De grondslag voor een nieuwe hobby kan heel verschillend zijn. Gitte Lambrechts, mama van wereldkeeper Thibaut Courtois, was altijd sportief aangelegd. Toch sprong ‘busygitte’ pas 6 jaar geleden op een koersfiets. Begin dit jaar 2024 ontdekte ze het gravel. Vaak neemt ze het vliegtuig om in het buitenland op ontdekkingsreis te gaan, zoals nu met The Female Cycling Tribe om te gaan gravelen in Zuid-Afrika.
Fietsverslaafd
Ik ben altijd sportief geweest. Alle sporten interesseren mij. Vroeger ging ik tennissen, speelde ik ook volleybal en ging ik lopen. Soms zag je mij ook al eens op de fiets. In maart 2018, intussen bijna 7 jaar geleden, scheurde ik tijdens het volleyballen mijn kniepees. Een operatieve ingreep drong zich op. Ik werd nog dezelfde maand geopereerd door dokter Truyen. 3 maanden na de operatie mocht ik naast de revalidatie beginnen fietsen maar niets anders, en dit een jaar lang. Na dat jaar mocht ik buiten volleybal – springen is nu uit den boze – de andere sporten terug oppakken maar de fietsmicrobe had me helemaal gebeten.
Na het WK Voetbal in Rusland in de zomer van 2018, waar Thibaut tot beste doelman van het toernooi werd uitgeroepen, ben ik er direct ingevlogen. Ik ging bijna iedere dag fietsen. In de resterende 6 maanden van dat jaar fietste ik al 4.000 km bijeen. Het jaar nadien zat ik zelfs 8.000 km in het zadel. Ook al was dat het enige wat ik nog mocht doen tijdens mijn revalidatie, ik kreeg snel het gevoel dat ik ook effectief gráág fietste. En dat ik aanleg had om lang te fietsen. Maar van dokter Truyen mag ik niet recht op de trappers lopen. Ik moet in het zadel blijven.
Als kinesiste heb ik een vrij druk leven. Op de fiets vind ik de rust die een mens nodig heeft. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik een beetje verslaafd geworden ben aan de fiets. Op het ogenblik dat ik deze column maak, ben ik in Madrid. Voor een keer ga ik tijdens mijn verblijf in de Spaanse hoofdstad niet fietsen, omdat ik nu een week verplichte rust pak na het Zuid-Afrikaanse gravelavontuur. En dat voelt best eigenaardig aan.
Gravel
Intussen heb ik al heel wat tochten achter de rug. Tijdens het weekeinde probeer ik lange duurtrainingen te doen en in de week korte interval en VO2max. Alles volgens een evenwichtig trainingsschema van mijn coach, Jens van Animo Sportcoaching. Dat heb ik nodig voor de avontuurlijke ondernemingen die ik plan. Daar moet je goed op voorbereid zijn. Net voor de wereld in de greep kwam van de pandemie ben ik een 1e keer naar Zuid-Afrika geweest. Met een grote groep Limburgers. Veel mensen van Voka, het Vlaams netwerk van ondernemingen, ook. Toen bleven we met de koersfiets op de asfaltwegen. We trokken anderhalve week roond. En op het einde van ons verblijf deden we de Cape Town Cycling Tour, een grote toerrit in Kaapstad.
Tijdens dat 1e verblijf in Zuid-Afrika dacht ik bij mezelf dat het wel heel interessant moest zijn om de asfaltwegen te verlaten. Ik zag heel wat zijwegen, veel grindwegen vooral, gravel. Bij mijn gezelschap toen heb ik dat een aantal keren laten vallen. Toen ik in november 2023 zag dat de Female Cycling Tribe een gravelvakantie in Zuid-Afrika organiseerde, twijfelde ik geen seconde om me in te schrijven. Ik had wel geen gravelbike, maar ik had nog tijd om me voor te bereiden. Na de aankoop in februari 2024 ben ik er dit jaar enkele keren mee onderweg geweest.
Maar je weet dat het voorjaar 2024 bij ons heel nat was. Met 2 fietsvriendinnen gingen we eind april Limburgs Mooiste fietsen in Valkenburg, de graveleditie. Door de vele, diepe modder hebben we deze met 40km moeten inkorten. Maar op zich had ik me goed geamuseerd en dat smaakte wel naar meer! Plus: zoveel modder zou er in Zuid Afrika niet zijn!
Belgium Peak Beer
Nadien heb ik nog een aantal graveltochten afgewerkt. Eens je de smaak te pakken hebt, begin je steeds meer dergelijke ritten uit te zoeken. Zo deed ik een tocht naar de Botrange. Daar hebben we kennisgemaakt met het Belgium Peak Beer, bier dat op het hoogste punt van België wordt gebrouwen. Voor mij was het goed om in de regio van de Signal de Botrange en de Baraque Michel de hellingen te leren oprijden. De paden waren ook heel gevarieerd. Soms met grote stenen, soms met fijne gravel. Ook dat was leerrijk.
Met Plugplug Gravel deed ik een rit in de buurt van het Zwin en in Zeeuws-Vlaanderen. Een hele leuke en wondermooie tocht met fietsvriendin Layla maar wel eentje met heel veel wind! Het was stoempen geblazen! Daarna deed ik ook nog de PlugPlug Groote Heide, een lange rit. Naast de gravelritten deed ik onder meer in Madrid een paar dagen achter mekaar lange ritten met de koersfiets in de bergen om goed te leren recupereren voor 8 fietsdagen die ik in Zuid-Afrika zou hebben. Intussen heb ik het avontuur in Zuid-Afrika achter de rug. In mijn volgende column vertel ik daar alles over.
Tot snel!
Gitte
WielerVerhaal Giveaway: XL Speedrocker spatbordenset van SKS Germany!
