Maghalie Rochette zal het veldritseizoen 2026-2027 van thuis bekijken vanwege haar 1e zwangerschap. De 33-jarige Canadese kampioene keek het afgelopen jaar kritisch naar haar carrière, ontsnapte aan een zelfopgelegde prestatiedruk die haar richting een burn-out duwde en vond met haar CX Fever Tour de liefde voor de sport terug. Nu ze een nieuwe fase ingaat, blikt ze openhartig terug op haar aanpak richting sponsoren, de intense emoties van het veldrijden en de vrede die ze voelt met wat de toekomst haar ook brengt.
Zwangerschap
Jarenlang was Maghalie Rochette het boegbeeld van het Canadese velrijden. Ze won Wereldbekers, pakte Europese podiumplekken en verzamelde talloze nationale en continentale titels. Dit najaar schuift ze de fiets echter aan de kant; ze wordt voor de 1e keer moeder. Nadat ze ruim een decennium lang het veeleisende leven van een privé gesponsorde crosser leidde, werd ze afgelopen voorjaar wakker met een plotseling maar helder plan voor haar toekomst.
“Ik wilde al heel lang een gezin beginnen”, vertelt Rochette in het Amerikaanse Saxtons River. “Het was een moeilijke beslissing omdat ik nog steeds ontzettend graag koers. Het gevoel na een harde training en de levensstijl die bij een renner hoort, zijn dingen waar ik intens van geniet. Maar afgelopen voorjaar raakte het me ineens. Ik werd op een ochtend wakker en dacht: ik wil nu echt aan mijn gezin beginnen.”
Die helderheid gaf haar tegelijkertijd veel rust over haar verdere loopbaan. “Ik ben heel dankbaar dat ik al die jaren mijn dromen heb mogen najagen en daar zelfs voor betaald kreeg”, vervolgt de Canadese. “Ik heb er vrede mee als ik niet meer terugkeer als prof. Mocht het wel lukken om straks met een kleine baby aan de start te staan, zou dat fantastisch zijn. Maar ik wil mezelf die druk niet opleggen. Het leven zal sowieso anders zijn, dat is het enige wat zeker is.”
Rochette besloot haar sponsoren al in te lichten voordat ze zwanger was. “Voor mij was het belangrijk om transparant te zijn, omdat ze al zo lang aan mijn zijde staan”, legt ze uit. “Tegenwoordig zijn er, als je creatief bent, meer manieren om waardevol te zijn voor sponsoren. Op deze manier konden we vooraf plannen maken voor kampen, clinics of andere projecten. Sommige sponsoren zijn afgehaakt, maar velen zijn aan boord gebleven. Hun aanhoudende steun maakt een eventuele terugkeer mogelijk, want als ‘eenvrouwsploeg’ moet je anders gewoon een andere baan zoeken. Dan begin je na zwangerschap gewoon weer vanaf 0.”
Giftige spiraal
Het geluk wat ze nu voelt was vorig jaar niet even vanzelfsprekend. Een jaar geleden begon Rochette aan haar CX Fever Tour om het plezier in het fietsen te herontdekken. Waar fans vaak denken dat topsporters op hun gelukkigst zijn wanneer ze op het podium staan, ontdekte Rochette dat de werkelijkheid aan de top soms een schaduwzijde heeft.
“Ik kwam op een punt waarop het nooit meer genoeg was”, bekent ze eerlijk. “Constant dacht ik dat ik beter moest worden en meer moest doen. Ik wilde niet stoppen met slechts 2 Europese Wereldbekerpodiums. Helaas raakte ik verstrikt in een giftige spiraal waarin ik vergat te genieten van wat ik deed. Ik herinner me een Wereldbeker waar ik vierde werd. In plaats van te vieren hoe geweldig de wedstrijd ging, was ik teleurgesteld. Dat is echt een ongezonde mindset.”
Om die cirkel te doorbreken, had ze een verandering in haar perspectief nodig. “Ik realiseerde me dat mijn leven niet verandert als ik morgen nog een Wereldbeker win”, reflecteert Rochette. “Dat inzicht geeft je enorm veel vrijheid. Het maakt dat je gewoon kunt genieten en presteren. Tijdens onze CX Fever Tour bezochten we lokale clubs voor midweekse trainingen en clinics. De enthousiaste reacties van kinderen en volwassenen gaven me echt het gevoel weer onderdeel te zijn van een gemeenschap, iets wat je als privateer snel kwijtraakt.”
Sport van emoties
Die nieuwe manier van denken hielp haar ook door de tegenslagen van afgelopen winter heen. “De uitslagen in Europa waren niet waar ik op gehoopt had. Ik werd ziek voor de Wereldbeker van Namen en het WK was een aderlating”, geeft ze eerlijk toe. “Maar wat me na het seizoen was bijgebleven, was dat ik ontzettend veel plezier had gehad in het toewerken naar die wedstrijden. Al die uren heb ik niet voor niks geïnvesteerd. Voor het eerst in lange tijd gaf de training net zoveel voldoening als het koersen.”
Toch brengt de gedachte om nooit meer een rugnummer op te spelden een bepaalde onzekerheid met zich mee. “Veldrijden is een sport van heftige emoties. Soms zit ik in de auto en hoor ik een nummer van mijn warming-up afspeellijst op de radio. Dan schiet ik meteen in die wedstrijdmodus. Je hebt er zo hard voor gewerkt, je bent zo gefocust en nerveus. Een nummer brengt je direct naar die unieke lading aan emoties.”
Die rollercoaster van emoties is precies wat de wielersport zo aantrekkelijk maakt voor Rochette. “Je hebt de spanning voor de wedstrijd, de boost tijdens de wedstrijd, en dan heb je het onbeschrijfelijke gevoel na een veldrit. Zo leeg dat je bent, ik denk dat weinig andere sporten dat zo extreem hebben”, besluit ze. “Je hebt zo diep moeten gaan, en als je dan een goed resultaat behaalt, word je overspoeld door een wervelwind van emoties. Het is een mix van huilen en intens gelukkig zijn. Ik hou van die momenten en vraag me soms af of ik dat ooit nog ergens anders ga ervaren als ik niet meer terugkeer in de sport. Wie zal het zeggen?”
