Op zondag 3 november 2024 stonden wij net over de Belgisch-Nederlandse grens aan de start in Goirle. Meer bepaald aan het voormalig klooster Nieuwkerk. Om deel te nemen aan de Gravelty Cobbles toertocht georganiseerd door Cobbles Cycling. Deze toertocht maakt deel uit van de Gravelty Series van NL Tour Rides. Naast graveltoertochten organiseren zij eveneens een resem aan toertochten op de weg.
Gedeelde liefde voor de fiets
Tuuut, tuuut, tuuut! De wekker gaat om 6u45. Leg aan een niet-fietsliefhebber uit waarom je uit vrije wil op een zondagochtend op een ontiegelijk vroeg uur zou opstaan om na een anderhalf uur durende autorit op een fiets te springen. Een blik van onbegrip is gegarandeerd jouw deel. Eerlijk? Rationeel krijg je dit ook gewoon niet uitgelegd. Het gaat immers over emotie, passie en liefde. Liefde voor de fiets.
Als we de weersvoorspellingen mogen geloven, zullen de weergoden ons vandaag goedgezind zijn. Begin november kunnen fietsen bij 12° onder een (schuchter) herfstzonnetje, daar mogen we zeker niet over klagen. Om 7u45, net op het moment dat we een 1e zonnestraaltje door het wolkendek zien komen piepen, vertrekken we richting Nederland. Op de boordcomputer van de wagen zien we de buitentemperatuur van 6° naar 7° springen. Dit komt helemaal goed!
Tot onze verbazing merken we dat hoe dichter we bij onze bestemming komen, hoe grijzer en grauwer het weer wordt. De temperatuur gaat daarenboven decrescendo. De mistlampen van de wagen draaien ondertussen ook al overuren. Eens aangekomen bedraagt de temperatuur nog amper 3° en kunnen we door de dichte mist amper een hand voor ogen zien. Terwijl we ons klaarmaken voor de rit, bibberen we haast uit ons vel van de kou. Het onbegrip van de niet-fietsliefhebbers is plots heel begrijpelijk. Maar… ondanks de koude en de mist hebben we er zin in. Passie, weet je wel. En het mooie is dat we deze gedeelde passie ook kunnen lezen in de ogen van de andere koukleumen die zich naar de start begeven.
Border hopping en karrewegen
Na ons deelnamepakket – met onder meer een buff en Noord-Brabantse (lees: wit-rood geblokte) wielersokken – te hebben afgehaald én na een dampende mok koffie, trekken we ons in gang. We starten met een noordelijke lus van ongeveer 12 km. Tijdens deze lus rijden we doorheen het idyllische landgoed ‘Gorp & Roovert’, bestaande uit zowat 800 ha bos en 370 ha landbouwgrond. De blikvanger van dit landgoed is het Neogotisch jachthuis, dat in het mistige decor niet misstaat in deze Halloweenperiode.
Na 13 km steken we voor de 1e keer – maar zeker niet voor de laatste – de grens over. Tijdens onze rit zoeken we vaak – letterlijk en figuurlijk – de grens op. We doen maar liefst 10 keer aan ‘border hopping’. Gelukkig dat het einde van de Tweede Wereldoorlog al even achter ons ligt of we zouden geheid verdacht worden van botersmokkel.
Na een 20-tal km rijden we de Noorderkempen binnen. Meteen wordt duidelijk waarom deze regio zo geliefd is onder gravelgrinders. Heerlijke rechttoe rechtaan gravelbaantjes, zonder al te veel gedraai en gekeer, waarop stevig doorgejast kan worden. Met een karrenvracht aan goed bollende karrewegen worden we uitermate verwend. Vooral de 7 km lange kaarsrechte strook doorheen het Gewestbos van Ravels is ‘kicken’ geblazen. Ook tijdens het stuk langs het Kanaal Dessel-Schoten kan gedurende 5 km stevig doorgeramd worden. Het samenspel tussen de mist en het water zorgt bovendien voor een mystiek schouwspel.
Snert en Trappist
Na een kort bezoekje aan (de rand rond) Turnhout zetten we via het prachtige Turnhouts Vennengebied opnieuw koers richting Noorden. Aansluitend volgen we even de landlopersroute, ook al zijn we met de fiets. Na ongeveer 60 km op de route komen we opnieuw op Nederlands grondgebied terecht. Om de tel van het aantal grensovergangen niet kwijt te raken, laten we Baarle-Hertog en Baarle-Nassau wijselijk links liggen.
Alsof de route werd opgesteld door een vastgoedmakelaar, die als geen ander weet dat het hij het beste voor het einde moet opsparen, moet het hoogtepunt van de route dan nog komen. In de laatste 10 km van de route bezoeken we namelijk het natuurgebied ‘De Regte Heide’. We wanen ons meteen in 1 of andere Savanne in een ver land. Ons oerbrein springt haast automatisch op de ‘alert’-functie, maar leeuwen zullen we hier uiteraard niet aantreffen. Of het moet zijn dat ze ontsnapt zijn uit het nabijgelegen safaripark Beekse Bergen. Doorheen dit betoverende natuurgebied navigeren we ons een weg langsheen enkele grafheuvels uit de bronstijd die nog goed zichtbaar zijn.
Aangekomen aan de finish laven we ons aan een overheerlijke portie snert – een copieuze erwtensoep – en een La Trappe Trappist. Nadat de vuurkorf terug leven heeft geblazen in onze onderkoelde ledematen, keren we huiswaarts. De boordcomputer van de auto geeft een buitentemperatuur van 6° aan én, jawel, de mistlampen mogen ook weer aan. Hoewel het voorspelde herfstzonnetje verscholen bleef achter een mistgordijn, was het toch wederom een topdag op de fiets. En, geloof het of niet, hoe dichter bij huis hoe meer de zon opnieuw tevoorschijn komt.
