vangen. Te vaak deden we onze beurt op kop in de vallei, om enkele minuten later te beseffen dat we die energie beter hadden gespaard. Plots liep de hartslag op en voelde 20 graden als een loden hitte. Belangrijke les: in de koers mag je al eens een klootzak zijn.
Ons hoogtepunt bleek de Col de Hundsruck, waar we plots door de boter trapten, tot de realiteit ons weer met beide voeten op de grond zette op de Ballon d’Alsace. Die laatste Ballon mag dan slechts 8 km tellen, het bleek een beest waar alle houvast wegviel door een gebrek aan kilometerpaaltjes langs de weg.
Filosoferen
Het werd tijd om alle mentale tactieken uit de kast te halen. We knipten de Ballon in stukjes om hem beter te verteren: soms aftellen naar het volgende kilometerbordje, soms naar de volgende haarspeldbocht. En wanneer zelfs dat te ver leek, bleef alleen nog de volgende pedaalslag over. Waardoor enkel nog de concentratie op onze taak restte: trap na trap na trap. Toen zelfs dat niet meer voldoende bleek, bood de vaststelling troost dat iedereen zichtbaar afzag en vaak slechter oogde.
Op de steilste stukken begon ons brein vreemde wegen te bewandelen. Na uren afzien, ontstaat er ruimte om te filosoferen. Zou je iemands persoonlijkheid kunnen afleiden uit zijn manier van koersen? De risiconemer die vroeg zijn kaarten op tafel legt en hoopt dat zijn benen het houden. De controlefreak die voortdurend rekent. De voorzichtige renner die altijd iets achter de hand houdt. Op een dag als deze worden karaktertrekken plots zichtbaar.
Op weg naar de slotklim schieten de eerste waarschuwingssignalen door de bovenbenen. Geen echte krampen, maar toch een alarm voor naderend onheil. 1 ding is zeker: kilometers zijn relatief. Op de Planche des Belles Filles rekt de afstand tussen 2 kilometerbordjes zich uit tot het oneindige. Tot dan toch die laatste bocht verschijnt. De regen slaat plots in ons gezicht. Ons achterwiel zoekt grip. Onze snelheid zakt tot wandeltempo. Elke pedaalslag voelt alsof iemand de remmen dichtknijpt. Precies daar zit de aantrekkingskracht van Les 3 Ballons. Niet in de finishfoto of de medaille achteraf, maar in dat vreemde moment waarop afzien en genieten exact hetzelfde blijken te zijn. Waarop je jezelf vervloekt omdat je daar rijdt en tegelijk al weet dat je ooit wil terugkomen.
