Na een lange revalidatie door problemen met haar liesslagader staat veldrijdster Manon Bakker voor een cruciaal crossseizoen. De Nederlandse zag haar contract bij Crelan niet verlengd worden en kiest nu voor een opvallend individueel project rond het goede doel Alpe d’HuZes. Dat vraagt om wat uitleg. “Ik kom van heel ver terug, maar ik droom nog steeds van de wereldtitel.”
Te koppig
De voorbereiding op deze winter zag er totaal anders uit door die pittige medische ingreep vlak na afloop van het vorige veldritseizoen. “Na het seizoen ben ik geopereerd geweest aan mijn bekken- en liesslagader, waarna ik eigenlijk 2 maanden helemaal niet heb kunnen fietsen”, vertelt Bakker. “Je begint weer helemaal vanaf 0, of zelfs nog onder 0, en dan moet je gewoon heel lang opbouwen. Het gaat in dat proces ook niet elke week even goed. Daardoor heb ik deze zomer geen enkele voorbereidingskoers op de weg kunnen rijden. Voor de volledige operatie en revalidatie moet je in se een jaar tijd uittrekken.”
Fysiek gezien had ze al een behoorlijke tijd last in het veld, maar het duurde even voordat ze de stap naar een medische diagnose wilde zetten. “Ik liep er inderdaad al even mee afgelopen winter. Eigenlijk speelde het al anderhalf jaar, maar ik was gewoon te koppig om het te geloven”, geeft ze eerlijk toe. “Gerben de Knegt had al een paar keer gezegd dat ik die testen moest doen, maar dat wilde ik nooit. Tot ik op het EK wel echt door had dat dit niet normaal was. Toen heeft Gerben gepusht om toch te kijken en gaf de dokter me de keuze: opereren om mijn carrière voort te zetten, of niet opereren en beter stoppen. Vanaf dat moment kon ik slechte dagen makkelijker naast me neerleggen. Als ik bij het inrijden al voelde dat het niks ging worden, wist ik dat ik er toch niks aan kon doen.”
Laura en Eli
De onzekerheid rond haar gezondheid en de lange revalidatie vielen onfortuinlijk samen met het aflopen van haar verbintenis bij de Crelan-ploeg. “Daar hebben ze niet direct gezegd dat de operatie de reden was waarom een contractverlenging niet ter sprake kwam. Maar het hielp natuurlijk ook niet”, beseft Bakker. “Laura Verdonschot en Eli Iserbyt hadden net voor mij aangegeven dat ze moesten stoppen wegens hetzelfde soort problemen. En toen maakte ik bekend dat ik die operatie moest ondergaan. Je kunt zoiets natuurlijk ook niet verzwijgen. Enfin, het is wat het is. Het zou bij een andere ploeg wellicht ook een reden zijn geweest.”
Koersen voor het goede doel
Zonder profcontract besloot Bakker dan maar om haar lastige situatie om te draaien naar een positief en maatschappelijk relevant project. “Het zou gebruikelijk zijn om in een compleet zwart tenue te rijden”, verklaart Bakker. “Maar daar heeft niemand iets aan. Terwijl rijden voor een goed doel mensen hopelijk inspireert om geld te doneren of voor extra aandacht kan zorgen. Op die manier kan ik misschien ook een bedrijf overhalen om toch te sponsoren. Wat ik niet hoef te betalen, is pure winst. Dat leek me een veel betere manier om die zichtbaarheid te gebruiken.”
De keuze voor Alpe d’HuZes komt voort uit een sterke persoonlijke betrokkenheid. “Het goede doel is iets wat me na aan het hart ligt”, klinkt het. “Mijn vader zit in het vrijwilligersteam van Alpe d’HuZes en ik weet uit eigen ervaring hoe bijzonder die week daar is. Het is helaas een ziekte die zoveel mensen treft. Elke euro die er naartoe kan gaan, is alleen maar goed en mooi meegenomen.”
Hoewel ze geen loon meer heeft, kiest Bakker er resoluut voor om haar sportieve leven voorlopig niet te combineren met een reguliere baan. “Ik heb besloten om het een jaar volledig zelf te financieren en geen werk te zoeken”, verduidelijkt ze haar financiële situatie. “Ik leef echt als een prof en betaal alles zelf, wat wel pittig. Fietsen, wielen en kleding kosten heel veel geld. Ik hoop dat daar na dit seizoen verandering in komt. Anders zal ik moeten kijken of ik er een baan bij ga zoeken of dat ik helaas ga moeten stoppen met de sport.”
Openstaande rekening in Oostende
Haar chirurgische ingreep heeft haar ultieme dromen binnen de topsport echter niet getemperd, integendeel zelfs. “Sowieso wil ik beter worden dan hiervoor, want alles wat ik voor de operatie heb gepresteerd, was natuurlijk niet in optimale omstandigheden”, kijkt ze vooruit. “Het doel is nog steeds om uiteindelijk het allerbeste uit mezelf te halen. Ook de droom om wereldkampioene te worden is absoluut nog intact. Je zou zeggen dat mijn beste jaren er fysiek gezien aankomen, maar dat is bij iedereen anders. Kijk maar naar Lucinda Brand die elk jaar supergoed blijft. Ik hoop in ieder geval dat ik hiermee weer een stapje dichterbij die grote doelen kan komen.”
Op korte termijn houdt de Nederlandse wel degelijk rekening met een opbouwperiode tijdens de eerste maanden van de aanstaande crosswinter. “Uiteindelijk hoop ik wel weer mee te doen voor podiumplekken, maar dat zal wellicht niet voor september of oktober zijn”, beseft ze. “Tegen de kerstperiode hoop ik er weer volledig te staan. Voor de kampioenschappen heb ik daarnaast nog iets goed te maken met het WK in Oostende, dus daar zou ik toch wel heel graag een betere versie van mezelf neer willen zetten.”
Uiteraard eerst het vertrouwde, pijnvrije gevoel terugvinden. “Stap 1 is dat ik een seizoen kan rijden waar ik niet met pijn over de streep kom”, besluit Bakker stellig. “Natuurlijk lijd je pijn in de cross, maar dat is natuurlijk van een andere, orde dan de pijn die ik het laatste jaar gevoeld heb. Als ik gewoon het plezier kan overhouden en de uitslagen week na week een beetje beter worden, dan is mijn winter geslaagd.”
