Neo Tielens ontpopte zich de voorbije jaren tot een beloftevol veldrijder. Dat leverde hem provinciale titels en nationaal eremetaal op. Maar de Looise dorpsgenoot van Jasper Philipsen en Quinten Hermans kampte ook met chronische rugproblemen. Zo erg zelfs dat hij de cyclocrossfiets aan de haak hing. Maar hij heeft intussen een nieuwe uitdaging gevonden. En wat voor 1. Tielens zet alles op het downhill mountainbiken. “Mijn droom is prof te worden. Omdat het niet in eigen land kan, moet ik op zoek naar een buitenlandse ploeg”, vertelt hij.
Predicaat
Neo Tielens pakte als broekie van 6 jaar zijn 1e wielertitel: goud op het BK BMX. Daarna grossierde hij in provinciale en Vlaamse titels in het veld. Op het BK veldrijden van 2021 in Middelkerke toonde hij zich voor het eerst op het nationale podium. Het leverde hem een zilveren medaille op bij de 2e jaars nieuwelingen. Tielens kreeg meteen het predicaat opkomend talent. Hij bevestigde bij de juniors. Al duurde het tot oktober 2023 voor hij een 1e keer kon winnen. Intussen liet hij wel een lange lijst ereplaatsen noteren.
Een echte knalprestatie kwam er echter niet. En dat had te maken met een pijnlijke rug die te vaak de kop opstak. “Dat is ook de reden waarom ik gestopt ben met veldrijden. We hebben vanalles geprobeerd om de pijn te verhelpen. Zonder resultaat”, zegt Tielens. Gelukkig had de Limburger intussen een andere liefde gevonden. “Ik heb heel veel gemountainbiket. Daarbij heb ik downhill en enduro leren kennen. Ik was snel verkocht. Vooral dan aan de heel spectaculaire downhill. In het begin was het vooral een leuke bezigheid. Tot bleek dat ik er best goed in was.”
Begin juli 2024 won Neo Tielens in de Franse Alpen de bekende Megavalanche. Dat is een downhillwedstrijd die start op de Pic Blanc-gletsjer vlakbij Alpe d’Huez. Hij was de 1e Belg ooit die er kon winnen. “Een mooi bewijs dat ik mijn mannetje kan staan in een internationaal peloton. De overwinning heeft mijn goesting alleen maar groter gemaakt. Goesting om het tot prof te schoppen. Ik heb nog een lange weg af te leggen. Maar ik ga er voor 100% voor. Ik heb net mijn middelbare studies afgewerkt. Ik heb ervoor gekozen om niet verder te studeren. De komende jaren zet ik alles op mijn sport.”
Rug open
Het downhill mountainbiken is niet zonder gevaar. Dat mocht Tielens vorige week nog aan den lijve ondervinden. Letterlijk dan, want bij de verkenning van het EK-parcours in het Zwitserse Champéry kwam hij zwaar ten val. “Mijn hele rug ligt open en doet behoorlijk pijn.” Geen EK dus? “Toch wel. Ik heb nog enkele dagen tijd om te bekomen. We reizen volgende week sowieso af naar Zwitserland. Met de bedoeling om deel te nemen.” Het downhil is in België nog een kleine discipline. Dus moest Tielens zijn aanmelding voor het EK zelf regelen.
“Ik heb de toestemming van Belgian Cycling om deel te nemen. En ik rijd op het EK ook in de Belgische uitrusting. Verder heb ik alles zelf moeten regelen. Binnen de federatie bestaat er ook geen programma rond downhill. Dat is ergens begrijpelijk, want in eigen land zijn die wedstrijden niet mogelijk. Het moet allemaal nog een beetje groeien. Ik ben bezig met pionierswerk. Misschien kunnen goede prestaties wel de trigger zijn voor de Belgische bond om er toch op in te zetten.”
Veel onkosten
Met of zonder steun van de federatie, Neo Tielens is van plan om het te maken in het downhill mountainbiken. Dat hij daarvoor op zoek moet gaan naar een buitenlandse ploeg, staat vast. “Ik rijd voorlopig nog onder de vlag van mijn huidige ploeg, het Fietsservice-Mondraker Team en ik heb een aantal privésponsors. Dat is nodig, want het vele reizen kost veel geld. Ik hoop daarom ook snel onderdak te vinden bij een gespecialiseerd team. Daarvoor moet ik presteren. De overwinning in Frankrijk was alvast een stap in de goede richting. Hopelijk ben ik voldoende hersteld voor het EK. En kan ik daar ook een goed resultaat neerzetten.”
Tielens stopte zijn veldritactiviteiten omdat zijn rug dat niet meer aan kon. Hoe reageert diezelfde rug dan op de supersnelle afdalingen? Die lijken minstens zo zwaar als een crossparcours. “Dat is ook zo. Maar ik moet mijn lichaam anders gebruiken. Ik had in de cyclocross de meeste problemen bij het optrekken na een bocht. Dat is in het downhill niet het geval. Maar rugvriendelijk is natuurlijk een andere zaak.” (lacht)
