Voor 1e jaars belofte Thor Verleysen leek de overstap naar het continentale niveau de gedroomde start van een nieuw hoofdstuk bij de U23. Een ploeg die in hem geloofde, een structuur om in te groeien en een kalender vol grote koersen. 6 maanden later is die droom abrupt verstoord. Zijn ploeg trekt er na dit seizoen de stekker uit, waardoor de 19-jarige renner uit Erpe-Mere onverwacht op zoek moet naar een nieuw team.
Hoopvol
Het nieuws kwam hard aan, vertelt de voormalig Avia-junior. “Ja, dat is toch wel een serieuze domper als je zoiets te horen krijgt.” De onzekerheid over zijn toekomst weegt, zeker omdat de plannen anders waren. “De bedoeling was om toch een toekomst bij de ploeg uit te bouwen, om te kunnen groeien en van al die ervaren jongens bij te leren op het continentale niveau. Dat zal in deze setting dus niet gebeuren.”
Hoewel er van buitenaf al wat geruchten de ronde deden, bleef Verleysen hoopvol. “Op zich had ik er wel een goed oog in. Ik dacht wel dat er een oplossing gevonden ging worden.” De uiteindelijke beslissing kwam dan ook als een klap. Over de precieze redenen werd intern weinig gecommuniceerd. “Ze hebben er niet veel van gezegd. Ik denk wel echt dat ze hun best hebben gedaan om een oplossing te zoeken en dat het gewoon niet mogelijk was om verder te gaan.”
Het contact met de ploeg kwam vorig jaar rechtstreeks tot stand via een Nederlandse ploegleider. “Ze hebben mij zelf gecontacteerd”, legt de Oost-Vlaming uit. “Na een online meeting over de structuur van de ploeg was het plan inderdaad dat ik daar waarschijnlijk zelfs in 2027 ging rijden.” Een plan dat nu noodgedwongen van de baan is.
Strijd met het eigen lichaam
Alsof het nieuws over zijn ploeg nog niet genoeg was, kende Verleysen ook een moeilijke aanloop naar het seizoen. Een hardnekkige knieblessure speelde hem parten. “Voor mij was het een heel moeilijke winter”, geeft hij toe. “Ik heb gesukkeld met een knieblessure, waardoor ik toch 3 keer een 2 weken echt stil heb gelegen en niet heb kunnen trainen.”
Die tegenslag heeft zijn sporen nagelaten. “Ik heb persoonlijk het gevoel dat ik nog niet de stappen heb kunnen zetten die ik vooraf had gewild, om te laten zien waartoe ik in staat ben. Conditioneel heb ik het gevoel dat er nog veel meer in zit.” Toch pikt hij ook de positieve punten mee. “Ik heb veel bijgeleerd natuurlijk, zeker in die mooie, grote koersen. Daar doe je veel ervaring op.”
De blessure, het frictiesyndroom waar wel meer renners mee kampen, vraagt elke dag weer zijn aandacht. “Ik moet de spieren rond de knie activeren en goed verzorgen zodat die niet overbelast geraken. Want met ene pijnlijke knie kan je niet fietsen.” Voorlopig is de pijn onder controle en een operatie niet nodig, maar het blijft een aandachtspunt. “Als ik die last ooit zou terugkeren, zou het misschien wel tot een operatie kunnen komen om er dan definitief van af te zijn.”
Manager?
Ondanks de onzekerheid en de fysieke malheur, blijft de motivatie intact. Verleysen wil het seizoen in schoonheid afsluiten. “Ik ben de ploeg gewoon dankbaar dat ze mij deze kans hebben gegeven, dat ze in mij hebben geloofd. We willen met iedereen samen nog een sterk seizoen proberen rijden om het hoofdstuk toch mooi af te sluiten.”
Een manager heeft hij niet, en dus neemt Verleysen het heft in eigen handen in de zoektocht naar een nieuwe werkgever voor 2027. “Ik ben zelf van plan om wat contact te zoeken met teams. Ik hoop op het continentale niveau te kunnen verder koersen en mijn droom na te jagen om ooit prof te kunnen worden.” Wakker liggen van de situatie doet hij niet. “Het is natuurlijk even leven in onzekerheid, maar ik probeer me te focussen op dit seizoen.”
De combinatie met zijn deeltijdse studies Sociologie aan de Universiteit Gent vergt een goede planning, maar is voorlopig haalbaar. Zijn focus ligt nu op presteren, in de hoop een nieuwe ploeg te overtuigen van zijn kunnen. “Ik ben er gewoon van overtuigd dat ik mits een vlekkeloze winter zonder die knieproblemen echt nog veel stappen kan zetten. Ik hoop dat ik mij aan een nieuwe ploeg kan tonen en mij kan bewijzen.” Een warme oproep van een renner die ondanks de tegenslag weigert zijn droom op te geven.
