Het is een slechte gewoonte. Maar zodra ik wakker ben – na een stevige ronde snoozen wel te verstaan – moeten die social media eraan geloven. Heel kort. Oké, dik 10 minuten. Eind vorige week was het wakker worden met de 1e overwinning van Peter Sagan. Ik ben zelden zo goedgezind uit bed gestapt. Ondanks een ochtendhumeur. Het peloton ontwaakt. De koers ontwaakt. Eindelijk.
Het aftellen naar de Omloop is begonnen. Toegegeven, het is voor mij nog altijd de échte start van het seizoen. En dit jaar draaft de Omloop nog net iets dominanter door het hoofd. Dat parcours. Die finale. De Muur. Ja, vooral dat. De Muur. Uitkijken naar de Omloop was nooit zo intens. De Muur brengt automatisch magie. De Muur geeft automatisch cachet. Uitkijken naar de 1e winnaar van de Omloop Het Nieuwsblad met de Muur onderweg. Greg Van Avermaet droomt ongetwijfeld van 3 op een rij, zéker met de Muur als kroonjuweel van de finale.
Een mens moet ook dromen bij het begin van het jaar. Niet vasthouden aan ontelbaar veel goede voornemens waarvan halverwege februari toch niets meer overblijft. Ik heb mezelf niet in het hoofd gestoken om tegen oktober 10 kilometer te kunnen lopen. Aan 1 stuk. Al zou ik het graag willen. Ik heb mezelf wel in het hoofd gestoken dat ik Pinkstermaandag in de auto stap en koers zet richting Italië. Omdat ik jaar in jaar uit droom over de schoonste grote ronde die er is. De Giro. De plek waar m’n hoofd tot rust komt, m’n hart het enthousiasme amper kan bijhouden en wielerliefde ieder jaar weer een diepere betekenis krijgt. Amore infinito.
Massasprints
Amore infinito. Ook voor massasprints. Ze zijn te hectisch om naar te kijken, maar te schoon om pas in herhaling te zien. Je moet ze live beleven. Je moet de spanning voelen. Je moet de chaos zien. Om dan, als het deurtje vooraan opent, het duiveltje uit z’n doosje te zien springen. En na wat ik deze week zag, is de nieuwsgierigheid naar het nieuwe seizoen niet meer te stoppen. Peter Sagan, met een niet zo geslaagde tattoo. André Greipel, die helemaal back in business lijkt te zijn. En dan Caleb Ewan, de man met de meest fenomenale sprintstijl van het moment. Gevaarlijk ver over het stuur, maar onwaarschijnlijk imponerend om te zien. En toch.
Toch kijk ik stiekem heel erg uit naar Fernando Gaviria. Er is iets met hem dat anders is dan alle anderen. De jongen van wie we verwachten dat hij misschien dit seizoen al in de grote klassiekers een neus aan het venster komt steken. Hij kan de afstand en de hellingen overleven, dat bewees het wereldkampioenschap in Bergen. Die laatste kilometer dacht ik écht dat hij misschien wel de regenboogtrui zou dragen. Hij werd 8e. Maar, rangschikte zichzelf zo wel netjes bovenaan mijn lijstje met namen die ik, sinds de stages begonnen zijn, met enige aandacht volg.
Hol open
Al is er nog zo veel schoon volk in eigen land. Het zwart, geel en rood van Oliver Naesen. De jongen die elk jaar gigantische stappen gezet heeft. En hopelijk zal blijven zetten. Een interview met de man met de charmante glimlach is altijd genieten. Hij heeft het hart op de tong, net op dezelfde manier als z’n koersstijl. Rijden met het hol open. Zelden omkijken. Durven verliezen. Want wie durft verliezen, kan winnen. Zo simpel is het soms. En dat is wat de doorsnee wielersupporter graag ziet.
Wat de wielersupporter vooral curieus maakt, is de entree van Wout van Aert. Zondag nog Belgisch kampioen in het veld, heel binnenkort tussen de grote jongens op de weg. Dat hij daar z’n mannetje kan staan, weten we al. De vraag is wat hij doet in klassiekers. Hij zal met enige stress naar het wegseizoen toeleven. Er is al zoveel over gezegd en geschreven. En iedereen zal wel weer willen vergelijken met die andere jongen uit het veld. Tot vervelens toe. Maar, op de weg zal dat het geval niet zijn. Daar begint hij aan een blanco blad, terwijl dat andere talent zijn pijlen op het mountainbiken richt. (nog zoiets om in de gaten te houden)
Killersinstinct
Al denk ik dat er 1 ding is waar heel Vlaanderen z’n wielerhoop op vestigt. Greg Van Avermaet mag nu echt wel de Ronde van Vlaanderen winnen. Het is tijd. En de tijd is rijp. Hij is rijp. Hij heeft het killerinstinct met de paplepel binnen gekregen de voorbije seizoenen. Tijd om te oogsten wat gezaaid werd. Al is het altijd makkelijker gezegd dan gedaan. En nuchtere Greg is de 1e die dat zal bevestigen. Een eigenschap van de Parelvissers?
Tom Dumoulin. Gianni Moscon. Dylan Teuns. Jasper Stuyven. Sam Oomen. Marcel Kittel. Geraint Thomas. Sonny Colbrelli. Philippe Gilbert. Rigoberto Uran. Esteban Chaves. Nairo Quintana.
Elia Viviani. Michal Kwiatkowski. Michael Matthews. Julian Alaphilippe. Primoz Roglic. Matteo Trentin. Jens Keukeleire. Emanuel Buchmann. Thomas De Gendt. Jack Bauer. Jürgen Roelandts.
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Eindelijk, de koers ontwaakt.
Good luck guys.
Please, entertain us!
