Voor 1e jaars belofte Liam Geurts van Sport en Moedig Genk staat er binnenkort een uitdaging van formaat op het programma. Geen klassieker of rittenkoers, maar de Econopolis Grenspalenklassieker Borderride: een graveltocht van 380 km door de Benelux-grensstreek. Een test voor het materiaal, maar vooral voor lichaam en geest. Geurts ruilt zijn vertrouwde wegfiets in voor een offroad avontuur dat zijn grenzen zal verleggen.
Puncher met ambities
Liam Geurts is geen onbekende in het Limburgse wielerpeloton. “Ik heb 2 jaar bij de aspiranten van Genk gereden en ik daar doorgegroeid tot op vandaag”, vertelt de renner uit Lanaken. Zijn progressie werd vorig jaar beloond. “Als 2e jaars junior ben ik provinciaal kampioen geworden. Dat jaar heb ik 3 overwinningen behaald, dus het was een mooi seizoen.” Hij omschrijft zichzelf als een puncher. “In dat type koersen kan ik altijd iets meer, ja. Ik ben niet heel erg goed op de langere klimmen, maar ik kan ook daar wel mee.”
De overstap naar de beloftecategorie bracht nieuwe uitdagingen, maar Geurts koos bewust voor zijn vertrouwde omgeving bij Sport en Moedig Genk. “Als je naar een grotere ploeg gaat, moet je nog harder vechten voor je plaats in de grote wedstrijden”, legt hij uit. “Nu ben ik zowat zeker om de meeste wedstrijden op hoger niveau te kunnen rijden. Het feit dat ik hier al wat langer zit, geeft me een beetje meer standvastigheid.”
Zijn aanpak lijkt te werken. Geurts reed dit seizoen al een programma met onder meer de Memorial Tuur Hancke in de Beker van België en de UCI 1.2 Muur van Hoei Classic. Het is een leerschool op het hoogste niveau voor beloften, maar zijn volgende grote beproeving vindt hij naast de wedstrijdkalender. Een leeg raceweekend in zijn agenda werd de aanleiding voor een uitzonderlijk plan.
Uitdaging van 380 km
“Het weekend van 13 en 14 juni zijn er geen wedstrijden in de buurt”, vertelt Geurts. “Op een bepaald moment liet m’n papa vallen om de Borderride van Bram (Tankink, red). De afstand deed me wel even slikken. 380 km met zoveel hoogtemeters…. Maar ik ga het toch maar doen.” De voornaamste drijfveer is de pure uitdaging. “Het is een leuke challenge en we kennen Bram redelijk goed, wat het nog leuker maakt.”
De connectie met de voormalige profrenner komt via zijn vader, Bart Geurts. “Papa heeft vroeger veel met Bram getraind en hij helpt ook geregeld met zijn evenementen.” Waar zijn vader, die ook deelneemt, de tocht over 2 dagen spreidt, wil Liam Geurts het in 1 keer proberen. De reden is even simpel als ambitieus. “Het is toch meer uitdaging om het in 1 keer klaar te spelen. Ik wil me ook wel eens meten met Bram. Daar ben ik wel eens benieuwd naar. Ik ga hem proberen volgen.”
Een specifieke voorbereiding op zo’n extreme afstand is er niet. “Mijn langste rit tot nu toe is 210 à 230 km. Op zoiets kan je je toch niet echt voorbereiden”, geeft hij toe. “Het wordt vooral blijven afzien en er toch maar willen geraken.” De laatste weken schroefde hij zijn duurtrainingen wel op. “Ik heb een paar sessies van 6 uur op de fiets gedaan, maar de Borderride is natuurlijk nog van een andere orde.”
Pittig parcours met een duidelijk doel
Na een korte studie van het parcours weet Geurts wat hem te wachten staat. “Het is een pittig parcours”, analyseert hij. “De eerste 60 km is het wat vlakker, maar dan kom je echt in het zwaarste gedeelte. De laatste 80 km is dan weer meer bergaf.” Het zwaartepunt ligt dus duidelijk in het midden van deze uitputtingsslag. Hij kijkt er niet tegenop. “Ik heb er zelf voor gekozen om het te doen, dus ik denk niet dat er me echt iets gaat kunnen tegenhouden.”
Het plan voor onderweg is duidelijk. “Ik ga gewoon proberen om bij Bram te blijven, als het lukt”, zegt hij vastberaden. “En anders gewoon proberen niet te hoog in mijn zones te rijden, zodat ik al niet halverwege helemaal kapot zit. Er zullen toch momenten komen dat je er echt doorzit, maar het is de kunst om in het begin niet te gek te doen.” Zijn vader, die ook zijn trainer is, zal hem ongetwijfeld van de nodige raad voorzien.
Uiteindelijk gaat het voor Geurts niet om winnen of verliezen, maar om de ervaring zelf. Het is het opzoeken van zijn fysieke en mentale limieten, ver weg van de hectiek van een beloftenkoers. “Ik kijk vooral uit naar de ervaring. Echt wel gewoon eens kijken hoe ver mijn lichaam kan gaan in zo’n rit.”
