Al sinds het begin van de Tour is Jonas Abrahamsen eigenaar van de bolletjestrui, al droeg hij ook enkele dagen het groen. Pas op zijn 28e komt de Noor helemaal aan de oppervlakte in het peloton en daar is een goede reden voor. De hardrijder vocht lange tijd tegen anorexia en pas door 20 kilo bij te komen, haalt hij het beste uit zichzelf. Dat juist hij nu de bergkoning is, betekent een overwinning van de koers op de magerzucht.
BMI onder de 18
Vorig jaar was Abrahamsen er al bij in de epische aanval van ‘de bende van Campenaerts’ richting Bourg-en-Bresse. Abrahamsen werd toen 3e na Kasper Asgreen en Pascal Eenkhoorn. Dit jaar kroonde hij zich tot bergkoning in de Ster van Bessèges, won hij ei zo na een etappe in de Tirreno na een lange aanval, werd hij op dezelfde manier 2e in Dwars door Vlaanderen en behoorde hij tot de sterkste renners in koers in de Tro-Bro Léon (5e), Circuit Franco-Belge (lang in de aanval), Brussels Cycling Classic (winst), Dwars door het Hageland (2e) en de Baloise Belgium Tour (lang in de aanval).
Bijgevolg stonden er 3 uitroeptekens achter de naam van Abrahamsen op de startlijst van de Tour de France 2024. Hij stelde niet teleur en vocht zich als een matador naar de bergtrui. In Bologna was hij er opnieuw bij vooraan en werd hij 2e na Vauquelin. De bergtrui en de groene trui waren wel een mooie troostprijs. In Saint-Vulbas gaf hij het groen door aan Girmay, maar de bollen zijn nog steeds in zijn bezit. Pommelien Thijs weet het al: het beste moet nog komen.
Dat de Noor nu pas gensters slaat, heeft vooral te maken met zijn drang om het te goed te willen doen. Al toen hij junior en belofte was, probeerde hij zo min mogelijk te wegen. Hoewel hij een stevige Viking van 1m83 is, wilde hij geen 6 vooraan op de weegschaal zien. Met een BMI onder de 18 zat hij dus in de schaal van ondergewicht. Op die manier miste hij de body om te scoren.
6 cm gegroeid
Als belofte verloor Abrahamsen het gevecht met zijn gewicht. Zijn lichaam beschikte wel over snelle spieren, maar had niet de energie om deze te gebruiken. Bovendien is zo’n proces geen verhaal van een paar weken, terwijl de Noor wel altijd moest strijden voor een contractverlenging. Pas toen Uno-X in 2020 procontinentaal ging rijden, kreeg hij perspectief en won hij gewicht. Ook zijn vermogen schoot op die manier de lucht in.
Uiteindelijk vond Abrahamsen een evenwicht rond 80 kilo. Vreemd genoeg groeide hij als 20’er nog 6 cm bij. Een extra voordeel was dat zijn stevige lichaam ook handig bleek om collega’s uit de wind te houden of om lange aanvalspogingen op te zetten. Tegenwoordig deelt hij ook zijn ervaringen met jonge renners, die hij wil overtuigen niet te ver te gaan in de drang naar een slank lichaam.
Vorig jaar 2023 zagen we al mooie dingen van Abrahamsen, maar toen moest hij wel nog terugkeren van een akelig incident op trainingskamp waarbij hij zijn tong had ingeslikt. Daardoor raakte hij buiten bewustzijn, maar zijn ploegmaten hielpen hem en omdat hij geen breuken had opgelopen, zat hij een week later opnieuw op de fiets. De ziekte van Pfeiffer zorgde voor een nieuwe terugslag, zonder de Noor echter knock-out te slaan.
Goed voor de koers
Nu is Abrahamsen dus helemaal on a roll. De ultieme bekroning lijkt etappewinst in de Tour, een objectief waar heel Uno-X Mobility al enkele jaren voor vecht. De Noorse aanvalskoning heeft er nog een contract tot eind 2026 en is in staat om vanuit de vlucht heel ver te komen. Al zal hij voorlopig ook zijn bergtrui nog willen verdedigen en heeft hij ook nog een talentvol team dat het wel eens een dag van hem kan overnemen.
Misschien is Jonas Abrahamsen in de bergtrui wel het beste wat het wielrennen nu kon overkomen. Ver weg in het achterhoofd zitten nog beelden van Michael Rasmussen (the Chicken) die zelfs de stickers van zijn fiets kraste om toch maar zo licht mogelijk te zijn. Ook in het vrouwenwielrennen wordt het probleem geregeld opgerakeld. Sterke Jonas bewijst dat het ook anders kan.
