Een positieve dopingtest die plots in je bus valt, dat is wellicht de grootste nachtmerrie van elke atleet. Het overkwam Knut Røhme, die het nieuws midden september 2026 openbaar bracht. De Noorse mountainbiker komt met een aannemelijke verklaring en diende ondertussen zijn verweer in. Wat nu rest, is vooral bang afwachten. Terwijl hij weinig controle heeft over wat volgt.
Complete shock
Je doet wat van je verwacht wordt. Je vertrouwt op een arts. Je volgt je behandeling. En toch ontvang je plots een resultaat dat je hele sportcarrière op zijn kop kan zetten. Dat is in essentie de situatie waarin Knut Røhme zich momenteel bevindt. De Noorse mountainbiker van Origine Racing Division kreeg eind augustus het nieuws dat hij positief testte op een verboden middel. “Dit kwam als een complete shock voor mij”, getuigt hij in zijn Instagrampost. “De substantie die gevonden werd, komt duidelijk van een astmamedicijn. Toen ik een routineverlening vroeg van mijn voorschrift schreef de dokter per ongeluk een ander medicijn voor.”
Røhme was naar eigen zeggen niet geïnformeerd over dat ander product en voelt een diepe spijt rond de situatie en de impact op zijn omgeving. “Ik heb me altijd volledig ingezet voor een cleane sport. Het vertrouwen van mijn ploeg- en trainingsmakkers, team, sponsors, rivalen, supporters en bredere fietsgemeenschap betekent alles voor me.”
Of zijn verklaring standhoudt, moet verder onderzocht worden. Los van de vraag wie uiteindelijk gelijk krijgt, roept de zaak een interessante psychologische vraag op. Hoe ga je als sporter om met een situatie waarvan je de uitkomst niet kunt controleren?
Geen controle, maar niet machteloos
Sporters houden van duidelijkheid. Ze maken een trainingsplan, werken naar een doel toe, analyseren hun prestaties, proberen hun voeding te optimaliseren en zo veel meer. Doelen en plannen geven hen het gevoel dat ze weten waar ze naartoe gaan. Sommige gebeurtenissen laten zich echter niet plannen. Een blessure, een valpartij, een slechte wedstrijddag. Of in het geval van Røhme: een positieve dopingtest waarvan de omstandigheden nog moeten worden uitgeklaard.
Plots verdwijnt alle grip en ben je afhankelijk van een beslissing van de dopingautoriteiten. Onze hersenen houden niet van dat soort open eindes, die onzekerheid proberen we weg te poetsen. We zoeken informatie en analyseren wat er gebeurd kan zijn. In het geval van de Noor bracht dat snel een antwoord. Dan komt echter de volgende vloedgolf. Je wil iedereen uitleggen dat je onschuldig bent. Je speelt scenario’s af in je hoofd wat de autoriteiten zullen beslissen. Hoe begrijpelijk ook, die reactie brengt geen zekerheid.
Gelukkig kan een sporter nog altijd invloed hebben zonder zekerheid te creëren. Røhme kan niet bepalen hoe een onderzoek verloopt of welke beslissing uiteindelijk wordt genomen. Dat betekent echter niet dat hij helemaal machteloos is. Hij kan zich voorbereiden op een procedure, communiceren, steun zoeken en zijn conditie en structuur blijven verzorgen. Zijn reactie op Instagram komt in dat opzicht opvallend matuur over.
Herkenbaar voor elke sporter
Dat je alles volgens de regels doet en er toch plots doping achter je naam staat, maakt het zo’n moeilijke situatie. Niet alleen omdat er zoveel op het spel staat, maar ook omdat je niet weet hoe het verhaal eindigt. We hebben in een dergelijke situatie de neiging om de toekomst te proberen controleren. Scenario’s waarin we ons makkelijk kunnen verliezen. Wat als ik geschorst word? Wat als mensen mij niet geloven? Wat als mijn carrière voorbij is?
De meeste lezers zullen gelukkig nooit een positieve dopingtest in de bus krijgen. Toch zal vrijwel iedereen die sport, momenten kennen waarop hij met vragen zit waar hij geen antwoord op heeft. Ben ik voldoende hersteld in aanloop van een belangrijke wedstrijd? Kom ik ooit terug op hetzelfde niveau na een blessure?
Je kan je energie steken in het voorspellen van een uitkomst waar je geen controle over hebt. Of accepteren dat het antwoord nog niet beschikbaar is. Dat opent ruimte om te bekijken wat je vandaag wel kan doen. Dat laatste klinkt misschien minder spectaculair, maar is psychologisch een stuk moeilijker. Weerbaarheid betekent niet dat je de onzekerheid weg krijgt. Ook niet dat je jezelf ervan overtuigt dat alles wel goed zal komen. Voor een sporter die van doel naar doel leeft, is dat wellicht 1 van de moeilijkste dingen om te leren. Misschien kan Røhme zich troosten met de gedachte dat anderen hem voorgingen, de situatie wisten om te draaien in mentale groei en sterker terugkwamen.
