Opnieuw slecht nieuws vanuit het wielerpeloton. Na een indrukwekkende staat van dienst van 20 jaar houdt het Nederlandse Orange Babies Cycling Team, ook bekend als Parkhotel-ZZPZR.nl, er aan het einde van dit crossseizoen mee op. De ploeg, die een cruciale rol speelde als opleidingsinstituut voor toptalenten, vindt onvoldoende middelen om te overleven. Een pijnlijk signaal. En ook vanuit de Belgische crosswereld waaien er verkeerde geluiden.
Onschatbare erfenis
Na 2 decennia valt het doek voor de formatie van ploegleider Frank Groenendaal. Een gebrek aan structurele sponsoring dwingt hem de handdoek in de ring te gooien. De ploeg, die sinds de oprichting in 2005 een stevige reputatie opbouwde als dé plek waar jonge talenten werden klaargestoomd voor de top, zal over enkele weken zijn laatste crossen rijden.
Frank Groenendaal, neef van de befaamde wereldkampioen Richard Groenendaal en zelf Nederlands kampioen in 2000, was de bezieler van het project. Na zijn eigen carrière stortte hij zich vol overgave op het begeleiden van de volgende generatie. Zijn team werd een onmisbare schakel in de veldritwereld. De lijst van renners die via zijn structuur doorbraken, spreekt boekdelen. Namen als Puck Pieterse, Ryan Kamp en Inge van der Heijden zijn vandaag de dag niet meer weg te denken uit de wereldtop.
De rol van het team kan nauwelijks overschat worden. “We hebben altijd gefunctioneerd als een opleidingsformatie, waar jong talent kon groeien om later de overstap te maken naar een profcarrière”, reflecteert Groenendaal. De erfenis is immens. Naast de reeds genoemde toppers vonden ook talenten als David en Floris Haverdings er hun weg. Die laatste wordt komend weekend op het WK in Hulst zelfs als een outsider voor een medaille bij de U23 beschouwd. Voor hem, en voor subtoppers als Danny van Lierop, Larissa Hartog en Sara Sonnemans, begint nu een onzekere zoektocht naar een nieuwe ploeg.
Harde economische realiteit
Groenendaal zelf is vastberaden om zijn renners niet aan hun lot over te laten. Hij belooft er alles aan te zullen doen om hen te helpen bij het vinden van nieuw onderdak. Zijn boodschap is helder en vastberaden. “We gaan niemand laten vallen.”
De beslissing om te stoppen kwam niet onverwacht. In zijn persverklaring legt Groenendaal de vinger op de zere plek. De economische realiteit is onontkoombaar geworden. “Een ploeg laten draaien kost veel geld, en het is lastig om sponsoren te vinden voor een ploeg die zich focust op de opleiding van jonge renners”, aldus Groenendaal. Hij erkent de moeilijkheid voor sponsors om een langetermijninvestering te rechtvaardigen in een sport waar de media-aandacht beperkter is dan in andere disciplines. “Ondanks de successen en de reputatie van de ploeg blijkt het voor kleinere sponsors lastig om die investering te verantwoorden.”
Het verdwijnen van het Orange Babies-team staat niet op zichzelf. Het legt een dieperliggend probleem bloot in het veldrijden. De sport wordt gedomineerd door een handvol teams met relatief ruime budgetten, zoals de ploegen rond de Roodhooft-broers, Sven Nys en Jurgen Mettepenningen. De laag daaronder, de cruciale subtop, heeft het steeds moeilijker om het hoofd boven water te houden.
De vloek van de betaalmuur
Een onrustwekkend signaal klinkt ook vanuit België. De Ceuster Bouwpunt, het team van bedrijfsleider Davy De Ceuster, moet eveneens op zoek naar vers geld. Mede-hoofdsponsor Bouwpunt haakt af, niet uit ontevredenheid, maar simpelweg omdat het bedrijf zijn doelstelling – een hogere naamsbekendheid – heeft bereikt. De Ceuster legt in een scherpe analyse de schuld deels bij de evolutie van de mediarechten.
“Het verdwijnen achter een paywall van heel wat belangrijke wedstrijden in het veldrijden is geen goeie zaak”, stelt hij in Het Belang van Limburg. De logica is bikkelhard: minder zichtbaarheid op open net betekent minder waarde voor sponsors. “Voor de visibiliteit van de team- en wedstrijdsponsors is dat een harde noot om te kraken.” Hij vreest dan ook dat veel veldritliefhebbers en, in hun kielzog, sponsors zullen afhaken.
De slotsom is pijnlijk. Het businessmodel van het moderne wielrennen, zowel in het veld als op de weg, staat ernstig onder druk. Het verkopen van uitzendrechten aan de hoogstbiedende partij, die de cross vervolgens achter een betaalmuur plaatst, levert op korte termijn geld op voor de organisator. De renners hebben er echter niets aan, en de sponsors al helemaal niet. Wanneer die laatsten afhaken, moeten de ploegen noodgedwongen stoppen. Zonder renners is er geen koers, en zijn er dus ook geen uitzendrechten meer te verkopen. De sport lijkt zo, langzaam maar zeker, zijn eigen graf te graven.
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
