Een dringende operatie aan haar dichtgeslibde dijslagaders, vervolgens 4 weken platte rust en een langdurig herstel. Dat is het harde verdict dat Laura Verdonschot (28) te horen kreeg op de terugweg van Koksijde, waar ze deelnam aan de Duinencross. De uitslag is ook het resultaat van de onderzoeken die ze de afgelopen weken liet uitvoeren. Aan het begin van de drukke kerstperiode gaf een moegestreden, leeggereden renster van De Ceuster Bouwpunt op in Zonhoven. Met de goedkeuring van haar behandelende arts en het team, maar met gemengde gevoelens, rijdt ze komende zaterdag toch het BK Veldrijden in Heusden-Zolder. Dat wordt meteen haar laatste wedstrijd van dit crossseizoen.
Einde seizoen
Na 12 dagen inactiviteit, met vooral veel rust en nauwelijks training, keerde Laura Verdonschot vrijdag 3 januari 2025 terug in competitie met een 10e plek in de Duinencross in Koksijde. “Uiteraard was ik na afloop niet tevreden als je weet dat Zonhoven, Mol en Koksijde de typische zandcrossen zijn die mij goed liggen en waar ik de afgelopen jaren vaak de 1e landgenote was in de uitslag”, klinkt het ontgoocheld. “Op de terugweg van zee kregen we al een telefoontje uit het ziekenhuis van mijn behandelende arts. Die deelde ons mee dat ze mij zo snel mogelijk willen opereren aan mijn 2 verstopte dijslagaders.”
“De pijn sluimert al een tijdje, maar is ondertussen zo heftig geworden dat opereren de enige optie is om het op te lossen, zeker als ik mijn carrière als topsporter wil verderzetten. Na dat telefoontje zijn we even aan de kant gaan staan, want 1 week voor het BK kwam zoiets keihard binnen. Ja, ik heb ondertussen al de nodige tranen gelaten. Anderzijds ben ik opgelucht dat we nu eindelijk weten wat er aan de hand is”, zegt Laura Verdonschot.
Ondanks de fysieke beperkingen en pijn kan en mag Verdonschot komende zaterdag deelnemen aan het BK in Heusden-Zolder. “Dat wordt voor Laura meteen haar laatste wedstrijd van het seizoen”, weet ploegmanager en haar trainer Camiel van den Bergh. “Vervolgens gaat ze zo snel mogelijk onder het mes en begint aansluitend haar lange revalidatie. Met wat geluk kan ze richting juni weer competitief aansluiten op de weg, waardoor haar voorbereiding voor het komende crossseizoen niet in het gedrang komt.”
“Sinds augustus reed ik al rond met een onrustig gevoel in de benen”, vertelt de Limburgse. “Aanvankelijk gaf ik geen verdere aandacht aan de sluimerende pijn in mijn lichaam. Door verschillende posities aan te nemen op de fiets en andere kleinere aanpassingen, bleef de hinder beperkt. Naast mijn 1e zege in een wegkoers won ik in het begin van het nieuwe veldritseizoen 7 keer. In oktober stond ik nog 2 keer als 3e op het podium in de Exact Crossen van Essen en Heerderstrand. In november won ik de internationale cyclocross van Rucphen voor de 3e keer, maar vanaf Merksplas en Hamme, 2 crossen waar ik telkens 10e werd, ging het pijlsnel bergaf en werd de pijn in mijn benen steeds heftiger.” “
Open koers
“Ook al draaide het vierkant, ik ben blijven koersen, omdat ik geen opgever ben. Tot Zonhoven, de Wereldbekerwedstrijd waar ik altijd al een goede uitslag heb gereden. Na 2 moeizame doortochten door de beruchte kuil, was het helemaal op. Ik was compleet leeg toen ik er afstapte. Dat was met veel tranen, omdat de benen niet meer mee wilden en de pijn te hevig was om door te rijden. In plaats van een goedgevulde kerstperiode werden het 12 rustdagen met beperkte trainingen. In Koksijde, een cross waar ik vorig jaar nog 4e werd, hebben we geprobeerd om weer aansluiting te vinden. Ik miste mijn start, maar doorheen de wedstrijd ben ik er toch wat doorgekomen en heb ik gevochten voor mijn 10e plek. Met pijn, maar ondertussen weten we dat die dus komt door de problemen aan mijn beide dijslagaders. Door de verzuring die ontstaat, krijg ik problemen met de doorbloeding in de voeten, waardoor ik nog nauwelijks vooruit geraak op de fiets. Ja, dat is heftig”, klinkt het stil.
