Spanje beleeft geen absolute gloriedagen in het wielrennen. Voor de laatste etappezege in een Grote Ronde moeten we alweer terug naar de openingsweek van de Giro, toen Igor Arrieta een beklijvende rit won. Wat betreft de ronde van eigen land, valt de hoop deels op Pau Miquel Delgado. De Catalaan van Bahrain-Victorious snuffelt op zijn 26e al maanden aan zijn 1e profzege. Hij staat aan de rand van de definitieve doorbraak, maar blijft ook gelukkig met wat hij wel al heeft.
Talentenensemble
Miquel behoort al sinds de juniorencategorie tot de grotere talenten van zijn generatie, waartoe ook Oier Lazkano en Xabier Mikel Azparren behoren. Toch kan je hem veel meer dan zijn leeftijdsgenoten tot de laatbloeiers rekenen. Van het lokale Turismo Villanua trok hij naar Lizarte, het opleidingsteam van Equipo Kern Pharma. Daar had hij in de periode rond de coronacrisis heel wat bekende ploegmaten, die inmiddels al een flinke stap voorwaarts hebben gezet. Onder meer Roger Adrià, Pablo Castrillo, Igor Arrieta en Raúl García Pierna behoorden tot dit talentenensemble.
Na een straffe beloftencampagne in 2021, met de selectie voor het EK en WK als toemaatje, zette Miquel in 2022 de stap naar het eliteteam van Equipo Kern Pharma. Elk jaar zet hij stappen voorwaarts, met een uitstekend 2024 als uitschieter. Vooral zijn Vuelta is dat jaar uitmuntend, nadat hij bij zijn 1e deelname 2 jaar eerder met een coronabesmetting moest opgeven. In zijn 2e deelname eindigt hij maar liefst 4 keer bij de eerste 5 in de daguitslag. Als renner van een procontinentaal team zou hij normaal een regelrechte sensatie zijn, ware het niet dat zijn ploegmaten Urko Berrade en Pablo Castrillo (2x) 3 ritzeges behalen en met de honneurs gaan lopen.
Ook in 2025 komt Miquel dus nog uit voor het Spaanse opleidingsteam. Opnieuw toont hij zich in de eendagswedstrijden in België, Frankrijk en Italië en sprint hij in de rittenkoersen ook af en toe eens naar een uitschieter. Al in augustus raakt zijn transfer naar Bahrain-Victorious bekend. Teammanager Milan Eržen raakte overtuigd door de veelzijdigheid van de Catalaan en hoopt een bijdrage te leveren aan zijn ontwikkeling. In 2026 kan hij beginnen aan de beste jaren van zijn carrière.
Profzege
Zijn transfer naar Bahrain-Victorious zou in de 1e plaats moeten leiden tot een 1e profoverwinning. Het was al bijna meteen raak in de Gran Premio Castellón, waar hij enkel botste op Michael Matthews. Miquel toonde met een 19e plek in Kuurne en een 12e plek in Nokere dat hij de Vlaamse wegen ook aankan. Ei zo na haalde hij zelfs een semiklassieker binnen, maar in de Antwerp Port Epic botste hij in de sprint van de 9-koppige leidersgroep op Per Strand Hagenes. Zijn succes in Vlaanderen is geen toeval, want Miquel gaf zelf al aan even veel te houden van zijwind als van beklimmingen.
Hetzelfde verhaal begin augustus in het Circuito de Getxo. Op de oplopende finish is Miquel opnieuw op de afspraak, maar dit keer blijkt Natnael Tesfatsion de snelste van het pak. Zo stapelt de Catalaan de ereplaatsen maar op, alleen de zegeruiker blijft uit. Op die lijn begon hij alvast aan de Vuelta, want in Manosque sprintte hij zondag naar de 2e plaats in de 2e etappe van de Vuelta. Hij moest Matthew Brennan laten voorgaan, maar eindigde wel voor Tadej Pogačar en Mads Pedersen.
10 op 10
Achteraf toonde de explosieve allrounder zich een tevreden man. “Al ben ik niet helemaal voldaan, omdat we hier zijn voor een etappezege. Ik denk wel dat we er het maximum uithaalden, het team krijgt een 10 op 10 voor de sprintvoorbereiding en al het werk werd foutloos geleverd. We hebben nog een Vuelta vol kansen, dus we moeten ze allemaal proberen te grijpen.” Volgens sportdirecteur Franco Pellizotti is Miquel erg bezig met die profzege en zou zijn 1e winst extra speciaal zijn als het in de Vuelta kan.
Als de Catalaan het in deze Vuelta niet kan afmaken, is hij misschien wel een gewaagde pronostiek in de Amstel of de Tour van 2026. Dat zijn zijn droomwedstrijden, zo verklaart ‘Paumi’ op de website van zijn team. Daaruit blijkt trouwens ook dat hij best een verstandige jongen is. Als hij geen wielrenner was geworden, zou hij gaan voor een carrière als psycholoog. En zijn levensmotto mag er absoluut ook wezen: “Make the child you once were proud, not everyone else.”
Tegenwoordig woont Miquel in Andorra, dus hij moet de wegen van de komende etappes ook kennen. Ook de 15e etappe in Córdoba zou hij aangeduid hebben, omdat hij er in 2024 al 3e werd. Om in de gaten te houden.
