Vorig jaar won hij op de weg 12 koersen, dit seizoen leek het maar niet te lukken. Tot deze week. In het Schotse Perth kroonde Lars Van Coppenolle (26) zich tot wereldkampioen Gran Fondo 19 tot 34 jaar. Diep in de finale glipte hij weg uit een 1e peloton van circa 20 renners. Hij hield stand en won met 14 tellen voorsprong op de Italiaan Matteo Cigala en de Zwitser Matthias Studer.
Twijfels
“Ik dacht dat ik vorig jaar de code van het wielrennen gekraakt had”, vertelt Lars Van Coppenolle. “Want ik vermoedde dat ik de juiste balans had gevonden tussen trainen, werken, vrije tijd en koersen winnen. Dat gewoon overdoen was de bedoeling, maar het lukte niet. Met wat meer wedstrijden en enkele extra trainingen dacht ik dat het goed zou komen. Maar ik kreeg niet het gevoel dat ik wilde en zocht oplossingen.”
De West-Vlaming werd overmand door twijfels en zocht mentale rust bij André Vergucht, ervaren trainer uit het Oost-Vlaamse Zingem. “Via Jens Moerman van de Molenspurters kwam ik bij André terecht”, verduidelijkt Van Coppenolle. “Jens werkt veel en moet de overgebleven tijd goed benutten. Aan mijn trainingen heb ik niet veel veranderd. Intensief, maar niet superintensief. En vooral letten op voldoende rust inbouwen.”
In die periode kwam het parcours van het WK Gran Fondo – niet in Glasgow zoals bij de profs, maar in Perth – online. “Ik had snel door dat het iets voor mij kon zijn”, gaat Van Coppenolle verder. “Een wedstrijd over 160 km met circa 1.900 hoogtemeters. En met 2 hellingen van 6 km. Met Tom Plovie trok ik enkele dagen naar het Eifelgebergte om daar te trainen. We keerden terug via Herbeumont waar het voor mij bij de nieuwelingen begon tijdens een stage met de Vlaamse Wielerschool. Daar trainden we nog eens 2 uur.”
Frustratie
Zo stoomde de pion van amateurploeg Decock-Van Eyck-Van Mossel Devos-Capoen zich klaar voor het WK Gran Fondo. Tijdens de trip naar Schotland kreeg Lars Van Coppenolle tijd om allerlei tactische plannen te overlopen. “Ik start liefst met een plan, vooraf denk ik graag na over de aanpak”, beweert hij. “Zo was het mijn voornemen om me op de 2 lange beklimmingen telkens wat te laten uitzaken. Om die klimmen in spaarmodus te nemen.”
Op de 1e klim werkte dat plannetje perfect, op het 2e liep het totaal anders dan verwacht. “Ik liet me weer uitzakken, want op de 1e beklimming had ik gezien dat iedereen heel sterk was”, aldus Van Coppenolle. “Plots merkte ik dat er op de 2e klim toch scheuren in het peloton kwamen. Ik reed van groepje naar groepje en verscheen zo weer voorin. Wat me enige frustratie bezorgde, want ik vermoedde dat ik een belangrijke cartouche verschoten had.”
De laatste lange klim lag op circa 55 km van de streep. “Daarna ging het vooral in dalende lijn met af en toe een korte bult”, verduidelijkt de West-Vlaming. “Ideaal voor mij. Inderdaad, totaal anders dan het parcours van de profs in het centrum van Glasgow. Indien het WK Gran Fondo daar was betwist, was ik niet afgereisd. Bij ons was het een koers in lijn. Over goeie wegen met heel weinig bochten.”
Droom
In de finale van het WK werden een paar vroege vluchters opgeraapt. Circa 10 km van de finish zette Lars Van Coppenolle alles op alles. Met succes. “Heel moeilijk te zeggen wat deze wereldtitel betekent”, verrast hij. “Beste Gran Fondo-renner van de wereld mag ik zeggen, denk ik. Beste elite zonder contract van de wereld ook, vermoed ik. Misschien zelfs beste amateur van de wereld. Eigenlijk maakt het niet veel uit. Ik realiseerde een droom, iets speciaals.”
Toch zal deze wereldkampioenstrui voor hem weinig veranderen. “Denk niet dat ik met die trui bij ons in de kermiskoersen bij de elite zonder contract mag rijden”, zucht Van Coppenolle. “Ik zal nog een Gran Fondo moeten rijden om die trui te kunnen aantrekken. In oktober is er nog 1 in Varese. Misschien ga ik daar nog naartoe. Tenzij ik een andere wedstrijd moet rijden. Want ik blijf een kermiscoureur. Deze wereldtitel brengt daar geen verandering in.”
Ook in zijn manier van leven niet. Af en toe zet Lars Van Coppenolle, voltijds aan het werk bij ECS in Zeebrugge, een stapje in de wereld. Het is zijn manier om stoom af te laten. “Maar de voorbije maanden heb ik toch vooral voor het wielrennen geleefd”, glundert hij. “Enkel ter gelegenheid van de kermis in Oostkerke vorige maand heb ik me nog eens goed geamuseerd.”
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en maak kans op een gesigneerd boek over de comeback van Remco Evenepoel! (winnaar wordt op 1/9/2023 bekendgemaakt)
