Bioracer is in wielermiddens een naam als een klok. In 1986 richtte Raymond Vanstraelen het bedrijf op met een duidelijk doel: het meten en bestuderen van de atleet in beweging om de fietsprestaties te optimaliseren. Het bedrijf groeide uit tot Europees marktleider inzake fietskledij en draait een omzet van 36 miljoen euro. Vanstraelen (bijna 78) heeft de fakkel intussen overgedragen aan CEO Danny Segers, maar is daarom niet minder bezeten.
Van wielrenner tot zakenman
“Ik ben zelf wielrenner geweest tot m’n 29e”, vertelt Vanstraelen. “Ik was toen al erg geïnteresseerd in alle nieuwe innovaties die stilaan hun weg naar het wielrennen vonden: nieuwe trainingsmethodes, fietsen en onderdelen in volle evolutie én kledij in dienst van performantie. Na mijn wielercarrière werd ik trainer bij BLOSO. Daar was ik 1 van de 1e A-trainers en de enige voor het wielrennen. Ik startte de 1e ‘wielerschool’ in het land en nam latere toppers als Eric Vanderaerden, Guy Nulens, Johan Capiot en René Martens onder mijn vleugels.”
In die tijd kwamen de fietsen voornamelijk uit Italië. Denk bijvoorbeeld maar aan Colnago, Gios Torino en Guerciotti. “Die maakten standaard fietsen, volgens de typische bouw van de meeste Italiaanse renners met een steile hoek”, weet Vanstraelen. “Een groot renner kreeg dezelfde fiets, maar met buizen die enkele centimeters groter waren. Renners uit het noorden hadden dikwijls een andere fysionomie en hadden een fiets nodig met een andere hoek. Daarom startte ik in 1986 met Bioracer. ‘Biomechanica voor racers’.”
“We begonnen met het opmeten van renners om dan een gepersonaliseerd frame te bouwen, dat tot op de millimeter precies was. Jochim Aerts was onze lakker. Hij zou later op eigen kracht een eigen fietsenbedrijf oprichten. Die activiteit groeide uit tot wat later Ridley zou worden. Maar er was meer. Ik stoorde me ook aan de koersschoenen van toen. We maakten een nieuw ontwerp dat de voeten dermate positioneerde dat de krachtoverbrenging werd geoptimaliseerd. Op een gegeven moment reed de helft van het peloton daarmee. Tot mijn fabrikant overkop ging”, mijmert Vanstraelen.
Ongelofelijke voorsprong
Op naar een nieuwe optimalisatie, dacht de Limburgse uitvinder. “In diezelfde periode dacht ik na over hoe de sportkledij van wielrenners kon worden verbeterd. Wielertruien bestonden toen voornamelijk uit wol en/of katoen. Na een wedstrijd wogen die 3 kilo meer dan bij de start. (lacht) Ik wist dat men in het skiën goed nadacht over hoe de kledij aerodynamischer en dus sneller kon. En dus trok ik naar Zwitserland om daar met een skikledijfabrikant in zee te gaan. Die maakte kledij in polyester en whycraft.”
Ook die fabrikant bracht niet wat Vanstraelen echt wilde. “De leverancier van de stoffen wist me echter te overtuigen om zelf met productie te beginnen. Dat was in 1987 of 1988. Ik werkte toen nog aan de RTT. Net als m’n vrouw, die van opleiding kledingontwerpster was. Je kon in die tijd voor het eerst loopbaanonderbreking krijgen. Bovendien kreeg je de helft van je loon verder uitbetaald als je als zelfstandige een zaak zou starten. Zo wisten we dat we toch minstens 1 loon met z’n tweeën zouden overhouden.”
Ze waagden de sprong. “We investeerden in 2 machines en begonnen in onze garage wielertruitjes te produceren”, aldus Vanstraelen. “In de daaropvolgende jaren voerden we tal van innovaties in: niet alleen maakten we aerodynamische ademende wielertruitjes, maar ook regenjasjes in Isofilm. Dat was nog nooit gemaakt. Doordat ik Vanderaerden en Nulens kende, kwam hun Panasonic-ploegleider Peter Post langs om bestellingen te plaatsen. Panasonic was toen dé topploeg en zo waren we gelanceerd. Alle grote ploegen kwamen snel bij ons langs. We bleven verder innoveren. We maakten met poppen renners na. De 1e was Tony Martin in 2009. Stilaan begint iedereen dat te doen, maar wij doen het intussen al 15 jaar. Dat geeft Bioracer een ongelofelijke voorsprong.”
Remco en Wout
Het succes van Bioracer is zeker toe te schrijven aan de continue innovaties die het bedrijf in de wielerwereld brengt. “We waren de eersten die kledij gingen uittesten in een windtunnel”, vertelt Vanstraelen daarover. “Neem nu de tijdritpakken van onze nationale ploeg op de Olympische Spelen die ons het goud van Remco en het brons van Wout opleverden. Het is aangetoond dat zij het snelste pak hadden. Dan gaat het niet alleen over aerodynamica maar ook over lichaamscorrectie op de juiste plaatsen zodat je ook goed kunt blijven ademen. En al even belangrijk: koeling! Dergelijke grote motoren produceren heel wat warmte en net zoals bij de verbrandingsmotor in een wagen, moet die motor dan efficiënt gekoeld worden.”
Je hoorde het al, Vanstraelen heeft heel wat te vertellen over zijn passie. Maar het liep niet altijd van een leien dakje. Lees hier deel 2 van onze uitgebreide babbel.
