De uittredend kampioene even blij als haar opvolgster! Ilse Pluimers (22) veroverde vorig jaar 2023 op de VAM-berg de Europese wegtitel bij de beloften. In Hasselt hielp ze landgenote Sofie van Rooijen aan die blauwe sterrentrui. Nederland en de afscheidnemende bondscoach Loes Gunnewijk knutselden voor het vlakke parcours een plannetje in elkaar dat zo goed als perfect werd uitgevoerd.
Sprinterskoers
Inzake EK’s is Ilse Pluimers meer dan ervaringsdeskundige. In 2019 pakte ze in Alkmaar haar 1e Europese titel, toen nog bij de junioren. Ze won met kleine voorsprong op, jawel, Sofie van Rooijen. “Toen mochten we van de bondscoach tot de laatste 15 km aanvallen”, herinnert Pluimers zich nog goed. “Op dit EK was dat niet het geval. In de finale meeschuiven met aanvallen, dat mocht. Zelf in het offensief gaan was uit den boze.”
Pluimers hield zich aan de directieven. Zodat de Europese beloftentrui voor het 3e opeenvolgende jaar om Nederlandse schouders zit. Het EK op de weg is bij de vrouwen tot 23 jaar het speeltje van Oranje. Na Shirin van Anrooij in het Portugese Anadia en Ilse Pluimers vorig jaar in Drenthe zorgde Sofie van Rooijen voor een loepzuivere EK-hattrick. Net als in 2022 met Fem van Empel, stond ook nu een 2e Nederlandse op het podium.
“Het plan was om voor een sprint te gaan”, vertelt de titelverdedigster. “Want we stelden vast dat er nauwelijks wind stond. Dus zou het een sprinterskoers worden. Niemand moest worden overtuigd om samen voor Sofie van Rooijen te gaan. Zij toonde de voorbije weken met een aantal zeges dat haar vorm uitstekend is. Het enige waar we een beetje schrik voor hadden, was dat niemand met haar naar de laatste rechte lijn zou willen rijden.”
Gebroken Tourribben
“We beseften allemaal dat de andere landen niet met ons naar de sprint zouden willen gaan. Er kwamen aanvallen, zeker in de voorlaatste ronde. We beseften dat we niet alles gingen kunnen opvangen. Dus probeerden we in de laatste ronde het tempo zo hoog mogelijk te houden. Dat was de opdracht voor Nienke Vinke, Maud Rijnbeek en mezelf. We hielden het ook heel lang vol. Kwamen er toch nog uitvallen, dan was het aan Scarlett Souren en Mirre Knaven om mee te glippen. In de slotronde kwamen er dergelijke uitvallen niet meer”, vertelt Pluimers.
Het Nederlandse teamwork stak de ogen uit. In de voorwacht van het peloton was de laatste 15 km niets dan oranje te zien. Scarlett Souren piloteerde Sofie van Rooijen naar de laatste hectometer. Zij maakte het zo goed als probleemloos af. “Dit was het scenario dat we donderdag en deze morgen voor de start hadden besproken”, gaat Ilse Pluimers verder. “Diep in de finale zag je dat Scarlett en Sofie perfect op elkaar ingespeeld zijn.”
Het mag verbazen dat ook Pluimers, laatste jaars en actief bij het WorldTour-team AG Insurance-Soudal, tijdens dit Europees kampioenschap een rol van betekenis speelde. Het was haar 1e wedstrijd nadat ze in de Tour de France Femmes ongeveer 4 weken geleden het einde niet haalde. “Bij een val op de laatste dag van de Tour brak ik enkele ribben”, zucht Pluimers. “De top van Alpe d’Huez heb ik jammer genoeg niet meer gehaald. Het was lang de vraag of ik dit EK zou halen. Dat lukte, maar dat ik me tijdens de wedstrijd zo goed zou voelen, dat had ik helemaal niet verwacht.”
Perfecte lead-out
In zo’n omstandigheden is het voor een titelverdedigster een voordeel dat het gewicht van dit internationale kampioenschap niet op haar schouders rustte. “Hier was het alles voor Sofie”, benadrukt Pluimers. “Zij moest het doen. Als we met Nederland aan een kampioenschap beginnen, gaan we alleen voor het goud. Voor minder beginnen we er niet aan. Dat is perfect gelukt.”
Niet 100 maar 200 procent geslaagd zelfs. “We hadden de hele wedstrijd onder controle”, glundert Pluimers. “Toen mijn werk erop zat, zag ik dat ook de lead-out perfect was. Knap werk van Scarlett Souren. Niet vergeten dat dit haar debuut voor de nationale ploeg was. Tijdens de bespreking van de tactiek werd snel duidelijk dat iedereen het elkaar gunde.”
