De coronacrisis legt maar weinig mensen windeieren en Jelle Camps uit Boortmeerbeek kampt sinds een week of 10 ook nog eens met ernstige rugklachten. Zijn voorbereiding op de crosswinter loopt dan ook verre van gewenst. De laatste jaars belofte van Pauwels Sauzen-Bingoal hoopt er eind oktober weer te staan, maar de vraag is of dat realistisch is. In ieder geval kan deze winter bepalend worden voor de rest van zijn carrière.
Jelle Camps reed geen onverdienstelijke winter 2019-2020, maar wellicht had hij er zelf toch iets meer van verwacht. Na een deugddoende rust hervatte hij de trainingen en hoewel dat goed liep, ging het op een paar dagen van kwaad naar erger. “Nu zo’n 10 weken geleden kreeg ik na een training pijn in de rug”, opent hij. “Rugpijn, dat is niet zo vreemd voor een wielrenner, dus ik maakte me niet direct veel zorgen. Maar ’s anderendaags kwam de pijn al terug na een uur fietsen en de dag nadien moest ik al na een half uur afstappen. De ochtend erop geraakte ik mijn bed niet uit. Dan weet je dat je moet ingrijpen.”
1 dag buiten, 2 binnen
De diagnose was iets complexer dan gehoopt. “Ik kreeg te horen dat ik een annulusscheur en discusbulging had tussen wervel L3 en L4 op de discuswervelschijf. Het geeft een soort continu drukkend gevoel dat ik een hele tijd voelde. 5 tot 6 weken heb ik niks kunnen doen door de aanhoudende pijn, waarna ik ben begonnen met mobilisatieoefeningen bij de kinesist. Een week later ben ik weer de fiets opgestapt. Mijn rug was structureel gezien in orde, dus was het belangrijk dat de spieren opnieuw snel zouden wennen aan de houding op de fiets.”
“Om de 2 dagen heb ik wat volume opgedreven op de rollen. Momenteel kan ik zonder veel pijn ’s ochtends anderhalf uur op de rollen rijden en ’s avonds nog een uurtje. Op de weg, wat toch een groot contrast is, geraak ik aan een uurtje. De impact van buiten fietsen voel ik zeer goed, die reactie op mijn lichaam is nog behoorlijk groot. De 2 dagen die daar dan op volgen dien ik me dan ook te beperken tot de rollen. Maar ik zit toch alweer 12 uur per week op de fiets, dus ik kan toch al een beetje een basis leggen.”
Belangrijk jaar
Een ideale voorbereiding voor de crosswinter is het echter allesbehalve. “Dat is helaas zo”, beseft Camps. “Ik was nochtans goed begonnen, wezen de testen uit. Ik zou deze periode moeten koersen om te bouwen naar de winter toe, maar dat valt nu allemaal in het water. Dat is niet makkelijk. Ik weet ook niet of ik klaar kan geraken tegen oktober. Op de rollen rijden, is nog heel iets anders dan op de weg. En de vergelijking met het veld is nog van een andere orde. Draaien, keren, optrekken, dat is nog van een heel ander niveau. Geen idee wanneer ik daartoe weer in staat zal zijn. In het slechtste geval ben ik alles samen 7 maanden buiten strijd, hebben ze mij gezegd.”
Maar een coureur zou geen coureur zijn als daar wat van af kan. “Ik heb geen andere keuze dan hard te werken, maar ik hoop eind oktober of begin november er opnieuw te staan. Helaas kan ik nog niet goed inschatten of dat een realistische doelstelling is. Het wordt nochtans een belangrijke winter, want ik ben laatste jaars belofte en heb nog geen vast contract. Het zal erop of eronder zijn. Ik hoop dat ik in januari op topniveau ben en kan laten zien dat ik het waard ben om een profcontract te krijgen.”
