Op zijn net geen 40e stopt Tom Vermeer met koersen. De naar Wuustwezel uitgeweken Nederlander reed 25 seizoenen lang rond in het peloton, sinds 2019 bij de elite zonder contract. Zijn dochtertje zien opgroeien, dat wil hij absoluut niet missen. Misschien is dat wel de belangrijkste reden voor de renner van Shifting Gears Strategica om er straks de stekker uit te trekken.
Brede interesse
“Het is niet dat ik het voel wanneer ik opsta”, zegt Vermeer. “Absoluut niet, en ik doe het nog steeds heel erg graag. Ik hou van de inspanningen, van de metale alertheid die het wielrennen vergt. En ik fiets nog heel graag rond in het peloton, ik doe het écht nog steeds heel graag. Dat element is ook altijd de belangrijkste factor geweest in al die jaren. Ik geniet dan ook van elke kilometer tijdens mijn laatste maanden als competitierenner. Bovendien presteer ik het best bij warm weer en haal ik goeie resultaten in de zomer en het najaar. Ik ga dus nog wel uitpakken de komende weken en maanden. (lacht) Maar mijn dochtertje is nu 5 en die zien opgroeien, daar kijk ik nog harder naar uit. Ja, er is inderdaad nog een leven na de koers.”
Vermeer brak vanaf 2011 door in het continentale circuit. Hij reed voor ploegen Colba-Mercury-Dourphonie, Nutrixxion ABUS, Cyclingteam Jo Piels, Baby-Dump en Team Differdange-Losch. Vanaf 2019 – toen bij Tops Antiek – dook hij in het ezc-circuit. De renner van Shifting Gears Strategica is momenteel salesmedewerker bij Veolia, een bedrijf in afvalbeheer en recyclage.
“Dat werkt goed met mijn trainingen en mijn gezinsleven, maar nee, dat is niet iets dat ik altijd wil blijven doen. Ik heb zelf een Bachelor Commerciële Sporteconomie, die richting wil ik in de toekomst graag uit. Ik wil heel graag iets in de sportwereld gaan doen, natuurlijk het liefst in het wielrennen. Daar heb ik in al die jaren toch iets van expertise in opgebouwd. Maar het mag best ook een heel andere sportdiscipline zijn. Ik heb wel een heel brede interesse. Er zijn nog veel jaren dat ik zal moeten werken, dus het moet wel leuk blijven ook.”
Geen veelwinnaar
De beslissing om straks te stoppen, viel niet heel abrupt. “Als je het vergelijkt met 10 jaar geleden, dan moet ik er echt veel meer voor doen om dezelfde resultaten bij elkaar te fietsen. Een veelwinnaar ben ik nooit geweest. Ik heb ook dit seizoen al een koers of 5 gewonnen (onder meer in Zuienkerke, red) en een reeds ereplaatsen bij elkaar gefietst. Ik doe nog steeds mee voor de prijzen en dat vind ik op dit moment wel belangrijk. Maar het moet ooit eens stoppen, en dat begon wel in mijn hoofd te spelen. Vooral tijdens de vele weekends weg begon ik wel eens te denken: “Hoe lang ga ik dit nog doen?” Naar mijn gevoel kan ik lichamelijk gerust nog 5 of 6 jaar doorgaan.”
Zijn gezinsleven noopte hem toch om de streep nu al te trekken, eind 2025. “Ik heb toch een mooie carrière gehad waar ik terecht trots op mag zijn”, vervolgt Vermeer. “Het zou jammer zijn dat ik op een gegeven moment voor een 35e plek aan het koersen ben, dat ga ik mezelf niet aandoen.”
Het nieuws dat er straks een seizoen aankomt zonder Tom Vermeer, deed ook al bij veel organisatoren de ronde. “In Nederland kreeg ik nu en dan al eens een bloemetje”, lacht Vermeer. “Het is dus een kleine wereld, nieuws gaat snel rond. Het doet me ook beseffen dat het einde nu nakende is en dat die beslissing definitief is. Ik moet wel nog eens goed aan tafel zitten met mijn team Shifting Gears Strategica daarover. Dat is nog niet officieel gebeurd.”
Een man van daden, niet van Instagram filters
Die 3 jaar bij Shifting Gears Strategica blijven een mooi hoofdstuk voor Vermeer. “Shifting Gears is een speciale ploeg, ja”, lacht hij. “Hier drinken we na de koers al eens een biertje, of we richten samen een barbecue in. Die dingen. Erg leuk. Heel anders dan die 3 jaar ervoor bij Acrog-Tormans. Voor mij logisch om bij Jef Robert te gaan koersen na mijn profcarrière. Daar was ik vooral mentor van jonge renners, hen leren wat een coureur moet doen en moet laten om het te kunnen maken. Dat was ook mooi.”
Een klein minnetje de voorbije jaren: Vermeer had graag zijn Nederlandse titel van 2023 verlengd. “Dat jaar had ik een parcours op mijn maat met de nodige hoogtemeters en die titel verlengen was inderdaad een groot doel. Maar ik was kort voordien gevallen in de GP Florian Vermeersch en was er niet op mijn best. Jammer. Maar die Nederlandse titel blijft een hoogtepunt, want kampioen van je land worden is iets heel bijzonder. De kers op de taart. Al onthoud ik ook mijn diverse UCI-zeges van destijds.”
Stilzitten gaat Vermeer niet doen, ook niet op zijn 40e. “Ik moet thuis nog even samenzitten, maar wellicht ga ik wat gravelwedstrijden en granfondo’s rijden. Ik denk zelfs aan een marathon of triatlon. Sport is veel te leuk, dat ga ik niet opgeven.”
