Eind vorig jaar 2025 won ze nog in Berlare, voor ronkende namen als Julie Stockman en Dina Scavone. Jana Priau (28) leek bij haar ploeg Carbonbike Giordana helemaal door te breken. Toch verscheen ze dit seizoen niet meer in het peloton. Ze vond een nieuw evenwicht in haar leven, met een nieuwe jobfunctie bij Liefmans en een bouwgrond. Maar de passie voor het gravel laat ze niet helemaal los. Ze kon al 2 manches winnen van de Specialized Gravel Series.
Keukens Redant
De beslissing om te stoppen kwam niet uit de lucht vallen, maar was een gevolg van veranderende levensprioriteiten. “Ik heb een nieuwe functie binnen mijn job bij Brouwerij Liefmans in Oudenaarde”, vertelt Priau. “Daarnaast heb ik samen met mijn vriend een bouwgrond gekocht. Dat was eigenlijk het moment om de knoop door te hakken.” De keuze was er een met een dubbel gevoel. “Hoewel ik wel nog heel graag fiets, was dit de juiste beslissing. Maar het is ergens wel jammer natuurlijk.”
Het afscheid van haar team viel haar zwaar. Ze reed vorig jaar voor het eerst voor Carbonbike en voelde zich er meteen thuis. “Ik kijk superpositief terug op dat jaar. Het was met pijn in het hart dat ik moest stoppen bij zo’n toffe ploeg.” Het team gaf haar carrière een serieuze boost. “Die ploeg heeft mij naar een ander niveau getild. Het is een echt teamgebeuren. Niemand schrikt er terug om voor elkaar te werken, ook de betere rensters niet. Dat was heel fijn.”
De overstap van haar vorige ploeg, Keukens Redant, was een wereld van verschil. “Bij Carbonbike Giordana sturen ze jou in alles wat je doet. Qua materiaal en begeleiding heb je er niks tekort.” Ze nuanceert wel haar periode bij Keukens Redant. “Ik denk dat het ondertussen bij Keukens Redant ook al geëvolueerd is. Maar toen ik eind 2024 de overstap maakte, heb ik het wel als een heel groot verschil ervaren.”
Van corona-fietser tot podiumklant
Haar verhaal in het wielrennen is even opmerkelijk als kort. Priau is geen product van de traditionele jeugdopleidingen. “Ik ben beginnen fietsen in corona”, legt ze uit. “Daarvoor speelde ik wel basket, maar door de studies ben ik gestopt met sporten.” De pandemie duwde haar, zoals zovelen, op de fiets. Via een omweg belandde ze in het competitieve circuit. “Heel toevallig, via het Kopvrouwentraject van Jolien D’hoore, ben ik in het wielrennen geraakt.”
Haar talent kwam snel bovendrijven. “Mijn eerste wedstrijden reed ik als individu. Ik denk dat ik bij mijn 3e wedstrijd al 3e was en op het podium stond.” Ploegen toonden interesse, maar de wielerwereld was onbekend terrein voor haar. “Ik kende helemaal niks van het wielrennen en heb toen voor Keukens Redant gekozen.” Na 2 jaar bij dat team pikte Carbonbike haar op. “Ze zagen dat ik wel hard kon rijden. Ze hebben mij aangesproken en gezegd dat ze mij graag in hun team wilden. Dat is echt een goede beslissing geweest om mij verder te ontwikkelen als wielrenster.”
De competitiefiets volledig aan de haak hangen, doet Priau echter niet. Ze ruilde het nerveuze wegpeloton voor de gemoedelijkere sfeer van het gravelen, met succes. Ze won al 2 wedstrijden in de Specialized Gravel Series van Bro.go. “Ik ben verliefd op de gravelsport. De vonk sloeg over via mijn toenmalige coach. Die had mij aangemoedigd om wat gravelwedstrijden te doen. Dat is een passie die ik nog altijd niet kan laten. Maar een coach heb ik nu niet meer en ook de trainingsintensiteit is drastisch verlaagd.”
Andere ambities
Priau teert wel nog op de conditie van vorig jaar. “Ik probeer zoveel mogelijk met mijn fiets naar het werk te gaan, dat is een half uurtje enkel. Maar een terugkeer naar het wegwielrennen sluit ik zo goed als uit. Als vrouw is dat een beetje moeilijk. De toekomst brengt andere projecten met zich mee. Ik word 29. Binnen 2 of 3 jaar, als we ons huisje hebben gebouwd, komt er misschien een kindje. Er is meer in het leven dan de fiets.”
Haar sportieve ambities liggen nu volledig bij het gravelen, al moet ze ook daar keuzes maken. “Ik wil de Bro.go Series nog allemaal afwerken. Jammer genoeg kan ik er in Beernem niet bij zijn, maar de andere 2 staan wel nog op mijn planning.” De sfeer in die wedstrijden ligt haar beter. “Het is een plezantere sfeer dan bij de UCI-wedstrijden. Met het werk en het normale leven is het ook makkelijker te combineren.” Het peloton verliest een talent, maar de sport is een gelukkige liefhebber rijker.
