“Dit is de zwaarste klim van het WK Gravel 2025.” Bram Tankink, voormalig profwielrenner en ontwerper van het WK-parcours, hoeft niet lang na te denken wanneer hij gevraagd wordt naar het meest uitdagende punt van het traject. De Stevensweg/Blokweg in Meerssen, diep in het Limburgse heuvelland, is volgens hem het stuk waar benen, techniek én karakter tot het uiterste worden getest.
Van asfalt naar avontuur
Het is geen legendarische Alpenreus, geen eindeloze cols met sneeuw op de toppen. Nee, de strijd zal plaatsvinden op een schijnbaar onschuldige heuvel van slechts 138 meter hoog. Maar schijn bedriegt. “Het is een klim die je niet alleen fysiek, maar ook mentaal sloopt”, zegt Tankink met een glimlach. “Je denkt dat je er bijna bent, maar achter elke bocht wacht weer een nieuw plateau, weer een nieuwe uitdaging.”
De Stevensweg begint bescheiden. Vanuit het dal bij Meerssen stijgt het wegdek langzaam, alsof het de renners wil misleiden. De klim is 2,1 kilometer lang, met een gemiddeld stijgingspercentage van 3,5%. Dat klinkt op papier niet indrukwekkend. Maar wie de cijfers naast de werkelijkheid legt, begrijpt al snel waarom dit stuk door Tankink zelf als “bruut” wordt bestempeld.
“Na de eerste meters op het asfalt duik je de bossen in”, vertelt hij bij MyCols. “Daar begint het echte werk. De ondergrond verandert plotseling in los grind en zand, en het pad kronkelt steil omhoog. Over een stuk van ongeveer 150 meter moet je echt uit het zadel. Je moet blijven trappen, maar tegelijk zorgen dat je achterwiel niet wegglijdt. De kracht, balans en finesse die je daar nodig hebt — dat is wat gravelracing zo bijzonder maakt.”
Het pad door het bos is smal, bedekt met bladeren, takken en kiezelstenen. De zon dringt er nauwelijks door. “Het is alsof je in een tunnel rijdt”, weet Tankink. “Je hoort alleen het geluid van je banden op het grind en je ademhaling. Dat maakt het extra intens.”
Klim met karakter
Na het 1e steile stuk volgt een korte afdaling van zo’n 100 meter. “Dat stukje lijkt een cadeau, maar het is verraderlijk”, lacht Tankink. “Net als je denkt dat je kunt herstellen, draait de weg scherp naar rechts en begint het volgende deel omhoog. De klim gaat in etappes, van plateau naar plateau. Je wordt telkens weer even hoopvol – en dan komt de volgende helling.”
De helling eindigt uiteindelijk op de Blokweg, waar de weg met een lichte, maar gestage stijging richting het plateau van Schimmert voert. De laatste meters ogen smoother, maar de inspanning die eraan voorafgaat, laat zijn sporen na. “Daar, op de Blokweg, worden de verschillen gemaakt”, verwacht Tankink. “Wie hier nog kracht heeft, kan tijd pakken. Wie in het bos te diep is gegaan, betaalt de prijs.”
Wat de Stevensweg/Blokweg zo uniek maakt, is de combinatie van elementen. Niet de hoogte of de lengte is beslissend, maar het voortdurende spel van ritme, ondergrond en omgeving. “In het bos heb je geen referentiepunten”, legt Tankink uit. “Je ziet de top niet. Je voelt alleen de helling. Dat maakt het mentaal zwaar. Bovendien is het gravel hier los en ongelijk, dus de techniek is cruciaal. Een renner die op asfalt sterk is, kan hier compleet verrast worden.”
De cijfers vertellen het verhaal: 2,1 km lang, 67 meter hoogteverschil, een gemiddeld stijgingspercentage van 3,5% en een maximale helling van 10,4%. Geen klimcategorie, geen naam die op een Tour-bord prijkt. Volgens Tankink is dat precies wat het WK Gravel 2025 zo bijzonder maakt. “Hier gaat het om hoe goed je kunt omgaan met de wisselende omstandigheden.”
De ziel van het gravel
De keuze voor deze klim was geen toeval. Tankink, die na zijn profcarrière nauw betrokken is bij de ontwikkeling van gravelwedstrijden in Nederland, wilde dat het parcours de ziel van het gravel zou weerspiegelen: rauw, eerlijk en onvoorspelbaar. “Gravel is geen glamour”, zegt hij. “Het is ploeteren, zoeken naar grip, vechten tegen de elementen. De Stevensweg/Blokweg belichaamt dat perfect.”
Het parcours van het WK Gravel 2025, dat zich grotendeels door Zuid-Limburg slingert, combineert bekende wegen met verborgen parels. De Stevensweg is er daar 1 van. “De meeste renners zullen dit pad nog nooit gereden hebben”, verwacht Tankink. “Maar na het WK zullen ze het niet snel vergeten.”
Wat Tankink het meest aanspreekt, is dat de klim – hoe bescheiden hij ook lijkt – symbool staat voor de essentie van de sport. “Het is een strijd tussen mens en natuur”, zegt hij. “Je kunt niet alles plannen of voorspellen. Je moet improviseren, reageren op wat het terrein je geeft. Dat is het mooie van gravel.”
Wanneer de wereldtop komend weekend over de Stevensweg en Blokweg dendert, zullen ze niet alleen vechten tegen elkaar, maar ook tegen het pad zelf. De stenen, het zand, de schaduw van het bos – ze vormen samen een beproeving die volgens Tankink zijn gelijke niet kent in Nederland. “Het is kort, maar intens. De renners die hier overeind blijven, verdienen hun plek in de geschiedenis.”
