Met duidelijke voorsprong maakte Giel Lejeune op het BK veldrijden voor 2e jaars nieuwelingen zijn favorietenrol waar. Op de 1e helling schudde hij de concurrentie al af. De pion van Team Deschacht-Hens-Maes werd op geen enkel moment bedreigd. Op technisch vlak reed hij een quasi perfecte titelstrijd. Thomas Verdonck en Seppe Sprangers konden hem nooit onder druk zetten. Met een kleine minuut voorsprong pakte hij 1 jaar na het zilver in Lokeren z’n 1e Belgische titel.
11e zege
De Vlaams-Brabander werkte op technisch vlak een perfecte race af. Ook de passages in de beide zandbakken liepen zo goed als foutloos. “Op 1 keer na, dan moest ik vroeg van de fiets springen”, weet Lejeune. “Voor het overige had ik vandaag een geweldige dag. Het plan was om kort na de start vooraan te zitten. Zodat ik nadien mijn eigen ding kon doen en de druk van de concurrenten helemaal weg was. Dat lukte perfect.”
Want op de 1e klim liep Lejeune door. Hij ging over Thomas Verdonck en Daan Wilmsen. “Boven op die klim had ik 5 meter, een voorsprong die ik verder kon uitbouwen. Ik merkte dat Thomas Verdonck en Seppe Sprangers achter mij reden. Hen had ik vooraf ook op het podium verwacht. Daarna probeerde ik de focus te bewaren zodat ik foutloos bleef. Risico’s heb ik niet meer genomen. Het enige waaraan ik tijdens de slotronde dacht, was zo rap mogelijk aan de finish komen. Waarvoor ik verder een foutloos parcours moest afleggen. Toen ik een laatste keer de materiaalpost passeerde, wist ik dat de titel binnen was.”
Zodat de frêle kerel, recent winnaar van de Duinencross in Koksijde en in Vilvoorde van het Vlaams-Brabants kampioenschap, zijn hoofddoel van deze winter bereikte. Het Belgisch kampioenschap is z’n 11e overwinning dit seizoen. Elke veldrit waar de Vlaams-Brabander startte, haalde hij het podium. Op de Kleebergcross na. “Dit kampioenschap is de kers op de taart”, glundert Lejeune. “Jawel, techniek heb ik op jonge leeftijd. Ik ben vroeg op de fiets gesprongen, daarna op de crossfiets. Op die crossfiets ben ik uiteindelijk verliefd geworden.”
Den Arend
Ook bondscoach Sven Vanthourenhout ziet dat de jonge Vlaams-Brabander talent heeft. Zonder twijfel wordt hij volgend veldritseizoen bij de overstap naar de junioren 1 van de goudhaantjes in de nationale selecties voor Wereldbekers en internationale kampioenschappen. Bovendien heeft hij nu al een vrij grote aanhang. Tijdens de podiumceremonie in Meulebeke lieten zij zich heel duidelijk horen.
“In Kortrijk-Dutsel, een deelgemeente van Holsbeek, heb ik een supporterslokaal”, verduidelijkt Lejeune. “Nog niet zo heel lang. Mijn supportersclub in Den Arend telt circa 70 leden. Inderdaad, ze maken heel veel lawaai. Dat gaf tijdens dit kampioenschap extra moed. Als je die mannen hoort, geeft dat een extra kick. Inderdaad, mijn vader is vaste klant in Den Arend. Vandaar dat daar een supportersclub werd opgericht.”
Papa heeft ook tijdens de crossen van zijn zoon een taak. “In de materiaalpost neemt hij mijn fiets aan”, vertelt Lejeune. “Gill Sempels, de man met de blauwe jas, is mijn mental coach. Hij reikt me in de materiaalzone de fiets aan. Inderdaad, dat deed hij vandaag eveneens perfect. Net voor de trappen stak hij mijn fiets telkens op perfecte hoogte over mijn schouder. Enkel in de slotronde haperden we eventjes, maar toen was het verschil al gemaakt.”
Trainer Camps
In elk geval is deze Belgische titel voor Team Deschacht-Hens-Maes een opsteker. Want met de profs heeft het team deze winter vooral tegenslagen te verwerken. Lejeune verdedigt sedert 1 september 2023 de kleuren van de crossploeg van Bart Verschueren. “Neen, met de profs van de ploeg trainde ik nog niet”, aldus de Vlaams-Brabander. “Tot nog toe heb ik enkel 1 keer getraind met de beloften en de vrouwen van het team.”
Voor de Vlaams-Brabander is cross de hoofdbezigheid. “Nu gaat het heel goed, maar ik besef dat het steeds moeilijker en moeilijker zal worden”, gaat Lejeune verder. “Ik probeer hard te blijven werken om steeds verder te groeien. Dat ik hier sta met de 3-kleur heb ik voor een belangrijk stuk te danken aan mijn trainer Jelle Camps. Dankzij hem ben ik een stuk sterker uit het wegseizoen gekomen. Nu doe ik verder tot en met Oostmalle. Om dan een langere rustperiode in te lassen.”
