Vrijdagvoormiddag werd het WK-parcours in Glasgow 2 uur lang opengesteld voor alle renners die graag eens het rondje wilden verkennen. Ook wij stapten op onze fiets en reden enkele keren over de 7 bultjes die er gelegen zijn. De vibes van Leuven doken met dank aan de gastvrije Schotten op en ook het rondje doet denken aan het lokale circuit in 2021. Met een regenbui kan er helaas ook gevreesd worden voor een danswedstrijd op bruine zeep.
Klassieke types
Er is altijd veel te doen om het WK-parcours, dat hoort ook een beetje bij de sfeer. Hoewel de aanloop verschillend is, komt elke wegwedstrijd uiteindelijk terecht in de Schotse hoofdstad om er het circuit van 14,3 km te rijden. In dat rondje liggen 193 hoogtemeters en meer dan 40 bochten. De profs moeten dit rondje maar liefst 10 keer doen, waardoor er 3.570 hoogtemeters moeten worden betwist. Ideaal voor de klassieke types.
In Glasgow wordt er vooral veel gepraat over de Montrose Street. Deze klim van 200 meter aan 7,7% rijden de toppers echter in 20 seconden naar boven (de KOM staat op 19, Ellen van Dijk deed er 1 seconde meer over), dus er is niet veel tijd om het verschil te maken. De Montrose Street doet wat denken aan de Wijnpers, maar dan een kortere versie. De weg is breed en vrijdag stonden er al veel toeschouwers verzameld. Vermoedelijk wordt dit de plek waar niet zozeer de koers, maar wel het supportersfestijn losbarst.
De Montrose Street ligt op anderhalve kilometer van de meet. Opvallend is dat het ook in de laatste kilometer nog bochtig blijft en de laatste rechte lijn aan George Square ook maar 400 meter lang is. Dit lijkt niet gemaakt voor een massasprint, al valt het te betwijfelen of een grote groep hier arriveert. Gezien de hoogtemeters, het draaien en keren en het sterke deelnemersveld is de verwachting dat er stevig geschift zal worden.
Sloopwerken
Na de aankomst ligt ook de St Vincent Street en die doet eigenlijk meer pijn dan de Montrose. Het gaat hier een goede 500 meter aan 5% bergop en dat is een langere inspanning. Op het begin zal het allemaal nog vlot te doen zijn op de grote molen, maar hier zullen de mindere goden stap voor stap gesloopt worden.
Na deze helling zit het enige stuk waar een grote groep echt in het voordeel kan zijn. Over lange, licht dalende wegen gaat het naar het Kelvingrove Park, waar de gelijknamige rivier stroomt. De Art Gallery and Museum is ook het mooiste punt van het parcours. Tussen het groen waan je je even ergens helemaal anders dan in een grootstad.
Na het park ligt het zwaartepunt van het rondje met enkele hellingen die elkaar snel opvolgen. Gilmorehill (200 meter aan 5%), University Avenue (200 meter aan 5,7%), Great George Street (320 meter aan 7,8%) en de helling door het park (400 meter aan 6,2%) zijn allemaal niet erg lang, maar opgeteld worden het kuitenbijters. Tussendoor is het draaien en keren, je krijgt hier als renner nooit rust. Bovendien heb je weinig aan de luwte van een peloton, tussen de gebouwen zal de wind ook nooit vrij spel krijgen.
Spektakel of festi-val?
Waar Montrose aan de Wijnpers doet denken, is Scott Street een korte versie van de Smeysberg. De helling is nog geen 200 meter lang, maar er zit een stuk in aan 20% en je moet hier tijdig schakelen, voor je volledig stil valt. De wattagemeter zal hier 4 cijfers aangeven, anders geraak je niet over dat rotding. Daarna is er ook nog de Cathedral Street, maar die is over 550 meter maar 3,8% lang en dus onderdeel van de sloopwerken die de renners een hele dag zullen moeten ondergaan.
Het stadscircuit is op de meeste plaatsen breed en het rondje is zeker zwaar genoeg. Door het bochtenwerk zijn de aanvallers snel uit het zicht, zij vinden hier een parcours op hun maat. Denk aan types als Remco Evenepoel, Kasper Asgreen en Ben Healy. Helaas is er ook een keerzijde van de medaille, want het parcours is op heel wat plekken vrij gevaarlijk. Steentjes op de beklimming, tegeltjes in afdalingen, gaten in het wegdek, wegdekpotjes in de bochten… Dat maakt dat het bij een regenbui – niet ondenkbaar in Schotland – wel eens fietsen over bruine zeep wordt. Spektakel, dat wel, maar laat ons toch maar hopen dat altijd de beste wint.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en maak kans op een gesigneerd boek over de comeback van Remco Evenepoel! (winnaar wordt op 1/9/2023 bekendgemaakt)
