Mario De Clercq (58), 3-voudig wereldkampioen veldrijden, is zijn idool. Toch huppelde Laurenz De Meuleneire over en weer tussen voetbal en koers. Als jeugdvoetballer verdedigde hij het doel van clubs uit 1e en 2e klasse. Als 2e jaars belofte begon hij te koersen. Daarna werd hij weer doelman bij enkele provincialers. Nu is zijn keuze voor het wielrennen definitief. In Gijzenzele won hij op vrijdag 23 augustus 2024 z’n 1e wedstrijd bij de Elite 2.
Verkeerde keuze
Interesse voor de koers had hij al altijd. Logisch, want Mario De Clercq is zijn oom. “Zijn 3 wereldtitels heb ik live meegemaakt”, herinnert Laurenz De Meuleneire zich nog heel goed. “Zowel in het Deense Middelfahrt, het Slovaakse Poprad als in Heusden-Zolder stond ik langs de omloop. Ook z’n 2 Belgische titels in Mol en Koksijde maakte ik van dichtbij mee. Toen al had ik goesting om te koersen, maar mijn ouders hielden dat een beetje tegen.”
Dus ging hij voetballen. Onder meer bij de jeugd van Roeselare, toen nog een topklasser. Hij verhuisde naar SK Ronse, dat destijds in 2e nationaler voetbalde. “Matchen op het hoogste niveau heb ik niet gespeeld, bij de beloften van die clubs wel”, blikt De Meuleneire terug. “Ronse was een verkeerde keuze. In die tijd raakte Moeskroen failliet en kwamen veel spelers van die club gratis naar Ronse. Ik hield het er na 3 maanden voor bekeken.”
Hij was 19 en ruilde de keepershandschoenen voor die van de koers. “Ik heb dan 3 jaar gekoerst tot ik het niet meer kon combineren met mijn werk”, vertelt De Meuleneire. “Waardoor ik terugkeerde naar het voetbal. Bij clubs als Wortegem, Zingem en Maarkedal was ik titularisdoelman. Ik zie te graag af, dat was in het provinciaal voetbal een struikelblok. Dus ben ik 4 jaar geleden weer beginnen koersen. Bij de Elite 3.”
Beste sprintwattages
Vorig jaar 2023 veroverde de kerel uit de Vlaamse Ardennen bij nevenbond LWU de Belgische titel in de A-categorie. Hij verdedigde altijd de kleuren van het Oudenaardse Asfra Racing Team, maar stapte op 1 januari 2024 over naar Shifting Gears-Strategica. “Op advies van Mario De Clercq”, geeft De Meuleneire toe. “Hij vermoedde dat ik in een ploeg met veel betere renners zelf ook sterker zou worden. Mijn nonkel kreeg gelijk.”
“Ik wilde mezelf ook extra uitdagen, eens uit mijn comfortzone treden”, gaat hij verder. “Dit seizoen heb ik nog enkele wedstrijden bij de LWU gereden. Daar won ik 3 keer. Bij die 3e overwinning fietste ik 50 km solo en won ik met anderhalve minuut voorsprong. Uiteraard is dat leuk, maar ik haalde er niet meer de nodige voldoening uit. Dus koers ik enkel nog bij de Elite 2.”
In die wedstrijden grossiert De Meuleneire in top 10-plaatsen. In Gijzenzele, een thuiskoers voor de renners van VDM-Trawobo, zette hij de kers op de taart. Daar klopte hij medevluchter Quinten De Buysser in een sprintduel. “Ik kende die jongen niet, pas achteraf vernam ik dat hij een week geleden een etappe van de Ronde van Oost-Vlaanderen voor beloften won”, beweert De Meuleneire. “Toen ik 2 ronden van het einde met hem voorop raakte, dacht ik nog iets te proberen. Dat deed ik niet. Ik hoopte dat het een lange spurt zou worden. De renner van VDM-Trawobo ging vroeg aan. Maar aan het einde van een lastige koers heb ik doorgaans een behoorlijke sprint. Vrijdagavond trapte ik in de spurt mijn beste wattages ooit.”
Beker van België
Zodat De Meuleneire, werkzaam op de sportdienst van de stad Zottegem en in bijberoep personal coach, voor het eerst onder de vlag van Cycling Vlaanderen de handen in de lucht mocht gooien. “Gijzenzele was een wedstrijd waarop ik mijn zinnen had gezet”, geeft hij toe. “Dat vertrouwde ik voor de start ploegmaat David Desmecht ook toe. In een vlucht met 6 offerde David zich op.”
De 32-jarige eliterenner hoopt op dit elan door te gaan. “Op dit niveau wil ik nog 1 tot 2 jaar meedraaien”, benadrukt de gewezen doelman. “Dus nog heel vaak top 10 rijden. Misschien maak ik volgend jaar een doel van de Beker van België. In de kalender van dat regelmatigheidscriterium zitten een aantal koersen die mij goed liggen. In het verleden deed ik het in de Rondes van Luik en Namen niet onaardig. Dit seizoen proberen we ploegmaat Wesley Van Dyck aan de eindzege te helpen.”
Na de kletsnatte Omloop van de Grensstreek in Wervik moest Van Dyck de leiding in die Beker van België 2024 afstaan aan Sander Devenijns. Er zijn nog 4 manches (Fleurus, Rochefort, Nieuwkerken-Waas en Berlare) om 3 punten achterstand om te buigen. “Dat gaan we zondag 1 september in Fleurus al proberen”, besluit De Meuleneire, zelf 12e in de manche in Wervik.
