Afgelopen maand zouden we perfect in 2 kunnen splitsen. Enerzijds werden mijn trainingswaarden en gevoel op training bevestigd in een wedstrijd bij de ECW, anderzijds kenden we op het einde van de maand een kleine setback door ziekte. Jammer genoeg brak de ziekte uit een week vooraleer ik naar Spanje zou vertrekken. Hierdoor zal de week in Lloret de Mar van cruciaal belang zijn om vooral de juiste dingen te doen en te denken aan de uiteindelijke doelen. Het belooft komende maand nog spannend te worden.
De juiste mensen
De maand maart 2024 stond na het stevige duurblok tijdens de krokusvakantie vooral in het teken van het afwerken van kwaliteitstrainingen. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik niet de beste leerling van de klas ben wat dat betreft, maar deze keer werkte ik de opgegeven trainingen fijntjes af en verliepen ze ook best wel goed. Het feit dat ik me opnieuw kan smijten voor dit soort trainingen, toont alleen maar aan hoe groot de honger en motivatie is om er opnieuw iets van te maken. Het is fijn om te voelen dat het vlammetje opnieuw brandt en dat is mede te danken aan de juiste mensen rondom mij.
Maart stond ook in het teken van een 1e testje, om te kijken hoe het met de conditie gesteld is en vooral om te weten te komen waar er nog verder aan gewerkt moet worden. Onder het motto “Je kan op training nooit zo hard gaan als in een wedstrijd”, startte ik op 17 maart 2024 in de ECW-koers van Lerinnes. De ECW is een nevenbond van de Waalse federatie, die wat kortere wedstrijden (+-80km) hebben. We kozen dit soort wedstrijd uit omdat deze te implementeren viel in onze trainingscyclus. Uiteindelijk gingen we ook niet van start om een resultaat te halen, maar vooral om beter en slimmer te worden.
De goesting in een wedstrijd was bovendien ook groot en ik merkte van bij de start dat ik mijn vertrouwde zelve was: direct mee koersen, het heft mee in handen nemen, strijden voor elke meter,… Het was fijn om op deze manier terug in competitie te zijn. Van begin tot het einde kon ik mijn aanvallende impulsen aanhouden en zijn we wijzer geworden voor de toekomst. Als kleine kers mocht ik als 3e Elite3 renner nog mee op het spreekwoordelijke podium. Missie geslaagd en vooral heel veel motivatie en goesting getankt om zo te blijven voortwerken. De aanpak met Jef (Vanhoof, red) lijkt meer en meer te werken en ik zie mezelf meer en meer groeien richting de renner die ik zo graag opnieuw wil zijn.
Cornflakes terugbetaald
De eerste dagen na de wedstrijd in Lerinnes nam ik wat gas terug. Enkele nachten met minder slaap, in combinatie met wat stevigere trainingen, zorgden er voor dat ik eerst wat wilde herstellen. Op woensdag en donderdag werkte ik 2 hele mooie trainingen af en leek de trein terug vertrokken. Het was heel fijn om op die manier rond te rijden en eindelijk nog eens het gevoel te ervaren van op niveau te zijn, van vooruit te geraken.
Op vrijdagavond maakte ik na mijn werkdag de oversteek naar Spa. Er stond een familieweekend gepland met mijn ouders, broer en schoonzus, en hun 2 schatten van kinderen. Voor mezelf zou het een combinatie moeten worden van training en quality time met de familie. Inderdaad. Zou moeten worden.
Op zaterdagochtend stond ik op met een enorm zware maag, spierpijn, hoofdpijn… Ik bracht de ganse dag door in bed en geraakte voor geen meter vooruit. Ik heb geen hond en weet ook niet hoe ze zijn als ze ziek zijn, maar het betreffende spreekwoord was hier wel van toepassing. Na een hele dag ziek in bed gelegen te hebben en amper iets gegeten te hebben, besloot ik om 20u ook nog maar eens de slaap te proberen vatten, in de hoop dat het bij maar 1 dag zou blijven. Jammer genoeg bracht de nacht nadien weinig soelaas en hield barstende hoofdpijn mij nagenoeg de ganse nacht wakker. Bovendien was de eetlust nog niet terug en kreeg ik de nacht nadien een simpel kommetje cornflakes dubbel en dik terugbetaald. Shit happens, zeker? Letterlijk deze keer!
Geen Maasmechelen
Het was duidelijk dat een virus mij te pakken had gekregen en dan rest er maar 1 medicijn: rusten. Niet bij mijn favoriete trainingsmomenten, maar het is heel belangrijk om dit te respecteren en om vooral nadien niet te willen compenseren om zaken in te halen.
Zo weten we meteen ook weer onze volgende opdracht, tijdens mijn stage nota bene, om er voor te zorgen dat we niet opnieuw in een negatieve spiraal terechtkomen. Het zal zeer belangrijk zijn om goed te communiceren met Jef en om alleen maar te doen wat nodig is om mezelf terug beter te maken. Door het wegvallen van de gravelwedstrijd van 13 april in Maasmechelen hebben we wat langer tijd om volledig terug op onze plooi te komen. Tijd die we ook ten volle gaan proberen te benutten.
Gelukkig zijn er nog zekerheden in het leven: de goesting is terug, dat voel ik aan alles en stoppen bij de Elite2, kiezen voor mijn eigen weg, was een zeer goede keuze!
Tot snel!
Niels
