Veldrijden kan met recht en reden beschouwd worden als de volkssport bij uitstek. En geen andere cross die meer de kroon spant qua ‘volksheid’ dan Diegem. Geprangd tussen Kerst en Oudjaar vormt Diegem jaarlijks het decor voor een losgeslagen meute in feestmodus die ’s avonds onder kunstlicht de gladiatoren toejuicht in hun tocht naar de – gelukkig figuurlijke – dood of de gladiolen. Sinds 2024 werd er met de Turbo Cross nog wat extra ‘peper en zout’ toegevoegd aan dit reeds overheerlijke recept. Wij gingen maandagavond de sfeer opsnuiven.
Extra treinen en maximumcapaciteit
Rond ongeveer 17 uur betreden we met de auto grondgebied Diegem. Hoewel we ruim op tijd zijn – de vrouwencross begint om 18u – is het al een drukte van jewelste. De aanstoker voor deze volksverhuizing? Niet Mathieu van der Poel of Wout van Aert, maar wel Average Rob die met zijn Turbo Cross tussen de vrouwen- en mannencross 46 bekende koppen – hoofzakelijk influencers – op het parcours loslaat. Het resultaat? Extra ingelegde treinen en – voor het eerst – een opgelegde maximumcapaciteit van 25.000 bezoekers.
Het voorgerecht aan de feestdis vanavond is de vrouwencross. Zonder Fem van Empel en Puck Pieterse belooft het een strijd te worden tussen Lucinda Brand en Ceylin Alvarado. Al snel is duidelijk dat de verwachte tweestrijd er effectief komt. 4 rondes lang ‘kietelen’ de rivales elkaar tot Brand op de Regimentsberg de beslissende demarrage uit haar heupen schudt. Aan de finish bedraagt het verschil tussen beide dames 28 seconden.
De Belgische trots Sanne Cant zet met een 5e plaats een mooi resultaat neer in haar laatste Diegem Cross. De Superprestige kondigt zich de komende weken aan als een spannende strijd aangezien 1 schamel punt Brand en Alvarado van elkaar scheidt in het algemene klassement.
‘Cyclocross je voor het eerst’
Na de vrouwencross is het stilaan tijd voor het hoofdgerecht, de Turbo Cross 2.0. In tegenstelling tot vorig jaar 2024 wordt er dit jaar gereden in duo’s – telkens een vrouw en een man – die estafettegewijs elk een rondje rijden. Ook nieuw dit jaar: 3 extra showelementen: een gigantische ventilator die zorgt voor een tegenwindstrook, een strook met Red Bull ‘floaters’ waartussen de deelnemers moeten slalommen en een ‘boitbos’ met rookgordijn, lasers, lichteffecten en muziek.
Voor de start van hun cross worden de deelnemers via een ‘walk-on’ – die niet moet onderdoen voor de intro die we kennen vanuit het darts – als ware helden onthaald. De vrouwen zijn eerst aan zet. Puck Moonen, Senne Knaven en Suzanne Verhoeven – niet toevallig alle 3 (ex-)rensters – steken er met kop en schouders bovenuit én geven als 1e hun stokje (lees: fluo armbandje) door aan hun mannelijke ploeggenoot. Uiteindelijk is het Bas Tietema die het laken naar zich toe trekt en samen met Puck Moonen de Turbo Cross 2.0. op zijn naam mag schrijven.
Hoewel de top 3 binnen de minuut van elkaar eindigt, lopen de verschillen nadien hoog op. Het laatste duo – Jolien Roets en Hakim Chatar – komen maar liefst 14 minuten na de winnaar over de streep. De Turbo-Cross 2.0. kan worden samengevat als een gerecht met drie ingrediënten: een zekere vorm van competitie tussen (ex-)sporters, een walk (lees: ride) of fame voor internetfenomenen zoals Average Rob, Enzo Knol, ACID en Elo Gabias én tot slot ook een portie uitlachtelevisie door de vele valpartijen. Bart Kaëll die in de feesttent voor de nodige ambiance zorgt, heeft alvast inspiratie kunnen opdoen voor een volgende hit: ‘cyclocross je voor het eerst’.
Verhogen van de spektakelwaarde
We zouden het haast vergeten maar het nagerecht moet er dan nog aankomen. Door de afwezigheid van de ‘Grote 2’ – en door de snelle omloop – kondigt de mannencross zich aan als ongemeen spannend. De verwachtingen worden meer dan ingelost. Een uur lang heeft het deelnemersveld veel weg van een accordeon. De ene keer lang uitgerekt, dan weer volledig ineen geklapt. De laatste ronde is een nagelbijter van formaat met Thibau Nys en Laurens Sweeck die continu haasje-over springen. Uiteindelijk is het Sweeck die aan het langste eind trekt. Nys laat zich door Niels Vandeputte nog de kaas van het brood eten om de strijd voor de 2e plaats.
De conclusie van een avondje Diegem Cross? De avondcross maakte wederom zijn belofte als spektakelcross waar. De Turbo Cross is zonder twijfel een meerwaarde voor het veldrijden. Met de hete adem van het succes van gravelwedstrijden in de nek heeft het veldrijden er baat bij zichzelf heruit te vinden. Het verhogen van de spektakelwaarde is dan ook ‘the way to go’. Naast een boost voor het entertainmentgehalte zorgt de Turbo Cross ook voor het aanboren van een nieuwe markt van bezoekers, de volgers van de deelnemende influencers. Hopelijk draagt dit bij aan het vrijwaren van de toekomst van de cross.
Wel moeten we erover waken dat de slinger niet volledig de andere kant uitslaat. Veldrijden wordt op vandaag al beschouwd als een moderne vorm van ‘brood en spelen’. Daar is op zich ook niets mis mee zolang we respect blijven hebben voor de professionele topsport dat veldrijden is. Er zou sprake zijn van een toekomstige competitie met Turbo Cross edities in andere veldritten. Geen slecht format, alleen zouden we voor het verhogen van de spanning adviseren om het niveau van de deelnemers wat meer gelijk te trekken. Ook lijkt het ons wijs om voorzichtig om te springen met het idee – dat we hier en daar hoorden waaien – om zoals bij de Turbo Cross bepaalde spektakelelementen aan de professionele veldrit toe te voegen. Het veldrijden mag geen parodie van zichzelf worden.
