Valentin Madouas krijgt een late vuurdoop in zijn thuiskoers Tro Bro Leon 2025. De 28-jarige renner uit Finistère heeft de wedstrijd naar eigen zeggen 15 à 20 keer gezien langs de kant van de weg, maar hij koerste er nog nooit. Na zijn onverhoopte Olympische zilveren medaille in Parijs krijgt de Groupama-FDJ renner nu wel de kans om te starten in Lannilis. Dat varken wil hij straks claimen.
Je gaat de Tro Bro Leon ontdekken op je 28e, in je 9e seizoen als prof. Dat werd tijd! Denk jij er ook zo over?
Valentin Madouas: “Ja en nee! Ik wilde de wedstrijd natuurlijk al lang rijden. Maar het is een deel van het spel, bij wijze van spreken, want er zijn altijd grote wedstrijden die ermee botsen. Eerder was het te dicht bij de Amstel. Later reed ik de Giro. Daarna viel het precies op het moment dat ik terugkeerde in competitie tijdens de aanloop naar de Tour, en ik zag het nut er niet van in om te komen als ik niet in fatsoenlijke vorm was. Ik wil hier niet rijden als outsider.”
Hoe komt het dat de Tro Bro Leon nu wel in je programma past?
Valentin Madouas: “We hebben mijn wedstrijdkalender een beetje aangepast. Ik ben wat later begonnen met de klassiekers en heb geprobeerd mijn piek te verschuiven. Daarnaast betekent het inruilen van de Dauphiné voor de Tour de Suisse dat ik direct na de Tro Bro Leon kan stoppen. Het gaf me een week extra om mee te spelen, dus het paste goed in mijn schema.”
Het was uitgesloten dat je uiteindelijk zou stoppen zonder aan deze wedstrijd mee te doen.
Valentin Madouas: “Zeker weten! Het is tenslotte mijn thuiswedstrijd.”
Je bent wellicht de nog actieve renner die al het vaakst opdook in deze wedstrijd… als toeschouwer.
Valentin Madouas: “Ongetwijfeld! Ik kom hier al van kindsaf. Ik hou heel erg van de gravelstroken. Het is een harde race, niet zomaar een sprinterswedstrijd. Het landschap is hier adembenemend. Ik vind het fijn dat het de schoonheid van deze streek aan de buitenwereld toont. Bovendien maken de gravelstroken het een onvoorspelbare race. Daardoor kan de wedstrijd zomaar omslaan en is het geweldig om naar te kijken.”
Hoe vaak stond je hier al als toeschouwer langs de kant?
Valentin Madouas: “Wel, geen idee eigenlijk. 15 keer? 20 keer? Als kind wilde ik absoluut geen enkele editie missen. Nadat mijn vader op pensioen ging, kwamen we altijd kijken omdat de firma waarvoor hij werkte de wedstrijd sponsort. Mijn vader was als vertegenwoordiger aan de slag bij Trecobat, voor hij er aan het hoofd van de verkoop kwam te staan. Daardoor was hij ook in zijn functie vaak aanwezig op de koers. Wist je dat hij de wedstrijd zelfs van commentaar heeft voorzien op televisie?”
Eigenlijk liegen we als we zeggen dat je voor het eerst een rugnummer opspeldt in de ribinoù, want in 2012 reed je reeds de Tro Bro Cadets, de U17 versie die als opwarmer voor de profwedstrijd dient. Wat herinner je je daar nog van?
Valentin Madouas: “Ik vond het geweldig! Maar eerlijk gezegd legde ik de lat toen veel te hoog voor mezelf. Ik wilde te graag een resultaat rijden, zeker doordat het deel uitmaakte van de Madiot Trophy. Uiteindelijk schopte ik het tot een 10e plaats. Niets om over naar huis te schrijven, maar die wedstrijd leefde echt bij ons op die leeftijd. Een wedstrijd met een volledig professionele omkadering, dat was zeldzaam bij de U17. Dat maakte het een heel leuke ervaring!”
Klopt het dat je dit jaar wil winnen om dat varkentje mee te sleuren naar huis?
