De pensioenleeftijd geeft niet alleen recht op rust maar ook op vele extra kilometers. Check Eric Vandendriessche. Op 76-jarige leeftijd trapt deze amateurfietser uit Tielt jaarlijks een duizelingwekkend aantal kilometers weg, met een piek van 36.500 km in 1 jaar. Een geheim heeft de West-Vlaming niet. In 8 jaar Strava zit hij aan 252.000 km.
Gaston Roelants en Emiel Puttemans
Het verhaal van Eric Vandendriessche begint in 1949, in een West-Vlaams gezin waar de koers al vroeg door de aderen stroomde. “Ik ben geboren in Tielt, maar mijn ouders woonden toen in Wontergem, deelgemeente van het Oost-Vlaamse Deinze”, vertelt de West-Vlaming. “Mijn vader was ooit de dorpsgenoot en buurman van Lucien Buysse, de Tourwinnaar van 1926. Als kind heb ik vele heroïsche verhalen gehoord van de renners uit die tijd.” Die verhalen plantten een zaadje, maar het was een andere sport die zijn jeugd zou domineren.
De basis voor zijn onverwoestbare uithouding werd al vroeg gelegd. Na een verhuis naar Aarsele was de school niet naast de deur. “Van mijn 7e tot mijn 12e heb ik vaak naar school gelopen. De afstand was zo’n 2 km, en dat 4 keer per dag.” Later, tijdens zijn middelbare schooltijd in Deinze, werd dat een dagelijkse fietstocht van 20 km. “Reken maar eens de afgelegde afstand gedurende die 6 jaar”, lacht hij.
Het was tijdens een veldloop met de school dat zijn talent werd opgemerkt. “Mensen van atletiekclub Ajax Gent hadden mij gezien, dat moet in 1965 geweest zijn.” Het was de start van een serieuze sportcarrière. “Eerst trainde ik 3 keer per week, maar tijdens mijn legerdienst in 1969 is dat in een stroomversnelling gegaan tot dagelijkse trainingen.”
Na zijn legerdienst vond hij een job op een studiebureau, fysiek niet veeleisend. Wat hem de kans gaf de trainingsintensiteit verder op te drijven. “Ik ben toen op een niveau geraakt net onder de wereldtoppers zoals Gaston Roelants en Emiel Puttemans. Het was de hoogconjunctuur van het veldlopen in België.” Op 32-jarige leeftijd, in 1981, hing hij zijn competitieschoenen aan de haak en kwam hij langzaam in contact met de koersfiets.
360 km naar Cap Gris-Nez en terug
Jarenlang bleef het fietsen een hobby, beperkt door een drukke professionele carrière. “De fietstochten waren beperkt tot zo’n 10.000 km per jaar”, vertelt hij. Een afstand waar menig fietser al van droomt. De echte ommekeer kwam in 2009, toen Eric Vandendriessche met pensioen ging. De vrijgekomen tijd werd al snel opgevuld met fietsen. De jaarteller steeg naar 20.000. Maar de vonk die het vuur echt deed oplaaien, was zijn kennismaking met het Peloton d’Hiver eind 2017. “Ik heb toen met een collega wielertoerist enkele proefritten gereden. Dat is de start geweest voor het verdere verloop van mijn hobby. En dan is het explosief gestegen.”
Hij schafte een Wahoo-fietscomputer aan, maakte een Strava-account en begon zijn trainingen nauwgezet op te volgen, iets waar hij ervaring mee had. “In mijn jeugd heb ik tot mijn 30e competitie gedaan en later 15 jaar atletiektraining gegeven. Ik heb wel enige ervaring met training en planning.”
De resultaten logen er niet om. Het beste jaar was 2020, het 1e coronajaar. “Mede door het goede weer en de beperkte vrijheid heb ik toen 36.500 km gefietst.” Ook zijn prestaties in Gran Fondo’s zijn indrukwekkend. “Ik heb iedere Gran Fondo gewonnen in mijn leeftijdscategorie. De beste prestatie is die in Milaan-Sanremo, waar ik in het algemeen klassement als 12e eindigde.” Dit jaar nog reed hij zijn langste rit ooit: 360 km naar Cap Gris-Nez en terug, met een gemiddelde van 31 km/u.
Strava
Hoe hij het volhoudt? “Vele mensen vragen zich af hoe je dat kunt blijven doen, maar ze kennen mijn voorgeschiedenis niet”, lacht Vandendriessche. “Mijn achtergrond als topatleet vormt de basis van mijn huidige discipline. Ik verdeel mijn tijd tussen soloritten (ongeveer 10.000 km) en groepsritten met het peloton (20.000 km). Toen ik met PelAton begon te rijden, heb ik ook op Strava een account aangemaakt. Na 8 jaar zit ik daar op 252.000 km.”
Achter deze indrukwekkende doorbijter/liefhebber staat een onmisbare steun. “Ik wil een dankwoord richten aan mijn vrouw Christiane, die nu al meer dan 50 jaar zorgt voor de was en het eten. Dat was niet eenvoudig met haar job en 2 kinderen, maar ze heeft dat fantastisch gedaan.”
Met zijn prestaties wil Eric Vandendriessche graag een voorbeeld zijn. Hij heeft een duidelijke boodschap voor de jeugd. “Moge mijn prestaties een aansporing zijn om jongeren aan te zetten tot sport. De hedendaagse jeugd moet dringend van mentaliteit veranderen. Zie sport als een springplank naar het verdere leven; de fitheid komt je ten goede in je latere werkomgeving.”
Plannen om te stoppen heeft hij allerminst. “Hopelijk blijft mijn gezondheid oké. Voor 2026 staan al fietsreizen gepland naar Mojacar en de Franse Alpen. Leeftijd is maar een getal, hé”, lacht de 76-jarige Vandendriessche.