“Vooral omdat het conditioneel goed zit. Net daarom rij ik zaterdag toch het BK. Voor mezelf, maar ook voor het team en mijn talrijke supporters. De artsen gaven mij groen licht, maar meteen daarna moet ik wel onder het mes en eindigt mijn seizoen in het veld. Binnen mijn mogelijkheden ga ik er, net als in Koksijde, zaterdag een mooie wedstrijd van maken. Het besef dat ik momenteel niet de beste papieren heb om als 1e Sanne Cant op te volgen in de driekleur, kwam hard binnen. Uiteraard is dat doodjammer, zeker na mijn 2e plek van vorig jaar op het BK en de mooie strijd die ik er met Sanne uitvocht. Het wordt nu een heel open wedstrijd, waardoor bijna iedereen die aan de startlijn staat kans maakt op winst. Het BK was 1 van de hoofddoelen voor mezelf, maar waar we met ons team ook keihard naar hebben toegewerkt. Net daarom wil ik er nog 1 keer staan om hen te steunen: mijn collega-rensters, maar ook de rensters van het De Ceuster Acrog opleidingsteam. Het wordt mijn laatste cross deze winter, maar uiteraard blijven we positief vooruitkijken naar de toekomst.”
“Laura haar getuigenis, maar ook wat ze de voorbije weken in het veld heeft laten zien, ondanks de sluimerende pijn, is groots”, vindt Camiel van den Berg, die verdere toelichting geeft bij de complexe situatie. “Laura’s beide dijslagaders zijn verstopt, waardoor er verzuring ontstaat wanneer ze zich inspant. Als je de ernst en impact bekijkt op een schaal van 0 tot 100, dan zit Laura op 85%. Als Laura haar benen plooit, dan voelt ze na een kwartier tintelingen in haar voeten, waardoor ze bijna geen doorbloeding meer krijgt. Dat kan alleen maar verholpen worden door een vrij complexe operatie waarbij Laura haar aders worden doorgesneden en schoongemaakt.”
Complex
“Er wordt ook een andere ader uit haar bovenbeen gehaald en die wordt er dan overheen geplaatst. Het herstel van zo’n ingreep valt mee, behalve wanneer ze door de buikspieren heen moeten, wat bij Laura het geval is en waardoor alles veel langer duurt. Dat wil zeggen een ziekenhuisopname van 4 à 6 dagen. Daarna staat ze voor 4 tot 6 weken platte rust. Ze mag niets dragen of optillen en zeker geen kracht zetten met haar buikspieren. Daarna kan ze zachtjes aan weer gaan fietsen. 3 maanden na haar ingreep kan ze dan proberen meer power te zetten. Als alles meezit, kan Laura in juni aansluiten bij het wegteam om deel te nemen aan wegwedstrijden. Als het lukt, is dat goed nieuws, want dat wil ook zeggen dat ze zich weer optimaal kan voorbereiden op het komende crossseizoen.”
“Als je weet dat ze sinds augustus al last heeft van deze sluimerende pijnen, dan zegt dat veel over haar karakter en doorzettingsvermogen, en zijn de prestaties die ze tot nu toe al liet zien in de crossen eens zo groots. Het feit dat ze alsnog het BK wil rijden, zonder enige prestatiedruk, geeft aan hoe graag ze dit allemaal doet. Haar conditie op zich is goed. De artsen gaven haar groen licht om zaterdag te rijden. Voor het team is haar deelname ook een extra boost. Het typeert nogmaals haar strijdvaardigheid. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal worden het voor Laura Verdonschot na het BK pittige maanden. Dankzij onder meer de ondersteuning van het team en mental coach Hannelore Devos van MooveForward, vecht ze terug en hebben we er allemaal alle vertrouwen in dat ze sterker terugkomt.”
