De 21-jarige Akshar Tyagi is 3-voudig Indiaas kampioen Tijdrijden. Sinds begin juni 2026 verblijft hij dankzij een Flandrien-studiebeurs in België om te proeven van het Europese wielrennen. De overstap van een land waar cricket alle aandacht opslorpt naar het mekka van de wielersport brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Toch wil hij na een zware revalidatie een profcontract proberen versieren.
Peter Sagan
Tyagi begon zijn sportieve carrière niet op een fiets. Vanaf zijn 3e werd hij een fervent rolschaatser in de straten van de hoofdstad Delhi. “Ik deed 11 jaar lang aan rolschaatsen op de weg”, vertelt Tyagi. “Toen ik 13 was, begon ik dat te combineren met wielrennen. In het rolschaatsen zag ik weinig kansen om een carrière uit te bouwen. Mijn oudere ploeggenoten betaalden alles uit eigen zak om internationaal te kunnen sporten. Mijn vader steunde me gelukkig in de overstap naar het wielrennen en betaalt tot op de dag van vandaag al mijn onkosten.”
Zijn talent voor de fiets bleek al snel. Op zijn 14e werd hij zonder specifieke fietstraining 17e op het nationaal kampioenschap Tijdrijden bij de jeugd. “Dat was een schok voor mij. Mijn prestatie was veel beter dan ik had verwacht. Vanaf dat moment besloot ik me volledig op het wielrennen te focussen. Via YouTube ontdekte ik wat de sport echt inhield en werd ik een enorme fan van Peter Sagan. Ik vroeg mezelf af wat ik moest doen om op dat niveau te geraken.”
De Indiase wielerbond focust zich echter vooral op het baanwielrennen, specifiek de Ploegenachtervolging, om medailles te scoren op de Aziatische kampioenschappen. Tyagi reed een test van 3 km in 3 minuten en 25 seconden en haalde de nationale selectie. “Ik trainde 2 jaar op de houten piste in Delhi onder de Deense coach Rene Wenzel. We verbleven in hostels met topfaciliteiten, fysiotherapeuten en artsen. Daarna besefte ik dat ik op de weg moest zijn om een carrière uit te bouwen, want daar zit het geld. Toen ik overstapte naar de senioren, heb ik het baanwielrennen volledig achter me gelaten. Ik verkocht zelfs mijn baanfiets, want ik was er zo verslaafd aan dat ik anders in de verleiding zou komen.”
Geiten op het parcours
Wielrennen in India roept bij veel Europeanen vragen op, maar volgens Tyagi leeft de sport er wel degelijk. “Het is vergelijkbaar met cricket in India”, zegt hij stellig. “De media tonen het gewoon niet en volgen enkel de trends. Maar staten zoals Rajasthan en Maharashtra tellen duizenden wielrenners. Ze geven alles om de nationale kampioenschappen te halen, want het niveau ligt daar ontzettend hoog. In januari reden we de Pune Grand Tour. Het evenement werd uitgezonden via streaming en de steun van het publiek was vergelijkbaar met wat je in de Tour de France ziet.”
Toch brengt koersen in India unieke en soms gevaarlijke uitdagingen met zich mee. In een dichtbevolkt land is het beveiligen van een parcours geen evidentie. Dat ondervond Tyagi in januari aan den lijve tijdens het nationaal kampioenschap tegen de klok. “Ik was op weg naar de overwinning en had 30 seconden voorsprong. Met nog 11 km te gaan van de 40 stak er plots een kudde geiten de weg over. Ik reed 56 km/u op mijn tijdritfiets en knalde er vol op.”
De gevolgen van de zware valpartij waren niet te overzien. Tyagi liep ernstige spierscheuren op in beide benen en kreeg 12 hechtingen. “Ik was bijna mijn beide benen kwijt. De dokter dacht in 1e instantie dat het over en uit was, maar uit de röntgenfoto’s bleek dat mijn botten ongewoon sterk zijn. Daardoor heb ik de klap overleefd. Na tweeënhalve maand platte rust kon ik eindelijk weer op de fiets stappen. Het duurde even voor ik weer in vorm was, maar vallen hoort nu eenmaal bij de koers.”
Belgische leerschool
Sinds begin juni 2026 is Tyagi in België, een kans die hij kreeg nadat een jonge atleet die hij zelf coacht de Flandrien-beurs online ontdekte. Tyagi diende zijn kandidatuur in en werd geselecteerd. “Ik was verbaasd en dacht: laten we ontdekken wat wielrennen op de weg hier echt betekent. De fietscultuur in België is fantastisch. Het verkeer respecteert fietsers enorm. In India moet ik altijd mijn eigen weg zoeken in het verkeer, hier stoppen auto’s gewoon en maken ze gebaren dat je veilig mag passeren. Er zijn ook degelijke en veilige fietspaden.”
De Belgische koersen blijken wel meedogenloos te zijn. Tyagi reed intussen 2 lokale wedstrijden en ondervond de hardheid van de Europese manier van koersen. “In mijn 1e race overleefde ik 30 km in het peloton. Mijn benen voelden goed, maar mijn longen gaven het op. Mijn borst deed pijn en ik kreeg geen adem meer. In mijn 2e race, met kasseien en een steile klim na een scherpe bocht, hield ik het 28 km vol. Het is hier enorm tactisch en veel zwaarder dan ik gewend ben.”
Ondanks de harde confrontatie met het Belgische niveau blijft de renner bijzonder ambitieus. Als tijdrijder en sprinter trapt hij indrukwekkende waarden. “Mijn sprint is heel goed, ik haal ruim 1.600 Watt. Mijn ultieme ambitie is om deel uit te maken van een continentaal team, het liefst in Azië. Ik ben misschien nog niet fit genoeg voor het hoogste niveau in Europa, maar als ik hier kan overleven, wordt het in Azië een stuk makkelijker. Ik blijf hier tot eind augustus en geef alles om die droom te realiseren.”
