Milla Van Looke kende de afgelopen 2 jaar veel fysieke tegenslag. Als laatste jaars aspirante sukkelde ze eerst met een slokdarmontsteking en vervolgens een pijnlijk borstbeen. Het hield haar langer dan gehoopt van haar fiets. “Ik had zoveel pijn dat ik daardoor ook verkeerd begon te ademen”, klinkt het. “Het was echt een heel moeilijke periode.” Maar het licht aan het eind van de tunnel lijkt bereikt.
Kraakbeen en knie
Milla Van Looke (16) opent haar nieuwe veldritseizoen dit weekend in het Duitse Bad Salzdetfurth. “Dit is mijn 1e cross van het seizoen,” vertelt de Wuustwezelse tiener. “Ik heb dringend UCI-punten nodig voor een goede startpositie.” Zij is nu 1e jaars juniore maar de 2e jaars behouden hun punten. “Voor een gunstige positie aan de start zijn punten toch weer belangrijk”, legt ze uit. “Daarom ben ik nu hier in Duitsland.”
Haar revalidatie verliep moeizaam en de daaropvolgende winter (’25-’26) bracht helaas geen beterschap. “Afgelopen winter kon ik weer geen crossseizoen rijden door een knieprobleem”, zucht ze. “Mijn kraakbeen bleek door mijn groeispurt niet stevig genoeg te zijn.” Haar jonge lichaam kon de snelle fysieke ontwikkeling op dat moment niet aan. “Gelukkig kreeg ik de controle over mijn lichaam na een tijdje wel terug. In het voorjaar kon ik weer fatsoenlijk opbouwen.”
Net toen de trainingen weer goed liepen, sloeg het noodlot afgelopen zomer opnieuw toe. “In juli gebeurde er een zware valpartij vlak achter mij in de koers”, vertelt ze. “Een stuur van een ander meisje raakte mijn achterwiel en zo trok ze me mee. Gelukkig wist ik me op wonderbaarlijke wijze recht te houden op de fiets. Geen idee hoe ik dat heb klaargespeeld. Ik moest daarvoor echter wel een vreemde beweging maken en verdraaide mijn knie. Daar zat ik dan weer.”
Mentaal herstel
Het harde verdict na haar ongelukkige valpartij op de weg was een scheurtje in haar knie. “Dat dat daar nog bij kwam bij alles wat al was geweest, zorgde wel voor een flinke klap”, geeft ze eerlijk toe. “Daardoor moest ik weer helemaal opnieuw beginnen met mijn herstel. De revalidatie vroeg opnieuw ontzettend veel geduld. Ik moest eerst verplicht rusten voor ik weer mocht trainen. Nog eens een flinke streep door de rekening.”
Naast de fysieke pijn woog de lange periode zonder wedstrijden ook mentaal erg zwaar. “In het begin kon ik die tegenslagen nog goed plaatsen”, legt ze uit. “Maar omdat het bleef duren, werd het in mijn hoofd soms lastig. Ik heb heel lang niet deftig kunnen trainen of koersen. Gelukkig hield de steun van mijn familie me recht.”
Sinds eind augustus kan ze wel weer pijnvrij en voluit trainen. “Mijn knie voelt nu gelukkig weer helemaal goed”, vertelt ze opgelucht. “Ik kan momenteel weer alles doen wat ik moet doen.” Wel beseft ze dat haar conditie nog een flinke boost kan gebruiken. “De vorm is op dit moment nog niet top”, grijnst ze. “Maar daar kan ik nog wel mee leven.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Nieuw team op de weg
Op het gebied van teams kiest ze voor een duidelijke opsplitsing in haar programma. “In het veld rijd ik bij X-Oats, het Athletes for Hope-team van Marc Herremans”, duidt ze. “Daar rijd ik ondertussen al 4 à 5 jaar. Omdat die ploeg geen wegprogramma heeft, moest ik wel op zoek naar een alternatief. Ik kon me aansluiten bij Foca-Dynaplus, het team van Stijn Peelman. Dat leek de perfecte oplossing voor mij. Ik mocht met nog 3 andere U17-rensters de aansluiting maken bij de U19-kern. We trainden wel allemaal samen, maar wij reden dan andere wedstrijden. Dat leek me voor mezelf niet heel goed te werken.”
Na wat ze toch als een leerrijk jaar ervoer bij die ploeg, maakt Van Looke voor de campagne 2027 de overstap naar Onder Ons Parike. “Iedereen is heel vriendelijk bij de Ploeg Op De Root en ik had een leuk jaar bij Foca”, benadrukt ze. “Toch wil ik nu graag een nieuwe weg inslaan op de weg. Parike spreekt me meer aan vanwege de sfeer en het uitstekende wegprogramma. Ik kijk er naar uit.”
Ondanks haar achterstand gelooft ze sterk in haar eigen groeimarge voor de toekomst. “Ik heb natuurlijk een achterstand door alle blessures”, besluit ze eerlijk. “Maar ik weet dat ik mezelf nog niet volledig heb kunnen ontdekken. Deze winter wil ik vooral gestaag ritme opdoen in de crossen. Ik hoop aan het einde van het seizoen een mooie uitschieter te tonen, want er zit nog veel groei in, denk ik.”
