Zo zijn we dan wel. Met Jarno Widar wint voor het eerst een Belg de Giro Next Gen en als 1e jaars belofte is dat behoorlijk indrukwekkend. Bijgevolg verschijnen er nu tal van artikels en portretten over de 18-jarige Limburger, worden er vergelijkingen gemaakt en wrijven de supporters zich al in de handen. Nochtans is de roze trui geen garantie op een grootse carrière. De laatste 5 eindwinnaars tonen aan dat het échte werk nog moet komen.
Vraagtekens
Op de erelijst van de Giro Next Gen, vroeger liefkozend de Baby Giro genoemd, pronken grote namen als Francesco Moser, Marco Pantani, Gilberto Simoni en Danilo Di Luca. Toch staan ook heel wat renners op de erelijst zonder al te succesvol vervolg, zoals een reeks Sovjet-renners, maar ook recentere winnaars als Dainius Kairelis (een Litouwer zowaar) en de Colombiaan Cayetano Sarmiento, die 5 Grote Rondes reed maar vooral een goede quizvraag is geworden.
Op de erelijst volgt Jarno Widar Johannes Staune-Mittet op. Afgelopen week zagen we die nog volop in de aanval tijdens de Ronde van Zwitserland. De 22-jarige Noor komt uit voor Team Visma | Lease a Bike en won de Giro Next Gen in zijn 3e jaar bij de beloften. Hij kondigde aan het begin van het seizoen aan dat hij de beste renner ter wereld wil worden en mikt op het rondewerk. Bij de profs won hij reeds een etappe in de Czech Tour, maar wat het precies zal worden met deze jonge Noor, is nog koffiedik kijken.
Hetzelfde verhaal geldt voor de winnaar van 2022: Leo Hayter. De jongere broer van Ethan had in Vlaanderen al indruk gemaakt en gezien zijn naam was de zege in de Giro Next Gen ook geen verrassing. Hij won er 2 etappes en was bijna de volledige week leider. Met een bronzen medaille op het WK Tijdrijden nam hij afscheid van de beloftencategorie en sloot hij aan bij INEOS Grenadiers. Net zoals zijn broer is hij een beetje uit de spotlight verdwenen.
Nu al wereldtop
Dit jaar is het beste resultaat van Leo Hayter een 76e plaats in een etappe van de Ronde van Hongarije. Hij rijdt in functie van de ploeg, maar het is toch een enorm contrast met zijn carrière bij de jeugd. Ethan doet het dan wel beter, maar ook daar moet opgemerkt worden dat hij al meer dan een jaar droog staat, terwijl hij in zijn carrière toch al 18 profwedstrijden won. Op de baan was hij wel al aan het feest dit jaar, onder meer met een overwinning op het EK Omnium. Ook bij Leo staat voorlopig dus een vraagteken.
De 2 winnaars in de jaren daarvoor zijn inmiddels wel voltreffers gebleken. Juan Ayuso rekende in 2021 af met Tobias Halland Johannessen en Henri Vandenabeele en deed dat net als Widar in zijn 1e jaar bij de beloften. Een dik jaar later stond hij al op het podium van de Vuelta, enkele dagen voor zijn 20e verjaardag. Vorig jaar werd Ayuso in diezelfde Vuelta 4e en dit jaar 2024 schreef hij reeds de Ronde van het Baskenland op zijn naam. Hij is dus geen topper in wording meer, maar gewoon een effectieve topper.
Voor de winnaar van 2020 geldt quasi copy paste. Tom Pidcock werkte in coronajaar 2020 gericht toe naar de Giro Next Gen en sloeg op de 4e dag zijn slag met de dubbel als resultaat. In het eindklassement bleef Vandenabeele nog enigszins in de buurt, maar Kevin Colleoni volgde al op 5’54. Pidcock was ook al 3e jaars belofte toen hij de Giro Next Gen won. Een jaar later zegevierde hij in de Brabantse Pijl en inmiddels voegde hij ook al de Strade, de Gold Race en een Tourrit op Alpe d’Huez toe aan zijn palmares. En dan hebben we het enkel nog maar over zijn successen op de weg.
Verloren in Colombia
Helaas is niet elke winnaar van de Giro Next Gen een succesverhaal. Kent u Andrés Camilo Ardila nog? De Colombiaan won in 2019 net na zijn 20e verjaardag de Giro. In zijn roze trui pronkte hij naast landgenoten Einer Rubio en Juan Diego Alba. De opvolger van Egan Bernal leek in de maak en UAE Team Emirates was er als de kippen bij om hem een 3-jarig contract voor te schotelen.
Vandaag oogt de oogst van de 25-jarige Colombiaan schraal. In 3 jaar UAE mocht hij geen enkele Grote Ronde rijden en toen zijn contract er afliep en hij een reddingsboei kreeg toegeworpen van Burgos-BH kwam er geen beterschap. Beide partijen namen zelfs vervroegd afscheid van elkaar. Ardila rijdt tegenwoordig voor Nu Colombia en werd recent 31e in de Vuelta a Antioquia. Het lijkt erop dat het beste al is geweest.
Het punt mag duidelijk zijn: de eindwinst van Jarno Widar is veelbelovend en door de steeds maar betere begeleiding van jonge renners lijkt een mooie carrière zeker in de maak. Toch blijft sport ook een onvoorspelbaar kantje hebben en heeft het ook geen nut om overbodig veel druk op de schouders van de Limburger te leggen. Maar dat wist u natuurlijk al lang.
[yop_poll id=”12″]
