De zeer middelmatige hotelkamers in de Ronde van Frankrijk zijn momenteel voer voor discussie. De renners van Uno-X moesten zelfs op het terras onder de sterrenhemel slapen, omdat het daar aangenamer was dan binnen. Yvo Molenaers uit het Limburgse Herderen kreeg nooit dergelijke klachten. In zijn Hotel Malpertuus werd er zelfs bijna gevochten voor een kamer, in het bijzonder voor die waar nummertje 11 op de deur hing. Vandaag is Yvo Molenaers volgens Het Belang van Limburg de oudste nog levende Belgische Tourrenner.
Gastone Nencini
Wie Molenaers opzoekt via de online wielerbijbel ProCyclingStats, botst op knappe overwinningen in Parijs-Nice, de Ronde van Zwitserland en vergeten klassiekers als Antwerpen-Ougrée, Hoeilaart-Diest-Hoeilaart en de Omloop der Vlaamse Gewesten. Het zijn echter vooral zijn ereplaatsen waarmee hij naam maakte. Molenaers werd een keer 2e in Milaan-Sanremo, De Brabantse Pijl en In Flanders Fields en eindigde als 3e in Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix. En dat voor iemand die niet bepaald bekend stond om zijn sprintersbenen, wel integendeel.
Wie aan wielerkenners uit vervlogen tijden vraagt waar de renner Molenaers voor stond, zal te horen krijgen dat hij bij de jeugd geboekstaafd stond als een groot talent. Hij miste echter zelfvertrouwen om echt tot een kampioen uit te groeien. Liever schikte hij zich in een rol als werker en stelde hij zich ten dienste van winnaars als Fred De Bruyne, Benoni Beheyt, Gilbert Desmet, Willy Vannitsen en de Italiaan Gastone Nencini. Vooral zijn periode bij Carpano blijft de kenners bij: een plekje bij de Italiaanse ploeg was niet voor iedereen weggelegd.
In totaal reed Molenaers 5 keer de Tour en 4 keer de Giro, een pak meer dan zijn broer Roger, die door een ongeval op 1 Giro zou blijven steken. Roger was overigens eveneens een veelwinnaar bij de jeugd; in 1950 zou hij volgens de overlevering 33 zeges hebben behaald. Yvo maakte zijn debuut in 1960, toen de Tour in landenteams werd verreden. Achter de schermen bleef de Limburger echter zijn kopman Nencini trouw en met succes: Il Leone del Mugello won dat jaar de Tour.
Hotel Malpertuus
Yvo Molenaers’ beste resultaat in die Tour van 1960 was een 4e plaats in de etappe van Dieppe naar Caen. Op persoonlijk vlak waren de Grande Boucles van 1963, 1964, 1965 en 1966 niet memorabel. In die laatste Tour werd hij wel nog een keertje 6e op de voorlaatste dag, in een etappe naar Orléans.
In de koers van het leven blijkt Molenaers wel de sterkste van zijn generatie, wat hem tot oudste nog levende Belgische Tourrenner maakt. Bovendien doet hij dat nog steeds in goede gezondheid. Uit het interview in Het Belang van Limburg blijkt dat hij nog veel herinneringen heeft aan de hitte van de Tour in 1965. Nog elke dag zet hij zich voor de televisie om de uitzending van de etappe live te volgen.
Dat laatste is mogelijk omdat hij het runnen van Hotel Malpertuus (met restaurant Melograno) onder meer aan zijn zoon Emile en dochter Danielle kan overlaten. Meteen na zijn carrière begon hij in de jaren ’60 aan de Tongersesteenweg in Riemst met zijn café. Er kwamen doorheen de tijd steeds meer kamers bij en toen Molenaers ook een diploma behaalde als hotelmanager en er een vleugel werd aangebouwd, kon de familie niet meer terug.
Johan Museeuw en Moreno Argentin
Vooral wielerliefhebbers en professionele wielerteams weten de weg naar het hotel te vinden. Zeker toen kamer 11 in de jaren ’90 een haast mythisch statuut wist te verkrijgen. Grote sterren als Johan Museeuw en Moreno Argentin overnachtten telkens in deze kamer voorafgaand aan een memorabele overwinning. Toen Mario Cipollini er ook nog eens de nacht doorbracht in de aanloop naar zijn wereldtitel, nam het bijgeloof onwerkelijke proporties aan. Zelfs voetbalgrootmacht Club Brugge maakte mee hoe de hoofdsponsor of bestuursleden richting kamer 11 werden begeleid. Meer dan 15 winnaars van grote koersen zouden inmiddels een overnachting in het gerenommeerde bed op hun conto hebben staan. Ook de andere 29 kamers raken probleemloos geboekt.
Vandaag is Yvo Molenaers dus een levende legende. Reeds in 2016 werd hij gehuldigd door Herderen, met een voorstelling van Theater Ozzy en een eerbetoon door de Koninklijke Harmonie Sint-Jan. In een witte cabrio werd de held die dag rondgereden. Een verwijzing naar zijn 1e Tour, toen hij nadien ook in een witte cabrio door het dorp reed. Gezien zijn goede gezondheid hopen ze in Haspengouw dat ze de wielerheld nog lang kunnen koesteren. Het is hem van harte gegund!