Valentin Madouas: “Vooral mijn vriendin hoopt dat!” (lacht) Ze is dol op biggetjes. We kochten een vakantiehuis bij de zee in Le Conquet dat we willen renoveren tegen de zomer. Ik beloofde haar het varken voor onze housewarming-party. Zij wil het niet slachten, maar ik heb andere plannen. Een biggetje dient om aan het spit te roosteren, al hoort ze dacht echt niet graag. Stel je voor dat we zo ons nieuwe huis kunnen vieren met vrienden. Een herinnering om nooit te vergeten!”
Hoe zou je je connectie met de Tro Bro Leon omschrijven? Mogen we stellen dat het de wedstrijd is die je nauwst aan het hart ligt?
Valentin Madouas: “Ja, dat mag je denk ik wel zeggen. Deze wegen typeren onze streek. Als je in deze omgeving een rit van 60 km doet, dan kan je 50 km over ribinoù rijden. Dit is een echte klassieker die me doet denken aan de Belgische klassiekers. Ik ga helemaal akkoord met de mensen die het ons antwoord op Parijs-Roubaix noemen, ook al kan je de afstand niet helemaal vergelijken. Ook hier krijg je geen beklimmingen die de race hard maken, maar holt de wedstrijd je stelselmatig uit. Je moet van start tot finish gefocust blijven om stenen te ontwijken, want je koers kan anders zomaar over zijn.”
Het is haast alsof je met elke strook een verhaal hebt. De Leuré Braz eindigt bijvoorbeeld in Plouider, waar je ouders huwden.
Valentin Madouas: “Best grappig, want ik weet elke kassei op de eerste stroken liggen. De 3e strook passeert vlak naast mijn huis. Ik woon in Gouesnou, net naast de luchthaven. De stroken in de finale ken ik ook best wel goed. Maar om te zeggen dat de route verweven is met mijn levensverhaal, dat gaat misschien wat te ver.”
Je club, Team Oxygène Ploudal-Portsall, wil zelfs een heuse Madouas-bocht op poten zetten. Het geeft je alvast een idee van wat je zondag kunt verwachten!
Valentin Madouas: “Al sinds ik wielrenner werd, spreekt iedereen me over deze wedstrijd aan. Ik weet dat iedereen me in de gaten zal houden. Mijn club wil samenkomen vlak na de laatste strook, zo’n 2 km voor de finish. Ze maakten zelfs afspraken met een aantal plaatselijke boeren zodat er zeker genoeg plaats is om de ambiance te verzekeren. Ze doen het voor mij, maar het draait ook om het samenzijn. Wanneer je lid bent van een wielerclub en je je vrijwillig inzet, zijn er niet zoveel momenten om te vieren. Je moet die momenten echt pakken. Ik probeer er nog niet te veel over na te denken. Dat zal het nog specialer maken als ik er voorbij rijd!”
Vorig jaar konden we je bewonderen op de officiële wedstrijdaffiche, getekend door Jean-Paul Mellouët. Dat moet veel voor je betekend hebben.
Valentin Madouas: “Absoluut! Elke renner droomt om 1 van zijn posters te halen. Ze zijn altijd prachtig!”
Je hebt net een frustrerende reeks klassiekers achter je. Je laatste zege dateert van 2 jaar terug, in de Bretagne Classic. Ook in je thuisregio nota bene. We kunnen ons inbeelden dat je terug wilt aanknopen met de winst, misschien des te meer op je thuisgrond.
Valentin Madouas: “Absoluut! Daarom ben ik hier: ik wil volop voor de zege gaan. We zullen het als team op dezelfde manier benaderen zoals de Franche-Comté wedstrijden. Daar pakte Guillaume Martin 2 overwinningen. Het doel is om in deze 4 wedstrijden zoveel mogelijk overwinningen te verzamelen, met wie maakt niet uit (de Boucles de l’Aulne, Tour du Finistère, Classique de Morbihan en Tro Bro Leon worden achtereenvolgens van donderdag tot zondag betwist, red). Ik rijd enkel de 1e en dan de Tro Bro. Ik voel me goed, mijn vorm is uitstekend. Hopelijk kan ik dat omzetten in een goed resultaat!”
