Een gebroken pols, een operatie en 8 weken op de rollen. De winter van Simon Van Den Kinschot (21) mag snel vergeten worden. Toch staat de 3e jaars belofte van Hubo-SCOTT er weer. Meer nog, met 2 keer podium in een week tijd in ’s Gravenwezel en Wetteren Ten Ede bewijst de Kempenaar dat hij sterker dan ooit uit de miserie klimt. “Dit combiresultaat is een primeur voor mij.”
Gelijkaardig scenario
In beide wedstrijden toonde Van Den Kinschot zich 1 van de aanstokers in de vroege vlucht. “Het was op een gelijkaardige manier dat ik op het podium kon finishen, ja”, vertelt hij. “In ’s Gravenwezel zijn wij na zo’n 10 km met 7 man weggereden. Later zijn er daar nog een 10-tal renners bij komen aansluiten. In de laatste paar rondes is er 1 renner solo weggereden.” Van Den Kinschot sprintte vervolgens naar de 2e plaats in het achtervolgende groepje, goed voor de 3e podiumplek.
Een week later in Wetteren, vorige zaterdag, herhaalde de geschiedenis zich. “Daar was het bijna exact hetzelfde verhaal”, klinkt het. “Na 5 km reden we weg met een groep van 10. Daar is niemand meer bij komen aansluiten. Maar ook daar reed er op het einde met Octavio Salmon 1 renner solo weg en werd ik weer 2e in de sprint van het groepje.”
Toch was het gevoel na afloop anders. In Wetteren was de 3e plaats het hoogst haalbare. “Er waren er gewoon 2 beter”, knikt de Rijkevorselnaar. In ’s Gravenwezel bleef er een dubbel gevoel hangen. “Omdat ik er echt het gevoel had dat ik kon winnen. Ik strand er op een 3e plek, en daar ben ik zeker content mee. Maar toen had ik net iets meer het gevoel dat ik beter had gekund.”
Winter op de rollen
Dat Van Den Kinschot nu al meedoet voor de prijzen, mag een klein wonder heten. Zijn voorbereiding op het nieuwe seizoen 2026 liep allesbehalve van een leien dakje. “Mijn winter was niet zo best, dus het is zeker positief dat het nu zo goed gaat”, legt hij uit. Op 15 december sloeg het noodlot toe. “Ik ben op training hier in België aangereden door een auto. Met veel geluk heb ik enkel mijn pols gebroken.” Wat volgde was een lange en mentaal zware periode.
De revalidatie duurde immers langer dan aanvankelijk gedacht. “Ik heb 6 weken in het gips gezeten en ben dan terug op controle gegaan. Toen hebben ze toch beslist om alsnog te opereren. Dus kwamen er nog 2 weken extra gips bij.” Het resultaat was een lange inactiviteit van de fiets. “Ik heb 8 weken op de rollen gezeten. Dat was een frustrerende periode, ja.” De recente podiumplaatsen zijn dan ook een enorme opsteker. “Om dan nu met een goed gevoel rond te rijden en op een week tijd twee keer 3e te worden, dat is alleen maar goed voor de moraal.” De volgende stap is dan ook logisch. “Winnen! Het gevoel zit goed, dus ik denk dat dat er zeker in zit.”
Vorig jaar haalde Van Den Kinschot pas op het einde van het seizoen zijn beste niveau. “Ik heb nu al het gevoel dat ik dat niveau sneller te pakken heb. Als ik daarop kan voortbouwen, ben ik op het einde van het seizoen misschien nog een tikkeltje beter.” Toch blijft de renner uit Rijkevorsel nuchter. “Ik blijf met de voetjes op de grond, want ik ben zeker content op dit moment.” Als 3e jaars belofte, met nog 1 jaar te gaan in die categorie, is het de vraag of hij nog een stap hogerop kan. “Het zou leuk zijn als die stap er zou komen. Maar ik wil mezelf ook geen druk opleggen. Ik wil vooral met plezier blijven koersen, wat ik op dit moment absoluut aan het doen ben.”
RB Zelfbouw
“Als ik volgend jaar de kans krijg om continentaal te gaan rijden, is dat een opportuniteit die ik met 2 handen ga pakken”, vult hij aan. “Maar als het niet komt, dan niet.” Die realistische kijk op de sport combineert hij met een halftijdse job. “Ik werk als magazijnier bij een firma die gps-systemen verdeelt. Dat is goed te combineren met het fietsen. Ik krijg van mijn werkgever genoeg vrijheid. Voor een interclub mag ik bijvoorbeeld gewoon een uurtje vroeger stoppen met werken.”
De overstap naar zijn nieuwe ploeg Hubo-SCOTT dit seizoen heeft hem deugd gedaan. “Het is een andere wereld dan bij RB Zelfbouw. In het begin van het seizoen was het een beetje afwachten. Ze kenden mij nog niet bij de ploeg. Maar ik heb dan een paar mooie uitslagen kunnen rijden en vertrouwen gekregen.” Hij voelt dat hij meer zijn eigen kansen krijgt. “Bij mijn vorige ploeg moest ik vooral in dienst rijden. Nu bij Hubo heb ik zelf ook het gevoel dat ik meer voor mijn eigen rekening mag en kan gaan.”
Het team, dat veel nieuwe gezichten telt, begint intussen perfect op elkaar ingespeeld te raken. “Ik begin nu echt te merken dat we als ploeg super sterk rijden. Als we zo blijven koersen, dan komen er zeker nog mooie uitslagen met de ploeg. En ook mijn eigen trein lijkt vertrokken.”
