De Maasvallei snijdt ten zuiden van Dinant, diep in het landschap. Het pittoreske stadje Givet ligt net over de Franse grens. In 1u45 ben je vanuit de Belgische hoofdstad ter plaatse. Ideaal voor een fietsweekend waarin je je klimmersbenen wil testen. Want vanaf de oevers van de Maas vind je zowel langs Belgische als Franse zijde tal van lange en/of steile beklimmingen. WielerVerhaal verkende er 5.
Klimmen tussen Dinant en Givet
1 van de langste Belgische beklimmingen vertrekt in Hastière. Vanaf de brug over de Maas volg je de N915 richting Mesnil-St-Blaise, top van de klim. ‘9 km’ geeft de richtingwijzer aan, al moet je dat met een korreltje zout nemen, want onderweg krijg je een 3-tal korte licht dalende stukken. Over de totale afstand zal je 239 hoogtemeters overbruggen. De klim start met 2 km aan ongeveer 5%, waardoor je niet eens van je buitenblad moet als je voldoende ‘poeier’ in de benen hebt. Na goed 2 km draait de weg rechts het bos uit. Hier ligt met 7,8 % het steilste stuk. Je klimt verder in de open velden naar een plateau waar de wind doorgaans zuidwest en dus in het nadeel staat.
Dat maakt de helling zwaarder dan de percentages doen vermoeden. Na een linkse bocht bereik je een 1e tussentop, maar de weg blijft in vals plat hellen. Een streep met ‘GPM’ geeft aan waar de punten voor de bergprijs van de klimkoers van Blaimont gewonnen worden. We vervolgen onze weg, die nu even daalt. We passeren een kruispunt, maar blijven rechtdoor gaan. Het asfalt blijft de hele tijd van onberispelijke kwaliteit. Aan 3% klimmen we langs de windturbines die bevestigen dat de wind hier altijd krachtig blaast. Rechts zie je de rookpluimen van de kerncentrale van Chooz vanuit het mistige dal opstijgen. Vlak voor je het dorp binnenkomt, gaat het weer wat naar beneden. Gebruik die snelheid voor de laatste trap, want bij het buitenrijden gaat het weer omhoog.
Een héél andere klim start iets ten noorden van Hastière, aan het prachtige kasteel van Freÿr. Een klein weggetje draait vanaf de N96 langs de muur van het kasteeldomein. Het smalle asfaltbaantje in slechte staat draait het bos in en dra ligt het kasteel links onder je. 8% helt het hier en dat zal het gemiddelde blijven voor de volgende 2 km. Na 1 km krijg je de enige haarspeldbocht die de klim rijk is. Maar net hier moet je extreem laveren tussen de soms diepe putten in de weg. Nu volgt een lange linkse bocht, waarbij de helling nog toeneemt tot net geen 11%. Wanneer we de bocht uitdraaien en een eind voor ons het bos zien uitdunnen, neemt de klim stilaan gas terug tot we van ‘vals plat’ mogen gewagen. We bereiken na 2,5 km klimmen de Ferme de Lenne, eindpunt van de helling.
Grensgeval
Een heel mooie beklimming is de D46 vanuit Flohimont, deelgemeente van Givet, naar het Belgische grensdorp Felenne. De voet start aan de grens waar je het riviertje ‘La Houille’ overbrugt. Meteen gaat het omhoog, twijfelend tussen 4 en 5%. De weg slingert tussen een gemengd bos. Na 1 km bereik je de enige haarspeldbocht, die je breed neemt om niet terug te moeten schakelen. De binnenkant helt aan 8,1%. De hele tijd is het twijfelen tussen je grote of kleine voorblad want de klim geeft niet af.
Na 3,7 km verlaat je het bos en waan je je boven, daarin misleid door de ‘GPM’-lijn over de weg. De weg daalt inderdaad een beetje door de velden, tot je de eerste huizen van je eindstation nadert. Dan gaat het weer bergop voorbij de oude douanepost. Je draait door het doodse dorp, om pas buiten het centrum, aan de splitsing met het oorlogsmonument, de top te vinden. Je bent nu 5,6 km verder en 228 meter hoger dan het vertrekpunt.
Vanuit Givet kan je via een ‘voie verte’ de Maas stroomopwaarts volgen. Na 25 km perfect vlakke fietsostrade in asfalt, kom je in Haybes. Daar volg je links de D7 naar Hargnies voor een pracht van een klim. Strava noemt dit segment de ‘Col d’Haybes’, maar met zijn gemiddeld 4,5%, een steilste stukje van 8,2% en 250 hoogtemeters, is het een loper. De 3 haarspeldbochten, ongeveer halfweg, geven je wel een ‘alpien’ gevoel. Het wegdek is van grof maar prima asfalt en loopt de hele tijd door het bos. Na 5,6 km heb je de top bereikt.
Berg van Desondanks
Vanaf de brug van Haybes kan je ook rechtdoor de ‘Croix Gillet’ opkruipen, met 392 hoogtemeters met stukken tot 11% is dat nummer 15 van zwaarste hellingen van de Ardennen. Dat is net 1 plaats achter de ‘Mont Magré-Tout’, vrij vertaald de ‘Berg van Desondanks’. Die start nog iets verder stroomopwaarts, in het dorp Revin. Vanop de D1 loopt de Rue George Sand schuin omhoog en meteen begint het onding: de hellingsgraad op je fietscomputer geeft dubbele cijfers wanneer je de 1e van 6 haarspeldbochten bereikt. Het wegdek is ruw en je moet slalommen om de beter berijdbare stukken te vinden. Aan de tweede haarspeldbocht zie je links een standbeeld voor het Franse verzet en rechts zie je de Maasvallei kleiner worden.
De klim blijft met de 10% flirten. Je zwoegt verder langs de ruwe rotswanden, waar in de zomer hagedissen wegritselen. Een buizerd kijkt je vanuit de boomtop meewarig aan. In haarspeldbocht 5 heb je links een panorama op een ander stuk van de Maas die hier als een serpentine meandert. Haarspeldbocht 6 ligt net iets minder steil en dus kan je heel even de hartslag 10 tellen laten dalen voor het allersteilste stuk: na 3 km probeert de ‘desondanks’ je met net geen 13% voet aan grond te doen zetten. Maar trekkend aan het stuur, piepend als een blaasbalg, martel je je spieren om dit laatste zware deel te overwinnen. De 2 km lange uitloper aan 2 à 3% voelt dan aan als een bevrijding.
WielerVerhaal Giveaway: een paar Ergo 6 raceschoenen van SIDI!
