Het delirium nabij! In Booischot won Dylan Van Impe (31) voor het eerst bij de Elite 2. Een mijlpaal in het wielerleven van de kerel uit Merksem die nog maar een 6-tal jaar aan het koersen is. De pion van het Vetrapo B-Close Cycling Team grossiert dit seizoen in dichte ereplaatsen. In Galmaarden, waar ploegmaat Sander Devenijns won, mocht hij als 3e het interclubpodium op.
Te zwaar
Nog niet zo ontzettend lang geleden gaf de weegschaal van Dylan Van Impe 115 kilogram aan. Op een bepaald moment begon hij te leven als een pater en smolt het overtollige gewicht weg. En toch oogt de eliterenner zonder contract nog altijd niet superscherp. Want de weegschaal geeft toch nog steeds 90 kilo aan.
“Ik heb al scherper gestaan”, geeft de renner uit Merksem toe. “Afgelopen winter woog ik 82 à 83 kg. Eigenlijk zou ik wat beter op mijn eten moeten letten. Gemakkelijk is dat niet. Trainen doe ik wel veel. Eigenlijk is dat al een beetje een verslaving geworden. Wekelijks zit ik 600 tot 700 km op de fiets. Na de werkuren, want van 9 tot 17 uur ben ik aan de slag bij een expeditiebureau en sta ik in voor de verkoop van wagens voor Afrika.”
“Ik geef toe dat ik wat te zwaar sta”, gaat Dylan Van Impe verder. “De meeste koersen in Vlaanderen zijn biljartvlak met toertjes rond de kerktoren. Op het vlakke kan ik weg met mijn kracht. Hoewel, de interclub in Galmaarden vorige week zondag telde aardig wat hoogtemeters. En daar werd ik toch ook 3e.”
Leiderstrui
Dankzij die 3e plek prijkt Dylan Van Impe in de tussenstand van de Beker van België op de 2e plaats op slechts 8 punten van leider Wesley Van Dyck. De volgende manche van deze competitie is de 2-districtenpijl tussen Ekeren en Deurne. “We passeren daar op 300 meter van mijn deur. Daar de leiderstrui kunnen pakken: hoe schoon zou dat niet zijn?”, mijmert de steeds bijzonder ambitieuze Elite 2-renner.
“Voor de start van dit seizoen was 3 koersen winnen en voortdurend binnen de top 20 finishen mijn persoonlijke ambitie”, gaat Van Impe verder. “Een 1e zege is binnen. En ik eindigde dit jaar al 3e, 5e, 6e, 7e, 8e en nog eens 8e. Ik voelde dat winnen mogelijk was. Alleen had ik het misschien nu nog niet verwacht. Het gevoel dat ik had toen ik in Booischot als winnaar over de streep reed, is onbeschrijfelijk. De ban is gebroken. Er zullen er nog volgen want nu sta ik rustiger en veel zekerder aan de start van wedstrijden.”
Van Impe haalde op pinkstermaandag in de Grote Prijs Florian Vermeersch in Lochristi, eveneens een interclub, al een nieuwe top 10. “Er was 4 of 5 km van de streep een massale valpartij”, vertelt hij. “Toen zat ik al redelijk goed vooraan. Door die val zijn we, achter 5 koplopers, met een man of 15 kunnen wegrijden. Waardoor we konden spurten om de 6e plaats. In die sprint werd ik 2e.”
Geen feestjes
Enkel de jonge Gentse sprinter Artuur Torney was sneller dan Van Impe, die vorig seizoen ook al een paar dichte ereplaatsen haalde. “Na deze interclub reed ik met de fiets naar huis”, gaat hij verder. “Dat doe ik vaak, om mijn volume op te drijven. Daar word ik beter van. Hard trainen, veel kilometers doen, dat heb ik nodig. Alle opofferingen werden met die 1e overwinning beloond. Al 5 jaar heb ik geen druppel alcohol gedronken, niets meer gesmoord en blijf ik weg van feestjes.”
Van Impe, voor hij begon te koersen al een groot wielerfan, dankt de snelle progressie aan 2 mensen in zijn leven: kinesist Nicolas Van Beumen en zijn trainster Phara Vandereycken. “Voor het eerst ben ik deze winter blokken beginnen trainen”, beweert Van Impe. “Vroeger ging ik bijvoorbeeld 2 uur doelloos zonder intensiteit trainen. Om de 2 weken trek ik ook naar kine Nicolas. Hij is een beetje mijn vertrouwenspersoon. Daar kan ik mijn verhaal doen. Intussen masseert hij me een uurtje, zorgt hij ervoor dat alles goed zit. Ik ga blijven werken. De adrenaline die ik krijg door te koersen ervaar ik nergens anders in het leven. Ik voel ook dat ik nog progressie kan maken.”
