De kersverse Belgische kampioen bij de 2e jaars nieuwelingen, Thibault Marcelis, verraste in Iddergem vriend en vijand met een late en krachtige uitval. De jonge renner uit ‘s-Gravenbrakel kende een seizoen met pieken en dalen, maar stond er op het allerbelangrijkste moment van het jaar. Na een intensieve voorbereiding in de Tour de l’Ain toonde hij in Oost-Vlaanderen zijn ware gedaante. Maar wie is hij?
Gouden aanval
De beslissende demarrage op het Belgisch kampioenschap kwam op 7 km van de streep, waarna een ware uitputtingsslag volgde. “Ik viel aan en heb echt alles gegeven om voorop te blijven”, blikt Marcelis terug. “Het doel was om een zo groot mogelijke voorsprong te hebben voor we de laatste km zouden ingaan. Het was absoluut niet makkelijk om het jagende peloton ver achter me te houden. In mijn hoofd zei ik vooral tegen mezelf dat het nu moest gebeuren en dat ik de zwaarste inspanning uit mijn leven tot nu toe moest leveren.”
Het besef dat hij zou winnen, kwam pas laat in de finale, toen de eindstreep al duidelijk in zicht was. “Ik heb werkelijk alles gegeven tot op de finishlijn”, vertelt hij. “Ik denk dat ik pas in de allerlaatste meters begon te beseffen dat het echt ging lukken. Dat de Belgische kampioenstrui voor mij was. Dat was een onbeschrijfelijk moment.”
Ondanks een sterke seizoenstart met 2 vroege zeges in Staden en Vlamertinge bleef nieuw succes daarna even uit. “Het klopt dat ik het seizoen heel goed was begonnen met die 2 overwinningen, waarna ik een wat lastigere periode kende qua resultaten”, legt de Henegouwer uit. “Maar ik heb niet echt getwijfeld, want ik wist dat ik goed aan het trainen was. Ik wist dat ik tijdens de winter heel hard had gewerkt samen met mijn trainer Denis Gysen, met wie ik nu zo’n anderhalf jaar samenwerk. Ik was er dus van overtuigd dat de vorm uiteindelijk wel zou renderen. Ik ben gewoon blijven werken zonder me te veel op de uitslagen te focussen.”
Aanvallende rouleur
De basis voor zijn tricoloresucces werd eind juli gelegd in Frankrijk. “Ik denk dat de Tour de l’Ain me inderdaad enorm heeft geholpen”, bevestigt Marcelis. “Het was een erg lastige wedstrijd waarbij ik de eerste 2 dagen telkens in de ontsnapping zat, waardoor ik meteen heel veel energie had geleverd. Daarna wist ik goed stand te houden op de cols en pakte ik die 7e plaats in het eindklassement. Dat liet me toe om veel werk te verzetten en vertrouwen te tanken vlak voor het Belgisch kampioenschap. Heel die voorbereiding heeft eraan bijgedragen dat ik in topvorm aan de start stond in Iddergem.”
En wat zijn specifieke kwaliteiten betreft? “Ik beschouw mezelf vooral als een rouleur”, klinkt het resoluut. “Het tijdrijden is echt mijn favoriete discipline en daar werk ik het allerliefst aan. Ik hou ervan om zware solo-inspanningen te leveren en dat is ook wat me in staat stelt om tijdens een koers aan te vallen en weg te rijden uit het peloton. Daarnaast hou ik ook van klimwerk, dus ik wil nog geen deuren sluiten. Maar voorlopig denk ik dat het profiel van aanvallende hardrijder me het beste ligt.”
Als Waalse renner vertoeft hij opvallend vaak in het Vlaamse peloton, waar een andere dynamiek heerst. “Er is inderdaad een duidelijk verschil tussen koersen in Vlaanderen en Wallonië”, merkt hij op. “In Vlaanderen zijn de omlopen vaak vlakker en winderiger met grotere pelotons, terwijl we in Wallonië vaker mooie hellingen en een iets kleiner peloton zien. Beide koersstijlen brengen me verschillende dingen bij in mijn ontwikkeling. In Vlaanderen werk ik veel aan mijn positionering, de tactiek en mijn plaats in het peloton. Je moet er aandachtig zijn voor de wind en de ritmewisselingen, wat goed aansluit bij mijn profiel als aanvallende rouleur. Ik hou van een nerveuze koers met veel kansen om aan te vallen. Maar uiteindelijk blijft koers gewoon koers: om te winnen moet je sowieso goed zijn.”
De tricolore trui en de stap naar de junioren
De komende weken rijdt hij de West-Vlaanderen Cycling Tour en de Triptyque Ardennais met de opvallende nationale driekleur om de schouders. “Het zal wellicht de manier veranderen waarop andere renners naar mij kijken, maar ik ga vooral proberen om mijn eigen manier van koersen niet te veranderen”, blijft Marcelis nuchter. “Ik heb echt veel zin om van deze trui te genieten in de resterende wedstrijden van dit seizoen en hem zo goed mogelijk in de verf te zetten. Het geeft me veel extra motivatie. Ik hoop nog mooie koersen te rijden in dit shirt.”
Na de winter wacht de overstap naar de junioren. “Het verschil tussen de nieuwelingen en de junioren zal wellicht behoorlijk groot zijn”, beseft de kersverse kampioen. “Ik ga proberen om deze nieuwe stap deze winter samen met mijn coach zo goed mogelijk voor te bereiden. Er zal onvermijdelijk nog veel en hard gewerkt moeten worden, zowel op fysiek als op mentaal vlak.”
Concrete verwachtingen of specifieke doelen voor zijn 1e jaar als junior wil hij nog niet uitspreken. “Ik denk dat direct starten in zeer grote internationale wedstrijden misschien wat lastig kan zijn, al zou me dat ook direct veel ervaring kunnen opleveren”, relativeert hij. “Voorlopig heb ik nog geen specifieke koersen aangeduid waar ik absoluut een resultaat wil neerzetten. Ik denk vooral dat mijn 1e jaar bij de junioren een jaar van leren, ervaring opdoen en aanpassen wordt.”
