Jens Vandenbogaerde (31) is terug van weggeweest. Na het overwinnen van zijn burn-out zit er opnieuw schot in de loopbaan van de meervoudige West-Vlaamse kampioen. “Ik heb dankzij mijn ploegmaats Mathias Vanoverberghe en Gilles Borra het koersplezier teruggevonden. Mijn eerstvolgende zege zal specialer zijn dan alle voorgaande.”
27 zeges op een jaar
Jens Vandenbogaerde, die ooit op weg leek naar een profcontract bij het team van Hilaire Van der Schueren, was jarenlang een pletwals bij de eliterenners zonder contract. In 2018 werd hij met 27 zeges nationaal zegekoning. Het jaar nadien won hij 20 keer. In 2016 kroonde hij zich tot provinciaal kampioen. 3 keer slaagde hij erin om zichzelf op te volgen. In het coronajaar 2020 mocht hij door het wegvallen van de provinciale titelstrijd zijn trui behouden.
“In die periode begon het fout te gaan. Ik heb toen te veel van mezelf geëist, op alle vlakken”, bekent hij. “Ik was dag en nacht in de weer. Naast mijn job bij de NMBS werkte ik voluit mee aan de bouw van onze woning in Orroir (aan de Waalse zijde van de Kluisberg, red). Ik verwaarloosde mijn training.”
“Toen er plots weer mocht gekoerst worden, probeerde ik het zaakje te forceren. En dat is me slecht bekomen. Ik botste op mijn limieten en deemsterde volledig weg. Uiteindelijk zat ik ook 7 maanden thuis. Werken lukte niet meer. Vechten tegen een burn-out valt niet te onderschatten. Alleen red je het niet. Ik heb veel gehad aan mijn vriendin, ouders en teamgenoten.”
Donkere periode
“Ik heb een poos getwijfeld over het verderzetten van mijn wielercarrière, maar finaal wilde ik niet op zo’n manier afzwaaien”, geeft Vandenbogaerde mee. “Stilaan kwam ik boven water. In het gezelschap van mijn kompaan Mathias Vanoverberghe begon ik opnieuw te trainen en van het fietsen te genieten. Hij heeft me door mijn donkere periode geloodst.”
“Afgelopen winter stelde Gilles Borra, die koos voor Wielerteam Decock-Van Eyck-Van Mossel Devos Capoen, voor om samen met Mathias een periode in Spanje te trainen. Stap per stap voel ik me dankzij mijn degelijke opbouw weer renner worden, maar nog belangrijker is dat mijn leven opnieuw op de rails zit.”
“Bij de NMBS verdiende ik goed mijn boterham, maar op 6 jaar tijd had ik 80 vakantiedagen niet kunnen opnemen. Ik kon in die periode zelf maar moeilijk mijn koersagenda vastleggen. Pas daags voor een koers wist ik of ik vrijaf zou kunnen nemen. Dat vrat aan mij. Toen Gilles Borra me vroeg om vertegenwoordiger te worden in zijn sanitairbedrijf Duolar (dat sponsor is van het vrouwenteam Duolar-Chevalmeire Cycling Team, red) heb ik niet getwijfeld. Sinds april ben ik in dienst. Ik voel me goed in mijn nieuwe job. Nu kan ik tenminste zelf mijn planning maken. De combinatie met het wielrennen verloopt een pak vlotter.”
Tiegemberg
En dat is ook al aan zijn uitslagen te zien. In het provinciaal kampioenschap tijdrijden in Ruddervoorde-Baliebrugge moest hij enkel Gilles Borra laten voorgaan. “Die 2e plaats heeft een grote betekenis voor mij. Daar heb ik gevoeld dat ik bijna weer de oude ben. Mijn kracht is terug. Ik kan momenteel al 2 koersen per week aan. Voor 4 wedstrijden zoals destijds is het nog te vroeg, maar het gaat vooruit. Ja, ik verwacht 1 en ander van het PK voor eliterenners zonder contract en beloften van zondag 30 april 2023 in Tiegem. Mathias Vanoverberghe is volgens mij de te kloppen man. In zijn spoor wil ik me tonen in deze uitputtingsslag. We moeten 11 keer de Tiegemberg en de Hellestraat over. Er zullen niet veel renners de slotronde ingaan. De sterkste zal winnen.”
“Reken maar dat ik voortaan zal kunnen leven met een 2e plaats. In mijn topjaren was enkel winnen goed genoeg. Ik sliep slecht toen ik verloor. Ik heb te weinig genoten van mijn mooie prestaties. Na al wat ik meegemaakt heb, weet ik nu wel beter. Ik hoef geen 20 koersen per jaar meer te winnen. Af en toe eens triomferen volstaat. Ik wil me ook en vooral amuseren.”
Opmerkelijk is dat Vandenbogaerde ondanks zijn 2 moeilijke seizoenen nog altijd deel uitmaakt van het team van sportief manager Luc Courtens. “Ik ben hem dankbaar. Hij bleef in mij geloven”, vertelt de uitgeweken Zwevegemnaar. “Ik had deugddoende gesprekken met hem. ‘Neem je tijd, je zal terugkeren’, heeft hij me vaak gezegd. Ik ben blij dat hij gelijk zal krijgen.”
